Zijn The Stranglers een retro-band die live vooral hun oude hits moeten brengen? Die nog enkel het nieuws halen als één van hun oorspronkelijke leden het loodje legt? Think again. Luister naar de bijtende single “This Song”. Het is een militante, grofgebekte, rauwe breaking-up-song die inzake intensiteit eerder aansluit op het begin van The Stranglers (“Something Better Change” en “No More Heroes”) dan op pakweg “Always The Sun” of “Skin Deep”.
Er zit een nieuw album aan te komen (‘Dark Matters’), dat een ode moet zijn aan de vorig jaar overleden toetsenist Dave Greenfield.
The Stranglers spelen op 30 oktober op Sinner’s Day in Sint-Truiden.
Geen zorgen als je niet meteen de ‘zanger’ herkent in de video. Dat is voetbal-legende Stuart Pearce (van o.m. Nottingham Forrest) die de rol van zijn leven speelt.
https://www.youtube.com/watch?v=5fMiCcPO5tY
De spits werd afgebeten door Horses On Fire, geen onbekenden. En dan heb ik het niet over het feit dat hun bassist de zoon is van mijn huisdokter en hun drummer de pizzabakker is van het Italiaans restaurant hier in Deinze, maar over het feit dat ze al passages op ‘De Wereld Draait Door’ achter de rug hebben en Faith No More mochten coveren op StuBru. De Triggerfinger invloed is duidelijk hoorbaar en daarmee geraak je tegenwoordig al een flink eindje.
Minder geslaagd was het voorprogramma dat The Stranglers zelf meegebracht hadden. Mike Marlin was helemaal niet slecht, maar een rip-off van The National met een scheut Elbow is het laatste waarop ik zit te wachten als voorprogramma van The Men In Black. De presentator vertelde trouwens dat de Mike tot voor kort nog een bureaujob had en bijgevolg dacht ik het hele optreden lang aan het nummer ‘Office Rocker’ van Cerebral Ballzy: “the offfice rocker is boring!”
The Stranglers moeten het al meer dan 20 jaar stellen zonder zanger/lead gitarist Hugh Cornwell, maar daarover zagen is verloren moeite: we weten het allemaal en het is nu eenmaal zo, it’s no use crying over spilled milk. Een opvallende afwezige dan weer was de 74jarige drummer Jet Black die, zoals bassist Jean-Jacques Burnel meedeelde, al sinds het begin van de Engelse tour in het ziekenhuis ligt because he’s had too much rock ’n roll in his life. Hij werd vervangen door z’n neefje, muzikaal gezien geen groot verschil, maar met z’n ongeveer 50 jaar jonger visueel gezien natuurlijk wel.
Post Cornwell Stranglers albums zijn meestal geen hoogvliegers en datzelfde geldt ook voor hun nieuwste: ‘Giants’. Desalniettemin kan je ‘Giants’ alles behalve een slechte plaat noemen en waren de nummers die de setlist haalden niet per se minderwaardig. Maar het publiek was vooral –en geeft hen eens ongelijk- gekomen voor het oudere werk. En dat weten The Men In Black ook gewoon zelf. Je zou zelfs kunnen stellen dat ‘Giants’ hun excuus is om nog eens te touren. Opnieuw: geef hen eens ongelijk!
Ze hakten er stevig in met 2 typische, agressieve Stranglers nummer: “Burning Up Time” en “Sometimes” om dan over te gaan naar wat waarschijnlijk hun beste song is: het bijzonder onderschatte “The Raven”. Opmerkelijk was dat bassist JJ Burnel in deze bezetting veel meer de leadzang voor zijn rekening neemt. Tijdens “Hey! Rise Of The Robots” en “Hanging Around” ontstond er wat amok in het publiek, amok die er het hele optreden lang zou zijn. Dat ligt voor een deel in de agressieve muziek die The Stranglers brengen (een soort oerkracht) maar ook door de podiumprésence van vooral Burnel, die als jonge knaap zo ongeveer alles kapot heeft gemaakt wat er kapot te maken viel. En een vos verliest zijn streken niet: ondanks de vele jaren (en kilootjes) die er bijgekomen zijn heeft Burnel niet ingeboet aan agressiviteit.
Wat toen volgde was en intermezzo met hun hitjes. Het drieluik “Golden Brown”, “Strange Little Girl” en “Always The Sun” kregen bijzonder veel respons van het grote deel van het publiek maar ik was meer verrast door het halen van de setlist van “Walk On By”, een cover van Dionna Warwick, een nummer dat ze normaal gezien zelden live spelen. Samen met het hitje “Peaches” (in België vooral bekend door het voetbalprogramma Extra Time op Canvas) schudden ze het publiek terug wakker. “5 Minutes” deed denken aan de hoogdagen van punk, bijzonder strak gespeeld, alweer die agressie en vechtpartijtjes in het publiek! De set werd afgesloten met, zoals wel vaker bij oude punksongs, de nog steeds representatieve nummers: “No More Heroes” en “Something Better Change”.
In de eerste ‘bisronde’ kregen we “Time To Die” en “Duchess”, waarbij Burnel de overige muzikanten terug op het podium riep because they’ve fucked up the last note. Dus speelden ze die laatste noot doodleuk opnieuw.
De 2de ‘bisronde’ bestond uit hun Kinks-cover “All Day And All Of The Night” (die in tegenstelling tot “Walk On By” geen meerwaarde biedt ten opzichte van het origneel) en afsluiter “Tank” uit hun beste plaat ‘Black and White’.
Organisatie: CC René Margritte, Lessines
De Britse The Stranglers zijn al ruim 30 jaar bezig en waren door hun stevige pubrock medio de jaren ’70 één van de pioniers van de punkbeweging. Intens gedreven materiaal met een schitterende collectie songs op platen als ‘Rattus norvegicus’, ‘No more heroes’, ‘Black & White’ en ‘The raven’. De toetsenpartijen gaven een extra dimensie aan die potige sound. Er kwam vervolgens een vleugje experiment aan te pas en met de jaren bereikten ze de popliefhebbers met nummers als “Skin deep” en “Life shows no mercy” uit ‘Aural sculpture’ of klonken ze sfeervoller, en lieten een exotischer tint horen zoals op “Golden brown” en “Always the sun”.
Leadzanger/gitarist Cornwell verliet de band in ’90. De resterende drie, Burnel/Greenfield en Black moesten in wisselende bezetting beroep doen op zangers. Na Paul Roberts is Baz Warne (een teddybeer-knuffelende-bullenbak lookalike!) momenteel de vaste waarde van de band, die in de snedige songs Cornwell het sterkst wist te benaderen, maar in het rustiger (en recenter) materiaal er af en toe een toontje naast zong. In 2006 ondernamen ze ook al een heuse tournee en vorig jaar hoorden we hen met een nieuwe plaat ‘Suite XVI’, die een paar overtuigende snedige rockers had.
Deze ‘rockgoden’ laten het duidelijk niet aan hun hart komen. Ze sloten hun ‘Greatest Hits Worldwide Tour’ af in De Handelsbeurs, weliswaar zonder boegbeeld drummer Jet Black (al de 70! Voorbij trouwens), die moest passen. Een uitverkochte zaal met grotendeels veertig/vijftig plussers en een deel nieuwsgierige jongeren, die in deze ‘revival’ postpunktijd eens wilden weten waar hun huidige favoriete band de mosterd vandaan haalde. Ook een bus Engelsen kwamen hun ‘all favorite’ band aanmoedigen; het hek was helemaal van de dam toen de paar vijftigers in de bis op “Something better change” en “No more heroes” letterlijk op het podium klauterden om nog eens breed met de armen te kunnen zwaaien en een paar schuchtere danspassen waagden met de band. Dit was mooi om aan te zien!; ook hoe ze vriendelijk door de Stranglers security werden gevraagd het podium te verlaten of door de jonge Ha’ security even vriendelijk werden gewezen op hun plaats te blijven in de zaal!
Live boette het kwartet dus maar weinig in aan gedrevenheid, ondanks het feit dat ze muzikaal het sterkst klonken medio de jaren ’80. En hun jonge drummer mepte op het oude materiaal er enthousiast en probleemloos op los! The Stranglers bekoorden vooral met de oude prachtsongs, die door de bezwerende toetsen een extra push kregen. De toon van een stomend concertje werd meteen gezet door de strijdvaardige songs dito vocals, “Get a grip on yourself”, “5 minutes”, “Peaches” (samen met “A forest” de meest herkenbare bastune!) en “Nice ’n sleazy”. De groep kon naast de snedige aanpak even lieflijk klinken op nummers als “Strange little girl”, “Golden brown” en op het poppy geweld “Skin deep” en “No mercy”, die een dansbeatje toegevoegd kregen. “Always the sun” klonk broeierig, opzwepend en werd luidkeels meegezongen. Een handvol recente nummers, waaronder “Spectre of love” en “Big thing coming”, zaten mooi vervat binnen de ‘greatest’ hitsmachine en hielden net voldoende stand.
Tenslotte hoorden we een schitterende finale reeks: “Hanging around”, “All day and all of the night”, “Duchess”, “Tank” en de puike bisronde, die de intense en opwindende set na anderhalf uur besloten.
The Stranglers waren een hoffelijke band die genoten van de respons van hun leeftijdsgenoten en de opgedaagde jongeren; ze bewezen dat ze er het bijltje nog niet hebben bij neergelegd. Ze beschikken over een indrukwekkende reeks rauwe, snedige en sfeervolle nummers, die ze live overtuigend en enthousiast wisten te spelen. De eerste Pop & Rock Stroomstoot van de Handelsbeurs was er eentje om te onthouden …
Het jonge The Arquettes leken wel de zonen en dochters van The Stranglers. Geen nood, het kwartet speelde al eens een support van ‘oudgedienden’, met name van Built to Spill, twee jaar terug. Hun melodieuze rock met een scherp randje, hun bedreven toetsen en harmonieuze vocals, met een knipoog naar Das Pop, werden alvast smaakvol onthaald.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
