Stornoway - Hartverwarmend weerzien met oude vrienden
Na een pauze van 5 jaar is Stornoway weer springlevend. Met hernieuwde inspiratie en vol enthousiasme presenteerden Brian Briggs, Jonathan Ouin en Oli Steadman hun nieuwe album ‘Dig The Mountain’ (2013), een verzameling lichte indie rock met de kenmerkende flair van het Engelse drietal. Om deze mijlpaal en hun terugkeer te vieren, maakten ze een tussenstop in het intieme en gezellige AB Club tijdens hun Europese tour.
De vroege vogels konden genieten van de broze ballads van Margo Raast, een jonge Belgische singer-songwriter die al geruime tijd in Londen woont en studeert. Haar kleine, ontroerende nummers, gedragen door prachtige vocalen en ingetogen gitaarwerk, lieten haar potentieel zien, hoewel de zaal nog niet helemaal gevuld was. Nummers als “Lost” en “Road Trip toonden haar talent, maar er ontbrak een beetje levendigheid - zowel in de zaal als in haar muziek - om van dit optreden een onvergetelijke ervaring te maken.
Terwijl de AB Club langzaam voller liep tijdens de pauze, bleef de verwachte menigte voor Stornoway's comeback uit. Toen het trio en hun extra muzikant met hun doe-het-zelf-slagwerk uit het tuinhuis (hamer, koevoet, pikhouweel) het podium betraden en het concert openden met "Mary Some Nights I See You", begon de sfeer echter op te warmen. Het handelsmerk van de folky meerstemmigheid en gevarieerde percussie klonk vertrouwd en bracht de zaal in beweging.Briggs, met zijn charmante persoonlijkheid, wist niet alleen met zijn songwriting, maar ook met zijn bindteksten het publiek te boeien. Nederlandse uitdrukkingen zorgden voor een glimlach, terwijl oude favorieten als "I Saw You Blink" het publiek deden juichen. Het nieuwe "Anwan", zonder drum, voelde aan als een warme deken op een koude woensdagavond. Hoewel uniek in hun beleving en geluid, waren hints naar Fleet Foxes in "Farewell Appalachia" niet te missen. "Fuel Up" bracht vroeg in de set al een hoogtepunt, met gevatte, positieve lyrics die ons opvrolijkten. Het hoogtepunt kwam echter toen het trio unplugged optrad. Met glasheldere vocalen en pakkend gitaarwerk brachten ze nummers als "Josephine" en "Get Low" tot leven, waarbij het publiek spontaan meezong. Het aanstekelijke "We are the Battery Human" werd enthousiast meegezongen door het publiek, waardoor de sfeer nog verder werd opgestookt.
Als vogelkundige kon de frontman zijn passie niet verbergen tijdens "Between the Saltmarsh and the Sea", terwijl "Lost Youth" ons voor de zoveelste keer met handgeklap liet meedoen aan de percussie. Een vleugje duisternis kwam naar voren in "The Road You Didn’t Take", wat zorgde voor een verrassende afwisseling.
De cover van "The Only Way Is Up" zorgde voor spontaan gezang, terwijl "Watching Birds" ons een Mumford & Sons-gevoel gaf, niet in de laatste plaats door de banjo. "Excelsior" was misschien niet het sterkste bisnummer, maar het hinderde niet om te genieten van de afsluiter. Voor velen voelde "Zorbing" als een warm weerzien met een oude vriend, en het publiek ondersteunde het trio voor een laatste keer vol overtuiging met hun vocale bijdragen.
Setlist: Mary Some Nights I See You - Trouble With The Green - I Saw You Blink - Anwen - Farewell Appalachia - The Bigger Picture - Fuel Up - Dig The Mountain! - Josephine - Get Low - We Are the Battery Human - Between the Saltmarsh and the Sea - Lost Youth - The Road You Didn't Take - The Only Way Is Up (Yazz cover) - Watching Birds - Excelsior – Zorbing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De tweede plaat van het charismatische Britse gezelschap uit Oxford Stornoway ligt in het verlengde van hun debuut . Het zijn eenvoudig doeltreffende, dromerige, indiefolkpoppende songs , die rijk aangekleed kunnen zijn , maar zeker niet bombastisch klinken . ‘Tales from Terra Firma’ is minder imposant dan het debuut , maar de onschuldige sound , de catchy vibes en de vocale pracht blijven het handelsmerk.
Stornoway van zanger/songschrijver Brian Briggs biedt meeslepend en broeierig materiaal, een lieflijke luistertrip, vernuftig in elkaar gestoken. Hier springen niet direct enkele songs uit als bij hun debuut.
Stornoway plaveit zich een weg tussen Belle & Sebastian , The Decemberists, The Unthanks en Megafaun.
Opvallend veel Britten in de Orangerie van de Botanique die avond voor Stornoway. Veel Britser kon het ook niet klinken. Dit viertal uit de omgeving van Oxford charmeert met pastorale, Keltisch geïnspireerde folk pop die je onmiddellijk associeert met zonovergoten groene heuvels in de countryside en waarin de gewone dingen des levens zoals gemiste treinen of dagdromen op zolder even idyllisch als geromantiseerd bezongen worden.
Tijdens de voorstelling van hun tweede album ‘Tales From Terra Firma’ kwamen duidelijk meer wolken langs drijven. Op zich nog geen reden tot paniek, al bedierf het wel soms de pret in de zaal. Erger was dat de inspiratiebron minder rijkelijk vloeide en weinig nieuwe nummers konden tippen aan het niveau dat weliswaar erg hoog gespannen werd op debuutalbum ‘Beachcomber’s Windowsill’.
Opener “Knock Me On The Head” werd nogal lauwtjes onthaald, waardoor Stornoway zich genoodzaakt zag om direct een versnelling hoger te schakelen met het onweerstaanbare road movie refreintje van “Fuel Up”. Dit was meteen tekenend voor een set waarin het constant aftasten was.
Overdadige orgel- en vioolarrangementen knepen de noodzakelijke luchtigheid uit nummers als “You Take Me As I Am” en “(A Belated) Invite To Eternity”. Stornoway was slim genoeg om dit zelf te beseffen. Met spaarzame unplugged uitvoeringen van “November Song” en “The Ones We Hurt The Most” kregen ze het publiek wel muisstil en des te enthousiaster achteraf.
Op “The Great Procrastinator” sloeg de verveling toe, terwijl de intro van doorbraaksingle “Zorbing” getrakteerd werd op een luid nostalgisch herkenningsapplaus.
Gelukkig had Stornoway aan no nonsense spontaniteit nog lang niets ingeboet. Meer zelfs, de charismatische zanger/gitarist Brian Briggs met zijn verrukkelijk hoge tenor stem voelde zich tijdens dit slotoptreden op het Europese vasteland duidelijk in zijn sas in de groene Botanique na enkele minder idyllische settings op toer in Duitsland. En ook de rest van groep wil iedere café uitbater graag over de vloer krijgen voor een live sessie.
De swingende bisronde die met “I Saw You Blink” en “Watching Birds” integraal opgebouwd was uit nummers van het debuutalbum van 3 jaar geleden stuurde ons met gemengde gevoelens naar huis. De fans van het eerste uur werden uitbundig getrakteerd, maar een Belgische doorbraak zit er met “Tales From Terra Firma” nog niet direct aan te komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Onschuldige neo romantische folkpop, dat is toch het minst wat we kunnen zeggen over de plaat van de uit Oxford opererende Stornoway onder zanger/songschrijver Brian Briggs. Eenvoudig, doeltreffend, dromerig, pakkend aangrijpend materiaal met soms wel een breed assortiment aan instrumenten, gedragen door vocale pracht en meerstemmige backing vocals.
We zijn al meteen onder de indruk van de openingssong “Zorbing”. De groep grijpt naar de Britfolk van Fairport Convention en Steeleye Span, maakt het fijner en subtieler met de beeldschone pop van James en Belle & Sebastian en plaveit zich een weg tussen The Decemberists, The Unthanks en Megafaun. Door het gitaarspel, piano, toetsen, viool, banjo en trompet horen we onderhuids een sfeervolle countryinslag van John Denver, Fleet Foxes en Mumford & Sons.
Intrigerend alvast wat het gezelschap weet aan te bieden. Een boeiende, hemelse, lieflijke luistertrip van elf songs, vernuftig in elkaar gestoken, meeslepend en broeierig. Onthouden dus.
Nederlands 
Français 
