The Kids - Nog geen sporen van sleet
The Kids + Vaag + The Covids

Vijftig jaar punk! Vijftig jaar The Kids!! Als dat geen reden tot een feestje is, dan weet ik het ook niet meer. Bovendien bleek dat The Kids nog nooit in De Zwerver geweest waren. Hoe is dat nu mogelijk? Maar na zaterdag is die leemte alsnog gevuld, en dat overigens op een indrukwekkende wijze.

Punk blijkt na vijftig jaar springlevend! Overal schieten jonge punkbandjes als paddenstoelen uit de grond. Eén daarvan is The Covids uit Amsterdam. Ontstaan tijdens de pandemie - vandaar die mooie naam - hebben ze intussen twee albums op hun actief en een stevige livereputatie opgebouwd.
Na een korte intro gaf de band meteen "Banned from the USA" prijs, hun laatste single en wellicht ook hun beste nummer. Een droomstart voor een aanstekelijke set vol korte, no nonsense punkliedjes in de traditie van pioniers zoals The Undertones of Buzzcocks. Zanger Mehdi Tallal leek een pas bevrijd wild dier en ging als een razende tekeer. Daarbij ging de voorraad bier meteen tegen dek waardoor het podium in een schaatsbaan veranderde. Met als gevolg dat Tallal meermaals onderuit knalde maar dat kon hem niet afremmen. Al vlug trok hij zijn shirt uit en onthulde hij zijn blote bast, waarop in grote letters 'No kids more nukes' geschreven stond. De betekenis daarvan is me niet geheel duidelijk. Dat hij geen kinderen wil, weten we uit het nummer "No kids" maar wat hij met die kernwapens wil aanvangen blijft me een raadsel.
Wat provoceren maakt wellicht deel uit van dit soort rauwe, energieke punk die verrassend melodieus klonk. Als slotakkoord diepte het viertal nog een onverwachte cover op: "Just head" van Nervous Eaters, een obscure seventies punkband uit Boston. Mooi!
£
Met Vaag zagen we enkele oudgedienden uit de Kortrijkse underground terug: gitarist Mich Decruyenaere (Hitch, Galatasaray,...) en zanger Bram Coussement (Haemers) met bassist Simon Pertz en drummer Pieter Blancke. Het gezelschap heeft twee EP's op zijn naam staan: ‘Rauw’ en ‘Paniek!’, maar ondanks die titels en de groepsnaam zingen ze gewoon in het Engels. Nu ja, zingen? De zanger bleek een brulboei: zijn met veel overgave gebrachte maar vrij monotone geschreeuw begon na een tijdje op de maag te liggen. De gitaarlijnen van Mich Decruyenaere klonken fris en innovatief maar dat volstond niet om van een geslaagde set te kunnen spreken. Vooral die dichtgeplamuurde sound maakte het voor me te vermoeiend. Toch bleef ik hopen op een moment waarop er wat gas zou worden teruggenomen om zo wat ademruimte te creëren, maar dat kwam er uiteindelijk niet. Maar misschien was ik hier na het argeloze geweld van The Covids niet klaar voor.
De postpunk van Vaag leek plots wat te intellectueel, gekneld als ze zaten tussen twee groepen die zweren bij rechttoe-rechtaan punk.

The Kids zijn zonder twijfel de beste punkgroep die België ooit gekend heeft en ondanks hun eerder bescheiden oeuvre, vijf studioalbums en twee livealbums, mag de band stilaan als een instituut beschouwd worden.
Hun titelloze debuut uit 1978 is een klassieker in het genre, waarvan de originele exemplaren intussen behoorlijk wat geld waard zijn. In de loop der jaren bouwden The Kids ook in de Verenigde Staten een zekere cultstatus op, waar ze, live graag geziene gasten zijn. Maar onder het huidige regime krijgen ze daar helaas geen visa meer.
De groep bestaat dus vijftig jaar, zij het met een hiaat tussen 1985 en 1996. Na de reünie bleven ze regelmatig optreden maar nieuw werk, buiten een verdwaalde single, kwam er niet meer. Ze blijven dus in feite teren op hun oude nummers die inmiddels minstens 45 jaar oud zijn, maar geen mens die hen dat kwalijk neemt. En wie ze ooit zag weet ook waarom.
De drie originele leden in de frontlinie zagen er ondanks de gevorderde leeftijd vrij patent uit: gitarist Luc van de Poel (73), zanger-gitarist Ludo Mariman (71) en bassist Danny de Haes (63, hij was pas 12 toen The Kids begonnen). En Tim Jult is intussen ook reeds zo'n veertien jaar de drummer.
De set werd traditiegetrouw geopend met "No work". De setlist veranderde, in al die jaren na de comeback, nauwelijks, vertelde een fan me. Waarom zou die trouwens moeten veranderen? Eenmaal de perfecte opbouw gevonden, dan hou je die toch. Wat klonk dit meteen fel, scherp en strak!
Meteen daarna volgden nog een trits nummers uit dat tijdloze debuut, dat er zo goed als volledig werd doorgejaagd: "Bloody Belgium", "Do you wanna know", "For the fret" en "Money is all I need". Het waren punkbommetjes die niets aan frisheid hadden ingeboet, krachtig en helder gezongen door een minzaam grijnzende Mariman.
Van de Poel, de nestor van het gezelschap, was de beweeglijkste en leek zijn leeftijd voortdurend moeiteloos te tarten. Na de vinnige Wire cover, "1 2 X U" volgde "There will be no next time", een nummer dat behoort tot het collectieve geheugen en waarop ik iets meer reactie van het publiek had verwacht.
Dat een echte moshpit zou uitblijven was al voor de show duidelijk. Daarvoor was de gemiddelde leeftijd iets te hoog. Vreemd genoeg meldden de eerste danslustigen zich pas na die hit, bij "I wanna get a job in the city", ook een knaller uiteraard.
En zo verzeilden we haast ongemerkt in de zinderende finale, waarin ik het delirium nabij kwam door "Fascist cops", "This is rock 'n roll" en "Do you love the Nazis", uitzinnige volksliederen die me op slag dertig jaar jonger deden voelen.
Toen The Kids terugkwamen voor een bis was er een groepje enthousiastelingen al "Hey ho, let's go" aan het scanderen maar Mariman liet zich niet vermurwen en zette "If the kids are united" van Sham 69 in. Uiteraard kon "Blitzkrieg bop" van de Ramones dan toch niet ontbreken en met deze twee massaal meegezongen anthems werd het alsnog een behoorlijk wild feestje voor het podium.
Na vijftig jaar bleken er bij The Kids nog geen sporen van sleet merkbaar.  

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Luc Van De Poel (The Kids) - Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, de energie die er nog steeds is, en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft, wat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt.
The Kids

Na 50 jaar zijn de Antwerpse band The Kids nog steeds heel relevant, getuige hun optreden in Roma eerder deze maand. En in een uitverkochte AB de week daarna. Samen met enkele jonge wolven in het vak, werd het genre ‘punk’ nog meer in de verf gezet.
LIVE
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102079-punk-50-y-2026-the-kids-50-years-the-kids-mini-fest-punk-is-in-2026-nog-steeds-springlevend-zeg-maar-dat-the-kids-het-hebben-gezegd

50 jaar The Kids, 50 jaar Punk … Dat smeekt alleen maar om een interview. We contacteerden gitarist Luc Van De Poel om daarover een uitgebreid te babbelen, met een tas koffie en binnen een gezellige sfeer, hadden we het niet alleen over 50 jaar punk en The Kids, ook over de concerten, de toekomst van Punk en over na al die jaren wat nog doelen en ambities zijn, of misschien nieuw platenwerk…

50 jaar The Kids, 50 jaar punk. Dat vraagt om ‘een overzicht’, wat zijn in grote lijnen de grote verschillen?
Waarom zijn mensen 50 jaar getrouwd? Als de klik er nog steeds is… en de energie is er nog, je krijgt nog steeds respons? Waarom zou je dan stoppen. En het is nog steeds leuk. We zijn wel tien jaar gestopt tussen 1986 en 1996. En dan kregen we veel aanvragen, ook vanuit het buitenland. Zoals Frankrijk en Italië en toen dachten we ‘goh, waarom niet’.

Is het net dat succes in het buitenland … Jullie hebben ook in Amerika gestaan, dat er heeft voor gezorgd dat jullie zijn doorgegaan ermee na tien jaar? Want in de beginjaren lukte dat niet?
Nee, in de beginjaren lukte dat gewoonweg niet, zelfs om in Nederland op te treden moesten we hemel en aarde verzetten. Vanaf 1996 waren er heel veel optredens in het buitenland, maar voordien nee.. dat was ook Duitsland, Amerika, Mexico, Japan noem maar op.. en dan hebben we nog niet alle zalen gedaan die we aangeboden kregen, we speelden onze eerste keer in Rome en die schreeuwen gewoon onze teksten , terwijl dat puur op basis van die platenverkoop was.. toen was er geen spotify. 

Die pauze na ‘Gothcha! ‘ Stoppen, heeft jullie eigenlijk deugd gedaan?
Er stonden best wel mooie songs op, soms denken we wel om sommige terug te spelen, maar toen was het vet wat van de soep. De meeste mensen komen ook voor die eerste twee platen, daar focussen wij ons ook het meest op. Of die pauze deugd heeft gedaan? Dat laat ik in het midden een beetje..

Toen ik in 1979/1980 fan werd, was ik ook al vele jaren fan van de fanclub; bestaat die fanclub nog ergens? Rechtsreeks meende ik dat ik automatisch ook lid was van ‘punks against fascisme’, als ik het niet mis heb… Bestaat die strekking nog?
Dat is maar heel kort geweest, we hadden een paar honderd leden, en er was een hele organisatie en ook fanclubdagen en zo. wat dat tweede betreft, we zijn nooit teveel daarin mee gestapt. Dat ‘punks tegen skinheads’ en zo? dat was in België minder, wij hebben daar ook niet echt aan meegedaan en trokken (en trekken nog steeds) een breed punk publiek.

“Punk” is trouwens een term die wel degelijk veranderd is, net als jazz geen jazz meer is. Wat betekent het woord punk voor jou nu nog?
Voor mij persoonlijk, en in de lijn met wat we met The Kids doen is punk anno 2026 gewoonweg.. “Rock-’n-roll’’ en dat hetgeen errond hangt interesseert me minder. Gewoon, korte nummers zonder teveel tralala rond, scherp , goede gitaren dat is voor mij punk…

Men zegt al 50 jaar dat punk dood is, maar als ik zie in de Roma en ook die speciale dag/avond in de AB op 14 maart, dan lijkt Punk nog springlevend, toch?
Er is nog steeds een doorstroom van punk bands, gelukkig. Was dat niet zo geweest waren we al lang gestopt. Het bleef werken, het bleef jonge bands aantrekken die vaak in ons voorprogramma speelden. De machine is nooit gestopt, dat was ook voor ons een drijfveer om door te gaan.

Het publiek is mee wat ouder geworden, maar ik zag – vooral in de AB – een opvallend jeugdig publiek, waarom trekt punk de jeugd aan, denk je zelf? Is de jeugd weer boos?
Dat is ook zo, en er is een zekere boosheid bij de jongeren aanwezig. Ons vragen ze ook op wat ‘grotere festivals’, maar bij veel van die jonge punkgroepen is dat heel underground, en daar komt  inderdaad een opvallend jong publiek op af.

Even een terugkeer in de tijd, hoewel de punk songs de reden zijn waarom ik fan werd; het grote publiek leerde jullie kennen door ‘There will be no next time’. Een song die op concerten zelfs voor de meeste feedback zorgt. Een zege of een vloek zo’n ‘hit’ of iets ertussen?
Meer een zege, het staat in alle mogelijk top honderd. Ik heb ook al gehoord van veel groepen dat die het helemaal niet erg vinden hun hits te spelen, het is een nummer dat iedereen kent.. ook de fans buiten de punk scene, daar mogen we best trots op zijn. Het staat op een album waarin ons platenlabel eerst niet in geloofde, en is een succesverhaal geworden toen.  Dus nee, Het is dus eerder een zege dan een vloek ‘there will be no next time’ live te mogen spelen.

Ik heb jullie nu twee keer gezien (in totaal ondertussen 18 keer). Ludo is nooit een spraakwaterval geweest, en nog steeds niet. maar hij was onder de indruk van de energie van jullie als band en van het publiek. Wat is jullie geheim? Veel boterhammen met spek en eieren?
Ik heb dat altijd zo gedaan, en zolang de energie er nog is om dat te doen zal ik dat blijven doen, dat zit in mijn tweede natuur. Als men ons echt zegt ‘jongens het is weg’, dan stoppen we ermee. Maar zolang we de feedback krijgen die we nu ook al hebben gekregen? Blijven we doorgaan, we hebben er zelf ook nog heel veel plezier in. en zolang we het publiek mee krijgen, en positieve recensies lezen van jullie op onze eerste optreden in Roma? Dan kan dat nog lang blijven duren. Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, die energie die er nog steeds is en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft dat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt. Circa twintig nummers die herkenbaar zijn en door het publiek worden mee gezongen, dat is uniek! En dan nog een fantastische drummer.. die combinatie dus.

Ik was wel een beetje bang toen al dat publiek op het podium stond in de AB. Je had opzij maar weinig plaats meer; in de Roma kwam er geen publiek op het podium (ondanks de goede sfeer)
Ik sta graag wat opzij om de boel te overschouwen als zoiets gebeurd, anders krijg je toch maar duwen tegen je gitaar en zo (haha) in Roma had gemogen, er is zelfs een plek vooraan waar je tegen het podium kon, maar die kliek die daar voor kon zorgen stond wat meer in het midden en wist blijkbaar niet zo goed of het kon of mocht.. maar de sfeer zat ondanks dat ook goed daar.

Wie ik ook goed vond in Roma was Maria Iskariot, hoewel ze in Roma precies een wat mindere dag hadden?
Die zijn jong en vinden zeker hun weg wel, het is een heel toffe groep getalenteerde en ambitieuze muzikanten. Ze moeten alleen zien dat ze met beide voetjes op de grond komen, en hun eigen weg blijven volgen. In Roma hadden ze wat af te rekenen met wat technische problemen en zo en moesten een beetje een inspanning doen om het publiek echt mee te krijgen,. We hebben er al drie keer mee samen gespeeld en die zijn gewoonweg super!

Ergens hadden sommigen verwacht dat de originele drummers nog eens op het podium zouden staan naar aanleiding van die 50 jaar?
Dan moet je al Eddy gaan vragen, of zelfs verder gaan en sommige van de bassisten vragen die ook bij ons hebben gespeeld, voor Danny terug kwam. Cesar Janssens ,en dat is een van mijn beste vrienden, gaan bij vragen maar die heeft het al druk genoeg bij bijvoorbeeld Raymond van het Groenewoud. Eddy is zelfs compleet uit de schijnwerpers getreden.. nee dat is praktisch onmogelijk zoiets te doen.

In de AB was er dan HeTZe, prachtige band, Kotskat en Colère, maar vooral Sunpower; ik ken die persoonlijk maar die hadden heel wat fans mee…
Het was een geweldige line up die avond, Sunpower hebben binnen de punk scene in het Brusselse en rond Ninove toen een reputatie opgebouwd. Niemand kent hen, maar die zetten nog steeds de boel op stelten. Prachtige band!

Helaas is het na vijftig jaar bonken op muren de wereld er niet beter op geworden. Protesteren is meer dan nodig. De mensen zijn terug boos
Voor veel mensen is punk een van de mooiste plekken voor de meest pure rock-’n-roll. En ook het enige genre tegenwoordig die een beetje die Anarchistische rebellie uitstraalt. Punk bands maken nog steeds muziek waarbij mensen nadenken over wat rondom zich gebeurd. In gelijk ander genre is dat volledig weg, zelfs in metal. Dat is voor mij in veel gevallen één dezelfde brij geworden. Eens ferm tegen de schenen schoppen? Punk doet dat nog, en dat trekt de jongeren dus aan.

Metal is in grote mate – niet helemaal – toch wat meer mainstream geworden, terwijl de echte punk altijd wat underground is gebleven?
Ja maar toch, ‘echte punks’ zullen dat tegenspreken, maar neem een band als Green Day. Die zijn nog steeds met politiek bezig en schoppen nog steeds om zich heen. Bovendien zijn ze ervoor gekend dat ze voor optredens de prijzen laag proberen te houden, tenzij ze als onderdeel van een festival line up ergens afsluiten of zo. En dan zijn er nog zo van die bands die ondanks het verkopen van miljoenen platen en voor duizenden mensen spelen nog steeds die ‘punk ingesteldheid’ levendig houden.

Wat ik altijd wat eigenaardig heb gevonden dat een band als The Kids nooit op Rock Werchter of Pukkelpop heeft gestaan
Die grote festivals vragen  meestal een soort ‘exclusiviteit’ dat willen we dan niet doen. de organisaties vragen dan bijvoorbeeld dat je enkele maanden nergens speelt op circa 50 km van hun festival, om dan exclusief daar te spelen. Daar doen we niet aan mee. Wij spelen gewoonweg teveel. Maar als ze ons moesten vragen zullen we dat zeker doen . we spelen echter liever op wat kleinere podia zoals Sjock festival https://www.sjock.com/nl waar we op 11 juli spelen. En zo zijn er nog. Daar kunnen we ons ding doen, en vinden het helemaal niet erg dat we dan twee weken daarna tien km verder spelen.

Er komt nog een vervolg, zelfs een optreden op Rebellion Blackpool; Had je dit verwacht, zoveel respons na al die jaren?
Rebellion Blackpool heeft ons al een paar keer gevraagd, ze hadden ons zelfs eens op de affiche gezet zonder dat we ons akkoord hadden gegeven (haha) het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Die betalen heel weinig , behalve aan de grote bands op de affiche, en we moesten ook nog ons eigen hotel betalen en zo.. maar nu paste het in ons schema .

Normaal stonden jullie ook in Amerika..
Normaal gesproken wel ja, maar nu zegt het ons met al die regeltjes en zo ook niets meer.. we hebben aan onze tijd in Amerika veel vrienden over gehouden, die ons ook vragen.  Elke keer als je uit het vliegtuig stapt of een camionette parkeert bij wijze van spreken je boel ondersteboven gekeerd lol.. nee, voor ons hoeft het niet meer zoals het nu loopt daar.


Dat is een beetje terug naar de begin jaren, toen stond er bij een bepaalde band zelfs politie voor het publiek, toen ze een song inzetten … tegen de politie; hebben jullie ooit iets in die zin meegemaakt bij ‘Facist Cops’?
Wat wij wel eens hebben voorgehad, bij het laatste optreden in een bekende club in Kontich,  Lintfabriek. toen die moesten sluiten wegens teveel problemen met buren en zo, er was massa veel volk en  net toen we ‘Facist cops’ inzetten de politie binnen viel. Maar die hadden zoiets van, doe jullie ding maar dan is het gedaan. Dat was een club waar best wat grotere namen hebben gestaan, zoals Datsuns bijvoorbeeld.

Nu we het over de ‘clubs’ hebben, ik krijg de indruk dat die sterk verminderd zijn tegenover vroeger?
Er zijn er best nog wel, Neem nu Djingle Djangle in Antwerpen, of Music City die doen dat nog steeds die ‘underground club shows’. er was lang een jeugdhuis in Berchem, maar die zijn ook gestopt. Er zijn er dus nog, maar je moet er een beetje naar durven zoeken. Die richten zich natuurlijk op een veel jonger publiek. Niet alleen DJ’s maar ook in punk. We hebben nu aan het opnemen geweest met Pang Pang Records: en daar zitten tientallen piep jonge punk bands, over heel Europa. dus het leeft nog steeds hoor.

Kriebelt het dan niet bij jullie om ook iets nieuw te doen?
Pffff, ze hebben ons dat gevraagd hoor. Dat is voorbij, het was leuk om dat te doen, maar wie zit nog te wachten op een nieuwe The Kids plaat? We hebben ooit gedacht iets op te nemen in de studio van AB , maar nee… Het is voorbij.

Wat zijn dan wel de toekomstplannen?
Blijven spelen, zolang we toffe aanbiedingen krijgen en op veel plaatsen worden gevraagd, gewoonweg blijven doorgaan. Volgend jaar misschien terug wat kleinere clubs, in het buitenland zoals Denemarken, Duitsland of zo. er komen nog festivals aan, maar sommige mogen we nog niet aankondigen. En ook in het najaar staan we o.a. in Concertzaal de casino. Morgen (vrijdag 20 maart) in Charleroi zaal Rockerill en ook op 28 maart in De Zwerver (Leffinge). Vlaanderen is niet zo groot, als we dertig keer gespeeld hebben zijn we overal geweest (haha)

Laat ons eerlijk zijn, jullie hebben punk op de kaart gezet in ons land, en die invloed blijft nog steeds duren. Zie maar naar die nieuwe lichting bands in jullie voetsporen, en toch als jullie een Engelse of Amerikaanse band waren, waren jullie misschien wereld beroemd. Steekt dat niet een beetje?
Moesten, moesten, moesten… Mijn moeder zei altijd ‘als  de lucht naar beneden valt, vallen alle mussen dood’’ (haha). We zijn fier op  hetgeen we bereikt hebben. De stempel die we hebben kunnen drukken, en we doen het nog steeds heel graag !

Je hebt niets meer te bewijzen en ik veronderstel dat de meeste realistische doelen wel zijn bereikt. Je kunt nog tien jaar doorgaan!
Maar zijn er nog doelen die je voor ogen hebt als muzikant, als mens bij de band of andere projecten?
De passie blijven volgen, zolang die passie er is? Blijven doorgaan, nog tien jaar? Dan ben ik 83, dat zou moeten lukken. Maar dertig jaar geleden dacht ik ook niet dat ik op mijn 73 nog op het podium zou staan.. zeg nooit ,  nooit. Maar ik denk dat ik op mijn 83 eerder blues ga spelen in cafés of zo. kijk we hebben geen planning, we hebben geen manager , we laden ons gerief nog altijd zelf in en uit en hebben een roadie die meegaat, we doen nog steeds alles zelf. En die passie blijven over brengen met onze songs, dat is en blijft het grote doel en ambitie. We moeten alleen zien dat we niet teveel spelen, want dat is ook niet goed.

Is dat nu ook niet wat het geval, ik zie op Facebook voortdurend optredens voorbij komen?
Dat valt op zich nogal mee hoor, het lijkt alleen zo omdat ik constant die dingen post. Al bij al één of twee keer in de week.

Hoe belangrijk is sociale media geworden voor jullie?
Geen idee, we zitten ook op Instagram ik doe daar niets mee, dat gaat automatisch, het is een goed medium om je fans te bereiken. Maar de jongeren zitten daar niet meer, die zitten eerder op dingen als TikTok. De mond aan mond reclame, en het besloten wereldje dat punk nog steeds is , is meer dan voldoende om de kansen te krijgen …

Ik hoop jullie nog een pak keer live te kunnen zien , en dat het vuur mag blijven branden. Bedankt voor de fijne babbel