Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …
Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.
Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.
Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65ste …
organisatie: Live Nation
Ryan Adams is uitgegroeid tot een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Ingetogen , grillig langs de en kant , extravert , gedreven langs de andere als hij buiten komt en met een full band op stap gaat . Samen met een Bruce, Little steven, Tom Petty en John Cougar Mellancamp staat hij garant voor een staaltje classic ‘southern’ rock, roots/rockamericana, die intens doorleefd, broeierig , sfeervol is .
Een goed jaar terug hadden we nog de complete makeover van ‘1989’, de kaskraker van Taylor Swift, die hij dus omboog in zijn eigen kenmerkend stijlenpalet.
‘Prisoner’ is heerlijk genietbaar , oldskool Amerikannse rock , de remmen los of even ingedrukt , die door toevoeging van keys en mondharmonica psychedelisch, bluesy, zalvend, kleurrijk zijn .
We horen een pak sterkhouders , “Do you stil love me?” , “Anything I say to you now”, “Outbound train” en “We disappear” , die ons in de juiste stemming brengen.
Na al die jaren nog steeds in bloedvorm dus . Sjeik!
Bryan Adams: Get Up
Bryan Adams – K’s Choice
Festivalpark
Middelkerke
2017-08-11
Govaert Véronique
Aan de vooravond van het Nostalgie Beach Festival valt de eer te beurt aan Bryan Adams om het podium te in te spelen & het publiek alvast in een nostalgische mood te brengen. Het is al sinds 1985 dat we in België een boon hebben voor deze Canadees, toen deed hij ons land een eerste keer aan in het voorprogramma van miss Tina Turner.
Maar over Bryan straks meer, want eerst gaat al onze aandacht naar K's Choice, de support-act van deze avond. Het festivalpark is al van bij aanvang overvol & de sfeer zit helemaal goed. Aan de batterij gitaren te zien die on stage klaar staan plannen broer & zus Bettens samen met hun gevolg ons het komende uur het beste van hunzelf geven ! En dat doen ze dan ook met verve, ze vliegen er gelijk 'vollen bak in' met nummers als “Perfect Scar”, “Hide”, “Come Live the Life”, “Mr Freeze” en “Surrender”. Met haar heel aparte stemgeluid, beetje hees, sexy, rokerig , heeft ze ons helemaal in haar ban en dan die looks, zo stoer en fijn tegelijkertijd, beetje de ruwe bolster met het gouden hart wellicht ...
We krijgen pittige rock voorgeschoteld van een goed op mekaar ingespeelde band en we genieten van mekaar en de performance. De set loopt verder met “Believe”, bij “Almost Happy” krijgen we een uithaal van jewelste voorgeschoteld, heeft die vrouw een longinhoud ... Komen nog voorbij : “Cocoon crash” en “Echo Mountain”. Bij het nummer “I will carry you” is het aan broer Gert om frontaal met de gitaar de show te stelen, zus kijkt toe en ziet dat het goed is.
De 13de song is van bij de eerste noot raak, deze kon niet mankeren, de hit waarmee Sarah hun internationale doorbraak kon forceren, “Not an Addict” wordt luidkeels en integraal meegezongen terwijl alle smartphones de lucht in gaan en er 10.000 foto's worden genomen en evenzoveel filmpjes.
Ze vinden ons een lief publiek en we krijgen ook nog mee dat ze zelf ook fan zijn van Bryan Adams, zich vroeger ooit eens hebben gewaagd aan een cover van “Summer of 69” maar deze nu toch maar niet meer gaan herhalen ;-)
We krijgen nog “Woman” en “Everything for Free” als toemaatje en nadat de fotograaf on stage nog een laatste foto schiet van de band met het publiek als achtergrond, spurten ze naar de stand van de merchandising, voor wie een selfie wilt, you know what to do & where to go ...
Half uurtje geduld nu vooraleer de volgende lading gitaar riffs op ons wordt los gelaten. Iemand anders gaat al de pintjes halen, dus kan ik even rond kijken. Het lijkt hier wel een mini-Werchter, grote massa volk, af en toe een vliegtuig dat over komt gevlogen en veel groen rondom rond. Want ook al spreekt men hier continue over het beach festival, strand of zee zijn niet te zien, het festivalpark ligt in 2de linie achter de bekende Belgische lintbouw aan de kustlijn. Maar daarom niet getreurd, als straks Bryan opkomt zie je de zee nog steeds niet, maar wedden dat je de golven wel zal kunnen voelen ...
En daar zijn ze, 5 man sterk, helemaal in stijl met strakke jeans, wit hemd & blazer en dan knallen maar met als opener “Do What Ya Gotta Do” dat bedoelden wij ook net te zeggen, gelijk gevolgd door “Can't stop this thing we started” en daarmee is de toon gezet. Bryan Adams is een echte hitmachine en wij brullen naar hartenlust mee, o.a. op de tonen van “Run to You”; ook de nieuwe nummers worden gesmaakt en als de eerste tonen van “Heaven” worden ingezet is het meteen duidelijk waarom er geen achtergrondkoor op het podium staat, er is een voorgrondkoor van 10.000 man beschikbaar, de 1ste strofe komt integraal en op de maat uit het publiek. Een beetje emo & romantiek horen erbij toch, het is vakantie en nummers als “Heaven” en “Everything I do” staan al jaren in de Top-20 openingsdansen, dus dansen maar ...
Bij “It's only love” tracht Bryan ons even op het verkeerde been te zetten door ons te doen geloven dat Tina Turner zo meteen uit de coulissen zal komen, maar ‘jammer genoeg’ is ze niet van haar Zwitserse berg neergedaald en mag gitarist Keith Scott de honneurs waarnemen.
Naast muzikale verwennerij komt er ook wat entertainment, er zijn de obligate grapjes over 'the VIP section' en bij het nummer “You belong to me” worden we verzocht 'to swing & shake that ass' waarna Bryan op zoek gaan naar de Vlaamse vertaling hiervan, tja schudden met je gat dan maar en dan doen de heren on strings ons dan ook voor tot hilariteit van het publiek (nog een paar 1.000 foto's).
En dan moest “Summer of 69” nog komen, dat wordt woord voor woord meegezongen als ware Middelkerke één grote karaoke-bar.
De meer en minder bekende nummers volgen mekaar verder op en naar het einde van de set krijgen we enkele gebracht zonder het orkest, enkel Bryan met zijn gitaar en mondharmonica, die man is echt van alle markten thuis.
In de finale krijgen we nog “Brand new day” , waarna we nog enkele covers voorgeschoteld krijgen ook : “C'mon Everybody” van Eddie Cochran gevolgd door Franki Valli's “Can't take my eyes off you” en “Straight from the heart” uit het eigen werk.
Voor de allerlaatste song vraagt Bryan, die nu weer alleen on stage staat om alle gsm's op te lichten en dat geeft een feeëriek beeld op de tonen van “All for love”; het lijkt wel oplichtend plankton in de zee, of dronk ik nu toch een glas te veel ? Het 'plectrum' gaat het publiek in dat betekent het einde van een schitterende avond.
En dan nu gauw naar huis, die smartphone opladen want morgen wacht ons weer een lange dag vol artiesten, vol nostalgie.
Wie op de terugweg zo slim was om op radio Nostalgie af te stemmen, kon nog de ganse weg huiswaarts verder genieten van een after concert, ‘best of’ Bryan Adams afgewisseld met een ‘best of’ voorproefje van het programma van zaterdag.
Setlist : Do what ya gotta do / Can't stop this thing we started / Don't even try / Run to you / Go down Rockin' / Heaven / This Time / It's only love / Cloud #9 / You belong to me / Summer of 69 / When you're gone / Everything I do / Back to You / Somebody / Please Forgive me / Cuts like a Knife / 18 till I die / The only thing that looks good on me is you /
Extra : Brand new day / C'mon Everybody / Can't take my eyes off you / Straight from the heart / All for love
Organisatie: Greenhouse Talent
Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.
Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter en groots talent. Hij is geen man die steeds hetzelfde kunstje doet . Hij heeft nu wel niet steeds de perfecte plaat uit , maar we hebben altijd een handvol pareltjes, die mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn . Ook hier is het genieten van z’n toegankelijke nummers , die broeierig spannend als ingetogen , intiem kunnen zijn.
Op die manier stappen van van rockers “Gimme something good” , “Shadows”, “Feels like fire”, naar een sfeervoller “Kim” en “Am I safe” tot een innemend semi-akoestische “My wrecking ball” en “Let go” .
Hij toont na al die jaren dat hij niet is afgeschreven en binnen de rootspop gerespecteerd blijft. We hebben dus opnieuw een mooie bezielde plaat in het genre!
Ryan Adams - Groots talent die rond de eeuwwisseling met de cd ‘s ‘Heartbreaker’ en ‘Gold’ enkele pareltjes afleverde . De americana sing/songwriter had in zijn onstuitbare productiviteit toch wel te lijden aan wisselvalligheid, maar had steeds een handvol prachtsongs klaar. met ‘Easy tiger’ , een paar jaar terug , laste hij een sabbatperiode in. Hij trad intussen ook in het huwelijk met de actrice Mandy Moore.
Back is hij nu met een nieuwe plaat ‘Ashes & Fire’, geproduceerd door de zeventigjarige Glyn Johns , die al Rolling Stones, Steve Miller Band, The Eagles , The Who, Joan Armatrading en John Hiatt op z’n palmares heeft staan.
Op de nieuwe cd horen we sfeervolle americana en ingetogen werk met o.m. Norah Jones . 11 mooi gearrangeerde songs die een Dylaneske, Verlaine invloed hebben. Met de cd toont hij aan dat hij binnen de americana niet is afgeschreven, maar in staat blijft fijn ambachtelijk materiaal af te leveren.
Wie dacht dat Bryan Adams met zijn nieuwste schijf hard ging toeslaan moet ik helaas teleurstellen. Zijn nieuwste album (jawel elfde studioalbum) kreeg de weinig creatieve titel '11' (met 11 songs!) en is de opvolger van de tegenvallende plaat 'Room Service' uit 2004. Om deze release kracht bij te zetten ging Adams op promotoer. In 11 dagen bezocht hij 11 Europese steden. Jammer dat Adams zich met deze plaat herhaalt want opnieuw brengt hij een album uit vol commerciële poprock deuntjes. Weinig doet nog denken aan de man die ons in de jaren tachtig aan het rocken bracht. Deze Canadees heeft echter klassiekers genoeg om nog steeds grote zalen te laten vollopen. Maar met dit nieuwe album zal hij weinig nieuwe fans maken en waarschijnlijk zullen ook vele oudere fans de man nu definitief de rug toe keren.
En toch is deze '11' niet echt een slecht album. Als je afstapt van het idee dat de man ooit stevig rockte kom je tot de conclusie dat hij toch nog wel in staat is om leuke radiovriendelijke popsongs te schrijven. De eerste single "I Thought I'D Seen Everything" is uiterst zwak. Beter zijn het bluesy "I Ain't Losing The Fight", het up-tempo "Oxygen" en het mysterieuze "Mysterious Ways". De beste song van het album is echter de bonustrack (track 12) "Way Of The World", dat jammer genoeg niet aan elke verschenen albumversie werd toegevoegd. Een melodieuze poprock song kan de man nog zeker schrijven, alleen had de uitvoering wat meer ballen mogen hebben. Wat stevigheid had dit album zeker ten goede kunnen komen, nu maakt de man slechts een behoorlijke beurt.
Nederlands 
Français 
