Blij dat we terug iets horen van The Wedding Present , een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds van zanger/componist/gitarist David Gedge . Hij is nog de enige vaste waarde van een band die we in het 90s indielandschap maar al te graag koesteren . De platen ‘Seamonsters’ , ‘Watusi’ en ‘Saturnalia’ zijn onmiskenbaar groots; maar vergeet dat debuut uit de eind80s ook niet , een hommage aan UK speler ‘George Best’ . Gedge trok zelfs meteen de aandacht met “Give my love to Kenny”, uit die plaat . En “My favourite dress” werd op het eind nog opgestoft; hij hield ons in zijn greep door die repetitieve , opbouwende grooves en ritmes.
Inderdaad , je tekent voor een avondje goed in het gehoor liggende, fris sprankelende, rockende gitaarpopsongs van een getalenteerd artiest , die net als een Go-Betweens of The Chills hier nooit écht kon doorbreken. De songs worden omfloerst van een gedoseerde portie effects , maar verliezen nergens hun warmte en schoonheid.
Door de jaren zagen we de band in wisselende bezetting . Gedge brengt een nieuwe plaat zo om de vier jaar en komt nu aandraven met ‘Going Going’ . Hij heeft jonge wolven rond zich met een bevallige bassiste , de lange blonde haren en kort gerokt . De drie waren erg goed ingespeeld op hun grootmeester en in de concentratie kon er zelfs makkelijk een grapje van af.
Dertig jaar indie in anderhalf uur. Hij grasduinde in het oeuvre en voegde er een tweetal nieuwe songs aan toe van de nieuwe dubbel ‘Going Going’ . “Rachel” is de popsong, “Little silver” en “Birdsnest” rocken en op het afsluitende “Santa Monica”, ging het kwartet stevig door , diep , erg diep , ruim tien minuten lang .
We kregen een gevarieerde set , waar nog enkele snedige rockers aan bod kwamen als “Come play with me”, “Mothers” en “Brassneck” , naast hun kenmerkende lekker dromerige, meeslepende, broeierige, opbouwende rollende gitaren en ronkende basstunes van een “Dalliance”, “Spange” , “End credits” en “What have I said now”. Beheerst durven ze te exploderen . Naar het eind hadden we overtuigende versies van “Dare” en “Drive” , twee intense, rauwe, energieke nummers.
Ze hebben nog een pak popparels uit , maar anderhalf uur is voor Gedge meer dan genoeg. We werden dan ook voorbereid dat er geen bissen aan te pas kwamen , waar hij voor gekend is , alles wordt in één geheel gespeeld . Gedge is een aangenaam persoon, die graag reacties oproept en inspeelt op zijn publiek .
In de goed gevulde Rotonde zagen we een ouder publiek . Jammer dat de jonge garde deze invloedrijke underground band niet kent of ontdekt . Een buitenbeentje , eentje die Indie-Rock koestert en in z’n puurste vorm speelt . Sterke set!
Organisatie: Botanique , Brussel
Indierock in z’n puurste vorm … Dan is The Wedding Present uit Leeds van zanger/componist en gitarist David Gedge (oerlid trouwens) een goed bewaard Brits ‘indie’ geheim. De band , al zo’n vijfentwintig jaar bezig, tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, als van een Go-Betweens en The Chills toen. Een nieuwe plaat is uit, ‘Valentina’ met opnieuw enkele fijne songs als “You’re dead” , “Back a bit … stop”, “Stop thief?” en “End credits” , die sterk zijn door die subtiele rammelende gitaren , de diep groovende bas en de gedreven ritmes . De andere songs liggen natuurlijk in hetzelfde elan , maar raken iets minder . Wedding Present brengt per plaat een paar ongelofelijke indiepoprockende songs.
Ze zijn momenteel terug ‘on tour’, maar eigenaardig genoeg stellen ze eerst een ‘rewind’ voor met het album ‘Seamonsters’ (’91), om dan pas ‘nieuwere’ songs toe te voegen . Wedding Present, altijd wel ‘een specialleke’ binnen die indiescene …
De jaren ’80 waren meer dan Ghostbusters en Sandra Kim. Omtrent 1985 werd in Leeds een groepje opgericht dat de muziekwereld helemaal op zijn kop zou zetten. Een paar jonge gasten onder leiding van ene David Gedge besloten om in navolging van The Buzzcocks gitaarmuziek te gaan spelen dat helemaal niet perfect moest klinken, het mocht zelfs rammelen langs alle kanten.
Een jaartje later ondekte wijlen John Peel dit geluid en na enkele draaibeurten tijdens zijn legendarische Peel Show vonden ook de twee toonaangevende Britse muziekbladen (NME en Melody Maker) hun weg naar The Wedding Present.
NME besloot zelfs om The Wedding Present op een cassette te zetten samen met groepen als Primal Scream, Miaow of The Pastels.
Of het nu de bedoeling was of niet blijft maar de vraag en toch werd dit de belangrijkste cassette uit de muziekgeschiedenis want doordat deze tape insloeg als een bom werd al vrij vlug de muziekterm ‘C86’ als stijl geboren, andere noemden het “jingle-jangle pop” omwille van het rammeleffect maar uiteindelijk koos iedereen voor die andere term...indie … Dit maar om u te vertellen dat David Gedge met recht en rede de peetvader van de indiemuziek mag worden genoemd.
Bizar (ha!) genoeg had de meester-indiegroep hun grootste succes te danken toen ze de overstap maakten naar major RCA om samen met Steve Albini het loodzware ‘Bizarro’-album op te nemen.
Het toeval wil dat dit jaar niet enkel dit album 20 jaar bestaat maar ook de Vk* hun kaarsjes mocht uitblazen en zoiets was meer dan reden genoeg om af te zakken.
Muziek is emotie en meteen merkte je dat het overgrote deel van het publiek hier ook ooit 20 jaar geleden stond want als er zich één zaal de indietempel van België mocht genoemd worden dan was het de Vk* wel!
De meeste mensen waren hier om de fijne momenten van weleer te herbeleven en vooral nog eens een groep aan het werk te zien die het verschil maakte, ook al is in de huidige bezetting David het enige originele lid.
David Gedge die gisteren volledig in het zwart gekleed was, gaf toe dat hij het zich allemaal niet zo goed meer herinnerde dat hij ooit op de Vk*-planken stond, ook al insinueerde hij op grappige wijze dat we voorzichtig moesten zijn bij het verlaten van de zaal.
De groep begon meteen met het prachtige liefdeslied “Heather” om meteen daarna de indieklassieker “What did your last servant die of” uit hun mouw te schudden.De rimpels zijn er en wie goed keek kon zelfs zien dat ook dat de Fred Flinstone van de indiepop last krijgt van kaalheid maar het werd even knap gespeeld als ze dat deden in pakweg 1988.
Na een zestal nummers waaronder het aangrijpende “1-5” kregen we plots John Peel uit de speakers te horen, de band had een collage gemaakt van verschillende citaten van Peelie en met de haren recht in de nek ontplofte “Brassneck” waar meteen de start van het ‘Bizarro’-album met werd gegeven. Alle nummers werden op hondstrouwe maar o zo meesterlijke wijze gespeeld waarbij David geregeld de grapjas uithing maar zich muzikaal als uiterst behendig liet zien.
Ooit zei David Gedge in Duitsland “Keine Zugabe!” en dat is anno 2010 niet veranderd, toen ze de laatste track van “’Bizarro” inzetten grapte David nog eens: “We’re The Wedding Present, we never do encores”.
De nostalgische momenten waren voorbij zonder dat we het echt beseften maar het waren momenten die andermaal in het geheugen gegrift staan als memorabel.
Dank u Vk*, dank u Weddoes!
TRACKLIST
HEATHER, WHAT DID YOUR LAST SERVANT DIE OF?, 1-5, END CREDITS, REAL THING, MYSTERY DATE, BRASSNECK, CRUSHED, NO THANKS, KENNEDY, WHAT HAVE I SAID NOW?, GRANADALAND, BEWITCHED, TAKE ME!, BE HONEST
Neem ook een kijkje naar de site van Indiestyle betreffende dit concert
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
The Wedding Present ,onder zanger/componist en gitarist David Gedge, is een goed bewaard Brits muzikaal geheim uit Leeds. Het kwartet tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, zonder écht te kunnen doorbreken, net als een Go-Betweens of The Chills. De band, doorheen de jaren in wisselende bezetting, is al twintig jaar bezig, bracht na ‘Take fountain’ uit 2005, enkel nog live- of compilatieplaten uit.
In functie van hun 20ste verjaardag werd de debuutplaat ‘George Best’ integraal gespeeld. De groep, gekend om geen bissen te spelen, trad en klein anderhalf uur op. Gedge nam tussen sommige nummers de tijd een babbeltje te slaan en oude herinneringen op te halen. En trouwens, hij bedankte z’n fans voor hun jarenlange trouw.
Eerst grossierden ze door hun uitgebreide oeuvre, waaronder “Blonde” (uit ‘Seamonsters (’91)) –die de set opende -, “Brassneck”, “Convertible” en “Yeah yeah yeah yeah yeah” (’94), meeslepende melodieuze popsongs die ietwat krachtiger konden klinken en net niet overstuurd.
Een roadie bunny telde samen met het publiek af naar het debuut ‘George Best’, Gedge’s favoriete Britse voetbalspeler uit de jaren ‘70. Ze speelden numeriek de songs van de plaat: van “Everyone thinks he looks daft”, “What did your last servant died of”, naar “A million miles”, “My favourite dress”, “Shatner” tot “Anyone can make a mistake” en “You can’t moan you can”, de laatste song van de plaat. Op elk van de nummers kon het kwartet rekenen op een sterke respons. Dit betekende een 40 tal minuten nostalgie in een uitverkochte Rotonde.
Tenslotte speelden ze nog een paar gevarieerde popsongs: een sfeervolle “Perfect blue”, een snedige “Kennedy” en hun popparel “Flying saucer”, die definitief de set besloot. “Corduroy” of “Montréal” bleven in de schuif liggen…
The ‘George Best’ 20th Anniversary Show was alvast een aangename (her)ontdekking, de bron van het getalenteerd songschrijven van Gedge, en een close meet & greet in de Rotonde. Want God knows wanneer we hen nog eens zullen zien …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
