The Sore Losers - In het najaar van 2018 stelden The Sore Losers hun recentste plaat ‘Gracias Senor’ voor aan het grote publiek. Vrijdagavond kregen de Bruggelingen de kans om de nieuwe songs voor het eerst eens live te beluisteren. Met een beetje argwaan weliswaar, want er verschenen wat matige recensies over hoe de nieuwe plaat een scherp kantje mistte.
De Limburgers gingen nochtans redelijk ronkend van start met “Silver Seas”. De rauwe en pure sound die we van hen kennen zit zeker nog in die eelterige gitaarvingers. Frontman Jan Straetemans en zijn kompanen lieten er ook geen gras over groeien. Voor we het wisten waren ze al overgegaan op “All In A Days Work”, een nummer van hun laatste langspeler. En inderdaad, hier vertraagde de band het tempo met wat lomer gitaarspel om daarna weer in gang te schieten. Maar wel allemaal mét de ongepolijste vuiligheid die je op de plaat minder goed hoort. En ook “Little Baby (doughboy)” vonden wij wel goed klinken. De vertegenwoordigers van de Belgische garagerock komt duidelijk nog steeds met hetzelfde recept optreden. Stevige bassen en drums, met de elektrische gitaar van Cedric Maes die de vrijheid heeft om daarover heen te waaien als een paar stevige rukwinden aan zee. En dat was helemaal het geval in een nummer zoals “Can’t You See Me Running”, waarin hij zelfs even soleert. En we herkenden weer even de invloeden van The Raconteurs.
Toch kreeg de band het publiek niet helemaal los, dat soms een beetje mak naar het podium zat te staren. Dat moet ook Straetemans hebben gevoeld, want tijdens “Nightcrawler” probeerde hij de Magdalenazaal wakker te schudden. Door de armen hard naar boven te waaien, door voor te gaan klappen, en door het nummer even helemaal stop te zetten. Om dan natuurlijk weer loeiend door te gaan in een stroomversnelling naar het einde van het nummer. Het hielp voor even, al zou het publiek niet meer echt los komen. Daarna hoorden we “Blue Shoes” en “A Little More”, waarbij Cedric Maes weer zijn kans zag om te gaan fladderen. Zalig als hij dat doet.
Voor The Sore Losers aan de echte hits begonnen, gooiden ze er nog verse songs “Dark Ride” en “Denim On Denim” tussen. Die laatste werd een beetje gevoeliger ingezongen, we konden zelfs even alleen vier stemmen horen. De blues en country-invloeden van The Sore Losers kwamen naar boven.
Maar het was dus allemaal een voorsmaakje voor een stevigere apotheose. Die begon met “Girl’s Gonna Break It”, onmiddellijk vervolgd met “Emily”, een topper van derde albu, m “SKYDOGS”, waarin de band steeds weer kleine beetjes gitaarspel op je loslaten. Daardoor zagen we in het publiek toch al wat kopjes heen en weer schudden. En met bommetje “Beyond Repair” zorgden ‘de losers’ voor de pure gitaarchaos die hen zo typeert. “Cherry Cherry” was niet helemaal ons ding, maar “Don’t Know Nothing” maakte dat natuurlijk helemaal goed. Redelijk melodieus voor The Sore Losers, met die typische riff, fijn baslijntje, geen geschreeuw in de zang. En met afsluiter “Juvenile Heart Attack” voelde het nog eens alsof ze met de sneltrein over het publiek wilden denderen. En dat lukte nog redelijk goed.
Want zodra de band naar de backstage ging, lukte het niet voor iedereen om het applaus te rekken tot de bisnummers. Kapot gespeeld waarschijnlijk, duidelijk geen thuismatch voor de vier rockers uit Limburg. Toch waren we blij met bisnummers “Tripper” en “Shakey Painters”. Die laatste toch een beetje gezapiger ingezet, maar met een gigantisch lange en zware outro om ons weer huiswaarts te sturen.
Setlist: Silver Seas - All In A Days Work - Little Baby (doughboy) - Got It Bad - Eyes On The Prize - Can’t You See Me Running - Night Crawler - Blue Shoes - A Little More - Dark Ride - Denim On Denim - Girl’s Gonna Break It – Emily - Beyond Repair - Cherry Cherry - Don’t Know Nothing - Juvenile Heart Attack – Tripper - Shakey Painters
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/the-sore-losers-08-02-2019
Organisatie: Cactus Club , Brugge
Die Sore Losers blijven goed scoren . Het rockkwartet rond de tandem Cedric Maes en Jan Straetemans brengen rock’n’roll met het hart op de juiste plaats . We krijgen potig, vurig, intens broeierig materiaal, recht voor de raap en zonder al te veel tralala. Een rauw opwindende, spannende sound door de straffe ritmes , de koortjes en de uptempo’s .
Het kwartet houdt de melodie sterk in het oog en verliest zich nergens oeverloos . “Cherry , cherry” en “Emily” tonen aan hoe afwisselend ze in het genre kunnen klinken. Rock onder hoogspanning als je de tien nummers beluistert. Het oude Black Keys borrelt op! Eerlijk, puur, oprecht, doorleefd.
Die opener “Blood moon shining” mag je zeerzeker inkaderen , een interessante link naar Jane’s Addiction Perry Farrell .
‘Skydogs’ is 70s retro in een opgestoft 2016 jasje . Overtuigende plaat opnieuw.
The Sore Losers zijn een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterig, bloedheet klein zaaltje.
Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Datsuns , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Ze hebben nu hun tweede plaat uit , waarbij het kwartet de knepen van het vak erg goed kent, ze op elkaar sterk zijn ingespeeld en daarmee een knappe , overtuigende plaat afleveren . Inderdaad , opnieuw hebben we een reeks afwisselende potige , vurige, dampende , smachtende , verschroeiende nummers en dan komen we o.m. uit op “Tripper”, “Working overtime”, “Girl’s gonna break it” , “Blue shoes”, “All my friends” en het rustig innemende “Reasons”. Leadgitarist Cedric Maes soleert sterk, steekt af en toe een tandje bij en kan een nummer hierbij opzwepen; Jan Straetemans op z’n beurt zweeft sober en elegant over de nummers heen. Verder zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Af en toe wordt het gaspedaal wat afgeremd hoor, maar op die plaat vinden we in z’n ‘generalité’ straf spul. Onderga het maar!
The Sore Losers + Horses On Fire
Net op tijd waren we voor Horses On Fire, een waardig voorprogramma, die net hun 2de plaat ‘Any Kind of Storm’ hebben uitgebracht. Een rockband met de juiste uitstraling die het publiek en vooral mijzelf aangenaam verraste. Stonerrock met poppy invloeden kunnen we dit noemen. Zij zijn hun set gebald begonnen met “Battle Royal”. We wisten meteen dat we een stevig optreden voorgeschoteld zouden krijgen. Om het publiek helemaal mee te krijgen trakteerden deze mannen ons op nog een paar vette tracks. “Houdini”, één van mijn persoonlijke favorieten, kon je heel sterk vergelijken met Queens of the Stone Age. Daarna kwam “Raw Meat”, dat zijn naam zeker niet gestolen heeft en waarvan ook een official video is gemaakt. “Any Kind of Storm” heeft naar het einde toe nog een extra boost gegeven aan hun set en ook het mooie “Giant hand” heeft mij helemaal ingepakt. Zalig dit nummer! Ze eindigden met “Draw the Line” van hun debuutplaat. Een sterke afsluiter als je het mij vraagt. Kortweg deze band heeft het helemaal! Well done guys!
En na deze aangename verrassing hebben The Sore Losers ook nog eens het dak er af geblazen in een uitverkochte 4AD. Zij hebben in stijl hun nieuwe album ‘Roslyn’ voorgesteld. Met hun rauwe rock en af en toe een tikkeltje blues zijn zij toch wel één van de beste Belgische bands van het moment. Hun shows laten dan ook niets aan de verbeelding over. Een krachtige set was het waarin hun toppers zoals “Juvenile Heart Attack”, “Beyond Repair”, “Silver Seas” en “Girls Gonna Break It” uiterst krachtig tot hun recht kwamen en het publiek helemaal wild maakten.
Om het even kort te zeggen, ze hebben eigenlijk te veel goede songs om op te noemen. Hun nieuwe plaat is dan ook weer een topper van formaat. Deze Limburgers weten duidelijk van aanpakken! Het nieuwe “Tripper” en “All My Friends” werden met volle overtuiging gebracht en gaven een meerwaarde aan deze stevige set. Ook het vette “Gold in Them Hills” mocht zeker niet ontbreken. Dit was een optreden om ‘U’ tegen te zeggen en ik ben er van overtuigd dat zij deze zomer een paar festivals in vuur en vlam zullen zetten. Tot de volgende, jongens!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-sore-losers-21-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-21-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
The Sore Losers komen uit Hasselt en behaalden een tweede plaats op de recentste HRR editie. Ontstaan uit het ter ziele gegane El Guapo Stuntteam hebben ze nogal snel een debuutplaat uit. Eentje om U tegen te zeggen. Eerlijk gezegd, het kwartet klinkt niet écht Belgisch, maar Amerikaans. De productie van het debuut was in handen van Pascal Deweze.
Ze hebben schitterende aanstekelijke, broeierige retrorockende en americana songs uit, die ergens tussen White Stripes, The Raconteurs, Wolfmother, Led Zeppelin en Big Star liggen. Straf wel wat het gezelschap verwezenlijkt! Zwaar aangezette, intense retrorock, potige rock en gevoelige poprock; de ‘60s ‘70s invloeden zijn groot, bepaald door de lichthese hoge zang van Jan Straetemans. De songs hebben een bluesy ondertoon en krijgen elan door de slides en soli partijen.
Een geweldige debuut is dit met “Beyond repair”, “Silver seas”, “Born to please”, “Your smile” en “Juvenile heart”. En “Hollow tree” en “Coming home” worden overstelpt door prachtige slides en soli. Jack White mag opkijken naar dit beloftevol Belgisch bandje!
Nederlands 
Français 
