The Drums - We are a working class band for working class people
The Drums, Broadcast Island
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-09-29
Didier Becu

De Botanique heeft met september zeker zijn entree niet gemist, zeker niet als we het over surfpop hebben. Likken we nog altijd onze vingers af voor de geslaagde passage van Beach Fossils, dan hadden we nu The Drums om de maand mee af te sluiten. De band uit Brooklyn die dankzij hun debuut uit 2010 op Moshi Moshi meteen als de nieuwe Strokes werd bekroond, heeft het tegenwoordig niet al te gemakkelijk. ‘Build’em up, knock ‘em down’, en dus liet de pers sinds een paar jaren zich uitgebreid van zijn negatieve kant zien. Hun nieuwste ‘Abysmal Thoughts’ is op menig website terecht lauw onthaald, en dus werd het nieuwsgierig afwachten wat ze er in Brussel van gingen bakken.

Maar eerst even genieten van een band die geen kat kent: Broadcast Island. Een groep waarvan je op het anders o zo vertrouwde net deze keer niets kan van terugvinden. Ze zijn Franstalig en maken naar eigen zeggen bitterzoete pop. Zo zoet was dat achteraf bekeken nu ook weer niet, want als je hen met één act moet vergelijken dan is het toch met The Smiths. Je kan slechter treffen, en het zal nog wel een tijdje duren vooraleer deze heren een ‘There’s A Light That Never Goes Out’ maken, maar we zagen vrijdagavond een enthousiaste band met potentie die weinig problemen had om een bijna uitverkochte Orangerie te kunnen boeien. Een verdienste. Ja, juist is juist, je hebt dit soort indiepop al eerder gehoord, maar je hebt ook al diverse malen een voetballer een bal in het net zien schoppen. ‘What difference does it make’, kwestie van de Moz-termen in ere te houden!

The Drums dan. Op het elektronische Botabord stond aangekondigd dat de Amerikanen er maar 65 minuten zin in hadden. Hoewel de set op zich inderdaad amper een uur duurde vond het Amerikaanse viertal de Brusselse zaal blijkbaar sympathiek genoeg om er nadien nog een twintigtal minuten aan te breien.

Het werd een concert met een nogal tweezijdig gezicht en dat komt vooral omdat The Drums beseffen dat er een moeilijke tijd voor hun aanbreekt. Dezer dagen wat vergeten door hippe blogs, en dus bedankte zanger Jonathan Pierce uitdrukkelijk zijn fans dat ze die avond voor hen kozen en niet voor Lady Gaga of Katy Perry, niet nodig om te zeggen trouwens. En dan is er die derde handicap: het feit dat gitarist Jacob Graham (en trouwe buddy van Pierce) weg is.
De heren van The Drums wisten maar al te goed dat ze hun publiek goed dienden te soigneren willen ze volgende keer nog eens afkomen. Met zijn ondertussen bekende energieke danspasjes (Michael Jackson, eat your heart out) zorgde Pierce meteen voor de nodige vlam in de pijp. Precies wat wij wilden: onbeschaamde indierock die ergens zweeft tussen het charisma van de Stone Roses en (hier zijn we weer) The Smiths, en doorspekt met surfgitaartjes.
De fans gehoorzaamden gewillig en menig fan stond te swingen op de hits van weleer, alsook op de recentere songs waar niet iedereen even sterk van onder de indruk is, maar dat was nauwelijks te merken in Brussel. Pierce is een frontman die tot het uiterste gaat, dat zien we graag, en pardoes letterlijk zijn schoenen kapot danste en die nu ergens in België op verzoek te bewonderen zijn bij Luminousdash.

“We are a working class band for working class people” vertelde Pierce. Een staaltje rock ’n roll-taal in onvervalste John Lennon-stijl gaat er altijd wel in, en om de fans niet na een uur de regen in te sturen , werd nog voor twintig minuten extra gezorgd.
En Pierce had blijkbaar ook wat te vertellen. Naar verluidt is hij naar eigen zeggen tevreden met zijn huidig vriendje en wil hij voortaan positievere teksten schrijven. Of iedereen gelukkig was met deze nogal lang uitgerekte levensles laten we in het midden, de zanger was er blijkbaar gelukkig mee om dit aan zijn fans te kunnen vertellen.

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-drums-29-09-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/broadcast-island-29-09-2017/

Organisatie: Botanique, Brussel

We hadden vanavond een mooie combinatie met Chairlift , die momenteel gespot worden als beloftevolle band, en een The Drums, die twee jaar terug deze stempel op zich gedrukt kregen … Ze hebben alvast NY , een tintelend gitaarspel en donkere elektrotunes gemeen …

Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod.
Het naar NY, Brooklyn uitgeweken gezelschap brengt frisse, kunstzinnige indiepop op een ietwat nonchalante , boeiende wijze met donker  indringende keys , die de ‘80s wave wat doen opborrelen.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje, maar ook met een artfarty, mysterieus, schizofreen randje. De muziek heeft een link met Stereolab en Bel Canto . Op de eerste songs moest de sound en de vocals van Caroline wat op elkaar afgestemd worden, waardoor een fijne single als “Sidewalk safari” wat de mist inging . Maar na een goed kwartier kwam het beloftevolle kwartet goed op dreef en hadden we dartelende , huppelende engelenpop met “Ghost inside”, “Amanaemonesia”, “Peculiar paradise”, en een forser klinkende “I belong in your arms”  en “Met before” . Soms hoorden we geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Siouxie Sioux en Annie Lennox in de verte. De single “Bruises” ontbrak niet en ze paaiden de N-Fransen met een in het Frans gezongen “Planet health”.
Chairlift was goed , zonder echte verrassingen.

The Drums dan … In 2010 waren ze een van de meest ‘gehyptste’ bands, deze jonge snaken, onder de ietwat excentrieke zanger Jonathan ‘Jonny’ Pierce. Nogal snel na het titelloze debuut kwamen ze aandraven met de opvolger ‘Portamento’, een logisch vervolg op het debuut, maar die breder , veelzijdige, zalvender klonk door de toevoeging van synths . Het vertrek van rechterhand gitarist Jacob Graham deed de band niet overstag gaan. Ze goochelen  met gitaarwaverock en vallen op door stuiterende, hoekige, twinkelende , springerige gitaar – en baslijnen en een galmende, soms hoog uithalende zang van Pierce.

Catchy en aanstekelijk klinkt het allemaal wel , maar er vielen een paar dipjes te noteren; de broeierige en strakke sound die The Drums kenmerken, straalt minder spankracht, dynamiek, ritmiek en friste uit . Alsof ze het wisten , want er werd mooi afgewisseld uit de twee cd’s: met nét niet toevallig de sterkste nummers van de recente cd, de romantische, meeslepende “What you were”, “Money”, “Days” , “I need a doctor” ( die een  atmosferische outtro meekreeg)  en het sfeervolle “How it ended”, die live een ietwat krachtige scheut kregen; en de vroegere jengelende en huppelende pareltjes “Forever & ever amen”, Down by the water”  en “Let’s go surfing” , met een knipoog naar de Psychedelic Furs .
Die keuze trok nét de set naar een hoger niveau, het strakke gitaar- drumwerk, de diep, broeierige bas en de ruimte die door synths werd gecreëerd. Pierce zong de longen uit zijn lijf en de theatrale, spastische bewegingen en de hoekige danspassen zijn een vaste waarde geworden. Al deze elementen samengevoegd, porden het publiek aan en gaven een bruisend karakter! Goed, OK, maar niet verrassend of rakend meer. Of The Drums een blijvertje gaan zijn na de twee cd’s, wordt vanaf nu de vraag … Afwachten dus!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing