Two Door Cinema Club hield op de eerste dag van hun Europese tour halt in de AB in Brussel. De mannen brachten vorig jaar hun derde plaat ‘Gameshow’ uit en het was hoog tijd om deze aan het talrijk opgekomen publiek te tonen. Met twee voorprogramma’s moesten de toeschouwers voldoende opgewarmd zijn om zich volledig te geven bij de Noord-Ieren. Dat bleek ook zo te zijn, want de zaal liet zich van bij het begin volledig gaan tot ze op het eind van vermoeidheid neervielen. Two Door Cinema Club hoefde enkel binnen te koppen, en dat deden ze op een simpele maar effectieve manier.

Opener Parcels bracht de eerste funky beats van de avond in de zaal. Denk aan bands zoals Jungle en Chic en je weet dat funk nooit ver weg zal zijn. Het begon met een zwoele bas die voor zo’n vijftien minuten onophoudelijk de beat in de show hield. Na pakweg vijf minuten kwam de eerste stem er in en viel meteen op dat het vijftal met vier stemmen werkte. Het verzorgde een catchy sfeer die het beperkte publiek meteen aan het dansen kreeg. Misschien lag dat ook aan het enthousiasme waarmee de band op het podium stond. Ze sprongen in het rond, lieten geen kans onbenut om zich volledig te smijten en brachten de muziek op een vrolijke manier. Het gitaarspel zat helemaal snor en de jonge band liet zich geen enkele fout ontvallen. Alles verliep vlekkeloos en nummers zoals “Hideout” en “Older” kwamen live nog extra energiek over, sterk gespeeld. Na deze opener wisten we alvast één ding zeker, er moet veel gebeuren om ons nog meer te overtuigen deze avond.

Nog meer overtuigen? Dat kon Blaenavon zeker. Hoewel de band nog aarzelend begon, zorgde hun muzikale stijl (die ligt tussen bands als Bloc Party, Maximo Park en The Maccabees) voor een aandacht die niet snel verloren ging. Maar goed ook, want wanneer de band begon met “My Bark Is Your Bite” wist je dat deze groep het nog ver kan schoppen. Een dreigende sfeer, een catchy refrein en een drietal dat boordevol zelfvertrouwen staat te spelen. Toch bliezen ze ons past echt omver met “I Will Be The World”. Dat nummer begon zeer rustig maar ontpopte zich al snel tot een pletwals die de AB kapot knalde. De gitaren die in deze song naar voor kwamen, horen we soms terug bij post-rockers maar ook in dit indiegenre, bleek het geslaagd. Een fantastische outro zorgde, aan het applaus te horen, niet alleen bij ons voor een wauw-gevoel. Blaenavon gaat het binnenkort maken en voor dat gebeurt moet je ze nu ontdekken, gewoon omdat je ze dan kent voor ze populair waren.

Alsof we nog niet genoeg voldaan waren dankzij de twee voorprogramma’s, volgde nog een hoofdact. De enthousiaste energie die de twee jonge bands voor hen nog hadden, verdween al snel en we zagen een professionele band verschijnen. Two Door Cinema Club is dan ook al een vaste waarde in het circuit, dus het mag al eens wat meer zijn. Ze brachten zeven reusachtige blokken mee die dienden als lichtspektakel. Omringd door de blokken, stond Two Door Cinema Club verspreid op het podium. Op de tonen van “Kernkraft 400” van Zombie Nation komt de band als echte voetbalsterren het podium op. Niet veel later zetten ze “Cigarettes In The Theatre” in, van een genrewissel gesproken.

De band begint met oud succes en met “What You Know”, “Do You Want It All” en “This Is The Life” speelt het vijftal zowat vier nummers van de debuutplaat. De groep teert op oude successen maar het blijkt te werken, want het publiek is meteen klaar voor een dik feestje. Vooraan ontstaat eerst een kleine bende springers, maar al snel verspreidt het zich tot de volledige zaal die vol vreugde op de jolige deuntjes van de band beweegt. Nadien laat zanger Alex Trimble zijn gitaar voor wat het is en ontpopt hij zich tot een echte frontman met zwoele moves en opzwepende bewegingen. Hij vrijt als het ware met zijn microfoon en brengt zo “Changing Of The Seasons” naar een hoger niveau.
Toch zijn het vooral de zeven gigantische lichtblokken die alle aandacht opeisen. Best ook, want anders zou er weinig te zien zijn op het podium. De band oogt vaak nogal statisch, al durven ze bij een gitaarsolo wel eens van bij hun statief weg gaan. Een glimlach is precies wel iets te veel gevraagd, dus moeten we het doen met een opbeurend lichtspektakel. Dat zorgt voor een grootse sfeer, alsof Coldplay even in de AB staat.
Het is ook zoiets dat Two Door Cinema Club probeert te bereiken met hun muziek. De nieuwe songs zijn vooral gericht op een stadionpubliek en dat valt meteen op wanneer ze bijvoorbeeld een “Bad Decisions”, “Are We Ready? (Wreck)” of “Ordinary” spelen. Die laatste klinkt ook maar gewoontjes, niet echt een meerwaarde in de set. De songs halen vooral de schwung uit de show en klinken ook volledig minder aanstekelijk dan vroeger.
De band moet het dus hebben van ouder werk, en dat valt ook op aan de setlist. Ze spelen maar liefst negen nummers uit debuut ‘Tourist History’. Die blijken ook nog steeds het meest in de smaak te vallen bij het publiek dat bij iedere song precies wilder wordt.
 “I Can Talk” is de grootste sfeermaker uit de set want we spotten zelfs een moshpit tijdens dat nummer. Het publiek is duidelijk enthousiaster dan de band zelf, dus moeten we maar een beetje naar hen kijken om een smile op ons gezicht te krijgen. Met confetti en de nodige danspasjes verzorgen ze een zeer uitgelaten sfeer. Eindigen doet de band met “Sun” waarna ze met de nodige bombast het podium verlaten.
Uiteindelijk komen ze dankbaar terug en smijten ze nog “Someday” en “What You Know” in de strijd. Vooral die laatste blijkt een publiekslieveling, iedereen zingt het uit volle borst mee. De moves worden nog een laatste keer bovengehaald om daarna voldaan naar huis te gaan. Ondanks het tanende enthousiasme bij het publiek, was het concert van Two Door Cinema Club toch te smaken. Het publiek was opgefokt mede door de uitermate straffe voorprogramma’s.

De songs van Two Door Cinema Club klinken aanstekelijk en dat maakt het dan ook de perfecte band om eens goed wild op te gaan. Dansbare rock die iedereen wel kan appreciëren, al mogen ze dat zelf ook wel doen. Het was ten slotte ook maar de eerste show van hun tour, het komt misschien nog!

Setlist: 1. Cigarettes In The Theatre 2. Undercover Martyn 3. Do You Want It All? 4. This Is The Life 5. Changing Of The Seasons 6. Bad Decisions 7. Lavender 8. Next Year 9. Come Back Home 10. Ordinary 11. Something Good Can Work 12. Are We Ready (Wreck) 13. Gameshow 14. Sleep Alone 15. I Can Talk 16. Eat That Up, It's Good for You 17. Sun
Bis: 18. Someday 19. What You Know

Organisatie: Live Nation

Bakje vol voor Two Door Cinema Club! De drie artiesten die door de patenlabels Kitsuné en Pias onder de vleugels werden genomen slaagden erin de grote zaal van de AB uitverkocht te krijgen. Dit minder dan 4 maand na een gelijkaardige verovering in de Botanique. Terwijl sommigen – waaronder de auteur van dit verslag – het er over eens zijn dat ‘Beacon’, hun laatste LP, wat moeilijker verteerbaar is dan zijn voorganger, laten de Noord-Ieren de critici een poepje ruiken door op 14 maart een concert te brengen dat uitermate standvastig is en niet op de minste imperfectie betrapt kan worden.

Sinds 2010, jaar waarin ‘Tourist History’, de perfecte bundeling van de beste Pop, uitgebracht werd, onderhoudt Two Door Cinema Club een naadloze relatie met zijn Belgische publiek, dat keer op keer de rode loper uitrolt voor hun komst. Zo is de traditie sinds een indrukwekkende prestatie in de AB als voorprogramma van Phoenix. Sindsdien heeft het trio zijn publiek aanzienlijk uitgebreid dankzij festivals en andere evenementen: Pukkelpop 2010 en 2012, Werchter 2011, twee concerten in de Botanique en zelfs een avondje ‘Libertine Supersport’ voor een DJ Set! In de loop van zijn verschillende Belgische bezoekjes heeft het trio een feilloze ‘live’ reputatie opgebouwd, die het ook vanavond weer eer zal aan doen. 

Nadat ze voor de tournee in november voor hun landgenoten van Kowalski kozen, hebben de drie jongens van 2DCC dit keer geopteerd voor de Engelsen van Dog Is Dead als voorprogramma van deze tweede etappe. Maar net op het moment dat het kwintet, dat ik zo graag voor de eerste keer op een podium aan het werk wou zien (die “Glockenspiel Song” !), op de planken verschijnt, worden de deuren van de AB bestormd. Geen geluk. Het is pas bij hun allerlaatste noten dat ik erin slaag binnen te dringen in de stampvolle zaal. En mijn ongeluk kent geen grenzen, want de vijf jongens hebben hun concert dat aanvankelijk gepland stond voor februari dit jaar, verschoven naar zondag 17 maart: dezelfde avond als Jamie Lidell. Zaak gesloten dus.

21 uur. Uur van de waarheid. Aangezien « Beacon » me wat onverschillig liet bij een eerste luisterbeurt, zijn mijn verwachtingen voor de prestatie van vanavond niet al te hoog. Maar wie Two Door Cinema Club kent zou beter moeten weten. De groep verschijnt op het podium in de vorm van een kwartet en de eerste noten van “Sleep alone” wekken onmiddellijk hysterie op bij het publiek.
De setlist richt zich vervolgens op ‘Tourist History’, met nummers als “Undercover Martyn”, “Do You Want it All?” en “This Is The Life” die perfect gebracht worden. De temperatuur van het publiek gaat al voor minder de hoogte in. Het gebrek aan contact tussen de Ierse muzikanten en hun publiek wordt overschaduwd door een setlist die bijzonder goed uitgedokterd is en een perfect evenwicht weet te vinden tussen oude nummers (“You’re Not Stubborn”, “I Can Talk”, “Costume Party”, ”Something Good Can Work”, enz. ) en nieuwe composities (“Wake Up”, “Sun”, “Handshake”…).
Deze laatsten slagen overigens met lof voor de ‘live’ test. Meer zelfs, ze zetten als het ware een nieuwe maximumstandaard. En zo worden de (mijn) kwade tongen zonder pardon de mond gesnoerd. De nummers volgen elkaar razendsnel op en vanop het balkon is te zien hoe het publiek al gauw meegevoerd wordt op indrukwekkende trillingen (nvdr: niet zo indrukwekkend als de dag nadien bij Foals, maar toch bijna). Bij wijze van afsluiter brengt de Ierse band drie mooie bisnummers:  “Someday”, “Come Back Home” en “What You Know”, het liedje dat u een energieboost geeft en u eraan herinnert met Euromillions mee te spelen.
Het trio en hun collega verlaten het podium na iets minder dan 20 nummers, die allemaal meer toegankelijk geworden zijn.

Geen twijfel mogelijk dat het aantal fans snel zal blijven toenemen, want de jongens beschikken over een buitengewoon talent om nummers met hoog potentieel te produceren. Nummers van een ongekend optimisme, ideale middelen tegen een dipje. De ultra-geoliede machine van 2DCC draait op volle toeren en niemand zal haar nog kunnen stoppen. Volgende stap : Lotto Arena? Intussen zullen de Noord-Ieren het Belgische publiek laten springen op vrijdag 5 juli, op het hoofdpodium van Rock Werchter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/

Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck

Organisatie : Live Nation   

Het gaat snel voor het enthousiast jonge en charismatische Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club (live met vier, gezien de drummer een halfvast lid van de band is) : een debuut, ‘Tourist history’ , om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn” . Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.  En daar zijn zij één van .
Fris twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock, die volwassener en meer uitgebalanceerd klinkt op die tweede ’Beacon’ , een album dat gevarieerder , breder is en meer diepgang heeft, maar z’n jeugdig enthousiasme en euforie niet verliest. TDCC staan in voor een zorgeloos avondje.

Ze waren toe aan het laatste optreden van hun tour, laden dan even de batterij op, om opnieuw te touren . Hun optreden in de Bota was in geen mum van uitverkocht en ook hier zal het waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat we hen in een kleiner zaaltje konden bewonderen;  volgend jaar in maart staan ze al geprogrammeerd in de AB.
Live een goed uur lang heerlijk klinkende zomerse aanstekelijke deuntjes, die de paar mindere songs van de tweede cd naar een hoger niveau trekken . Al meteen sprankelden de bubbels en de spots op songs als “Sleep alone” , een heel sterk nieuw nummer, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. Het swingt door de meezingrefreinen, de zwierige gitaarsounds , de opzwepende  drums en de kleurrijke, tintelende toetsen, gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Wake up” en de oudere single “You’re not stubborn” volgden .
De gillende gitaarlijntjes , die ze in de songs staken , zorgden voor elektriciteit, raakten en knalden. Songs van ‘Beacon’ “I can talk” , “Costume party”  en “Handshane”  klonken sterker. “Sun”, “Pyramid” en “Next year” dan , hadden minder spankracht en energie en waren dus de mindere broertjes in het ‘TDCC’ concept; hier nam de vaart wat af .
“Smth good can work” en “Eat that up, it’s good for you” waren de vaardige , energieke afsluiters van dit relaxt ‘snelvaart’ concert.

De ‘holder-de-bolder’ indiepop en de heldere spotlights porren het optimisme en de levenslust aan.  Hun livereputatie deden ze alle eer aan. Two Door Cinema Club is een vitaal  kwartet dat sterk werd onthaald en op heel wat opengesperde keelgaten en opstekende handjes kon rekenen .
De knappe springerige gitaarsongs “Some day” , “Come back home” en “What you know” besloten het fijne concert . Ze hadden al wat (jong) volk achter zich , na vanavond kan het alleen maar een sneeuwbaleffect hebben … Deze gerespecteerde band kan groots worden.

Support was Kowalsky , eveneens uit Noord-Ierland , die fungeerden als een ideale geleider naar de Two Door Cinema Club . Ook hier hoorden we reeks sfeervolle, aanstekelijke indiepopsongs  met toevoeging van een vleugje elektronica. Onschuldige , melodieuze pop, die ons al meteen in de juiste stemming bracht

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-1-26-11-2012/
Organisatie: Botanique , Brussel

De Noord-Ierse teenagers van Two door cinema club slaagden er bijna in een Aéronef te laten vollopen. De jonge ‘college’ gasten hebben nog maar 1 plaat uit, ‘Toursist history’, tien frisse, lieflijke, fijne, catchy, dansbare indiepopsongs die kort, vaardig en kernachtig klinken. De springerige gitaarsongs zitten knap in elkaar, hebben opbouwende, aanstekelijke melodielijnen en meezingbare, soms neuriënde refreinen. Synths en beats spreken de dansspieren aan en een gillende gitaarpartij zit er mooi tussenin verweven. Een eenheid vormen ze, hebben de juiste drive en worden gedragen door de jonge, hoge, dromerige stem van zanger Alex Trimble.
Ze zitten duidelijk in de lift bij het jonge volkje. Doe het hen maar na om al meteen zoveel ‘jonge’ mensen op de been te krijgen. Chique! De popmelodietjes bleven in het hoofd hangen. Zwierig, leuk en opzwepend allemaal wat het kwartet presteerde … “Cigarettes in the theatre”, “Do you want it all”, “Hands off cash, monthy” en de bruisende singles “Undercover Martyn”, “Something good can work” waren de sfeermakers van in het begin. Boeiend hielden ze het door de tempowisselingen, de forse injectiestoten, de gitaarriedels en de herkenbare tunes van o.m. “This is the life”, “You’re not stubborn” en “What you know”. Ook de nieuwe “La novelle chanson”, “Kids” en “Costume party” moesten niet onderdoen en konden exploderen met dansbare grooves. Telkens werden de jonge wolven sterk onthaald.
Drie songs gooiden ze nog te grabbel in de bis, “Eat that up, it’s good for you”, “Come back home” en “I can talk”.

Die kerels zijn net als Air Traffic, een paar jaar terug, klaar om het grote publiek te bereiken. Ze hebben de kunst om toegankelijke, speelse en intense goede popsongs te schrijven! Dit popvaatje kan een mooie toekomst bieden …

Supports waren het Franse Teenagers en Florrie. Teenagers speelden doorsnee poprock, waarvan de melodieën nu niet direct bleven hangen. Ze voegden er een vleugje ’80s wave en punkfunk aan toe. Charmeren konden ze wel maar muzikaal had het niet veel om handen …
Florrie bracht het er beter van af. Ze verdiende haar strepen al als drumster van Girls Aloud en Pet Shop Boys en die electro en dansbare tunes voegde de jonge Britse singer/songschrijfster uit Bristol, die nu in Frankrijk verblijft, met plezier toe aan de eigen broeierige, funkende electropop. Toegegeven, niet alle songs waren spannend, maar ze hadden de juiste groove en heerlijke overgangen. Watch that lady …

Organisatie: Aéronef, Lille