Wallace Vanborn - Sound of Ghent - Boenk! Erop!
Ook voor de release show van Wallace Vanborn’s ‘A Scalp For the Tribe’ wierp covid-19 enorm veel roet in het eten. Verschillende shows werden aangekondigd door de Democrazy (zelfs in tweevoud op één avond) en werden door dit gore virus steeds afgelast en uitgesteld.
Uiteindelijk bleef er één optie over: Wallace’ wou hun trouwe en zotte fans niet teleurstellen. Een officiële release-show was niet het doel (misschien gelukkig? – hebben we nog tegoed), maar ze beloofden om in kader van het ongelooflijk cool initiatief ‘Sound of Ghent’ (kwalitatief livestream aanbod van de Gentse muziekscene, meer info: https://soundofghent.be ) een live set te spelen. Jawel, u leest het juist: een echte live set!
Tickets waren verkrijgbaar aan een uiterst democratische prijs (wat een mooie geste trouwens van Democrazy!) en kort na aanschaf kreeg iedere ‘attendee’ een mailtje van Wallace’ zelf. Ze wilden hun fans zien tijdens hun live show , dus via het Zoom®-platform kon iedereen tijdens de set letterlijk live-publiek wezen voor Wallace’. Vraag je mijn mening? Dan is m’n verdict heel simpel: wat een ge-ni-aal initiatief!
De set startte meteen stevig met “Am I The One Looking for?”: het eerste nummer van Wallace Vanborn’s nieuwste langspeler ‘A Scalp For the Tribe’, dewelke voor het eerst in Ian Clements’ verwoording ‘de baarmoeder’ verliet op 15 november 2019. Hierna passeerden in een mix van nieuwe en verschillende oudere hits de revue (in onwillekeurige volgorde): “Supply and the Damned”, “Atom Juggler”, “Heart is Where the Home Is”, “Devolution”, “Revealers”, “Even A Broken Gury Is Right At Least Two Time A Day”, “There’s no T in Errorism”, “Rite Hands”, “Devil in A Brother”, “Regenerating Mantra”, “Cowboys Panda Revenge”, “Mastering Ascention”, “Wave Goodbye”,…
Het absoulute hoogtemoment van Wallace’s show was voor mij de meer dan uiterst strakke voorstelling van hun single en regelrechte monsterhit “From A To Yellow”. Dit nummer deed m’n ogen in november ’19 dat Wallace Vanborn ondanks hun monsteralbums, nog zo veel meer in petto hebben. En ook live, zat het er BOENK op.
Een Wallace’ concert is ook geen echte zonder hun oprechte en geniale humor, waarin men al lachende natuurlijk de waarheid zegt. Om te omschrijven in enkele citaten van Ian Clement:
“Liedjes in een vacuüm. We zetten samen in de baarmoeder. Welkom in de baarmoeder. We drijven.”
“Het is hier best gezellig in de baarmoeder.”
“We zijn blij dat jullie er er zijn, we hebben jullie nodig!”
Jawel: hits en ‘kiekevlees’ van begin tot einde. Wallace Vanborn is een band met groot internationaal allure. We hebben nog lang niet alles van hen gezien. Ik heb er meer dan veel deugd van gehad. Merci Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof.
Organisatie: Democrazy, Gent
Vier jaar bleef het opvallend stil in kamp Wallace Vanborn , de band (van Gentse bodem) die ons reeds meer dan 10 jaar voorziet van stevig, catchy gitaarwerk. Bovendien wisten ze na meer dan 400 optredens een ijzersterke live-reputatie op te bouwen binnen de Belgische muziekscene. Neen, dit is niet iedere muziekgroep gegeven. Toch betekende deze radiostilte geen stagnatie van hun creatieve proces, integendeel…Hier zagen we een trio ontwaken uit de pauze, van veel energie, een goede zang en catchy hooks.
Een PletWallace dus , luid, rap, een liveband ten top , omfloerst van een goede belichting in een kleine, gezellige club met een strak voorprogramma. Meer volk hadden we verwacht om deze twee straffe bands te zien, maar de afwezigen hadden eens te meer ongelijk.
Deze hiatus scherpte Wallace Vanborn, maar ook Ian Clement (zanger) aan tot nòg straffere artiesten. Ian werkte de laatste jaren stilletjes aan zijn tweede, intens ontroerende soloplaat ('See Me in Synchronicity’, verscheen februari '19). Daarnaast vonden de bandleden (Ian, Sylvester Vanborm & Dries Hoof) ook nog de tijd om te spelen in verschillende andere projecten èn als kers op de taart: ze schreven 3 nieuwe nummers en brachten deze uit via een split-release met Paceshifters (NL) ter gelegenheid van Record Store Day 2019. Een uniek project die we vanavond konden aanschouwen.
Deze vrijdagavond startte meteen met de alternatieve, grungy rock-and-roll van Paceshifters. Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit van deze Noorderburen gehoord, ondanks het feit dat ze al sedert 2008 in het circuit zijn. Toch werd al snel duidelijk dat ze in staat waren om ons plat te spelen. En dit deden ze ook, zonder aarzelen. Op het podium zag ik twee broers (waaronder de basgitarist die net vader was geworden) en één drummer die zich smeten, zich amuseerden en overtuigden van hun ruige orkestje. Wat over bleef was minstens één gelukkige mens, omdat hij de Paceshifters mocht leren kennen en waarderen.
Na een korte pauze beukten de eerste noten van Wallace Vanborn tegen onze trommelvliezen. De set begon met “Welcome to the Wastelands”. Meteen werd het publiek meegesleurd met de sneltrein en Ian was na dit eerste nummer zéér resoluut: "Mensen, we hebben jullie gemist en zijn blij om hier terug te zijn!". Deze oprechte dankbaarheid, gaf mij een stevige portie kippenvel.
Hierna passeerden enkele oudere nummers de revue, “Cougars” en “Found in L.A.” toonden ze dat ze nog altijd in staat zijn om ons met een knipoog omver te blazen.
Het viel mij ook op hoe goed de belichting was: snelle, felle kleuren wisselden vlotjes af met donkere mystieke tinten , én met het dichte rookgordijn klopte alles. Ik waande mij zelfs even in Joshua Tree.
Nu was het tijd voor nieuwe nummers vanop de RSD split 10": “Flashlight” en “Sleaze To Greaze The Wheel”. Beiden puike nummers, met als doel ons klaar te stomen voor “Borderline”, het laatste en extreem luide, snelle, harde nummer van de split. Het publiek was nu echt ‘hot’.
Tot slot werden ons nog enkele klassiekers voorgeschoteld: “Rover”, “Atom Jugler”, “Supply And the Damned” en “Cowboy Panda’s Revenge”. Het publiek verloor nu echt de controle en een fotograaf werd zelfs tegen de grond geslingerd (gelukkig zonder brokken). De drummer vond ons zo'n aardig publiek, dat hij de moeite deed om eventjes naar ons toe te komen: "merci, merci, merci". Opnieuw een kippenvelmoment. Tja, ongelooflijk veel respect heb ik voor deze band!
Een PletWallace kwam dus na enkele jaren naar ons toe en overwon ieders paar oren. Opnieuw en steeds weer… opnieuw.
Setlist: Welcome to the wastelands - Cougars - Found in L.A.
Flashlight (nummer van op nieuwe split)
Sleaze To Greaze The Wheel (nummer van op nieuwe split)
Borderline (nummer van op nieuwe split)
Rover - Atom Jugler - Supply and the Damned - Cowboy Panda’s Revenge
Organisatie: N9, Eeklo
Wallace Vanborn - Gent's stonerrock-trio is terug van weggeweest, en hoe!
Paceshifters + Wallace Vanborn
N9
Eeklo
Het vorige XL feestje georganiseerd door Wallace Vanborn was om de komst van een nieuwe cd te vieren. Hoewel ze bezig zijn met deze nieuwe plaat, is er nog niet geweten wanneer deze zal uitkomen. Deze Wallace XL is dus ‘een zomaartje extra’ want welke reden heb je nog meer nodig om eens stevig uit je dak te gaan?
Eerste halte van de avond was Last Train een Franse band met een zeker ‘je m’en fous’ gehalte. De vette baslijnen en de harde gitaarrifs deden hier en daar wel wat denken aan Wallace Vanborn. Een perfecte opener voor wat zou blijken, een schitterende avond.
Exit Last Train.
Enter Wallace Vanborn en je mag het vrij letterlijk nemen. Sylvester Vanborm wandelt het podium op, neemt het publiek in zich op alvorens hij op zijn drum troon kruipt. Openen deden ze met “Wizard Casts Blizzard” eentje uit de recentste plaat. Van XL is hier nog geen sprake. Het schitterende “Cougars” en “Atom Juggler” volgden elkaar snel op. De toon was gezet. Ze hadden er duidelijk zin in, de zaal nog meer.
Toen de leden van Brutus het podium betraden wisten we hoe laat het was. Een vorige passage in Leuven had de connecties tussen deze bands duidelijk gesmeed (een limited cassette). “Violet” van Hole was de eerste cover van de avond. Alvast beter dan het origineel bedankt Brutus!
Tijd voor een nieuw nummer , de titel was wat onduidelijk, deze laten we in het midden. Wat we wel kunnen zeggen is dat het meer in de lijn van ‘The Orb We Absorb’ ligt en dit kan alleen maar positief zijn.
Tijdens “Welcome to the Wastelands” kregen we een knap staaltje sax te horen van Matthias De Craene. De sax solo’s doorheen het harde gitaarwerk creëerden een speciale sfeer op het podium.
De resem artiesten volgden elkaar snel op. Tussen de wissels door kregen we duidelijk te zien waar het deze avond om draaide, plezier maken!
De connectie tussen Lara Chedraoui en Ian Clement zorgden voor een aantal mooie vriendschappelijke en muzikale momenten op het podium. “Red Eyes And Tears” werd gedaan met behulp van wat lyrics en het nodige gelach op podium.Chris Isaak’s “Wicked Game” was dan weer een subliem staaltje van vakmanschap. Net zoals de samenwerking tussen Johannes Verschaeve en Mario Goossens die ons “Cold Turkey” van John Lennon voorschotelden.
Hoogtepunten van de avond?
Flip Kowlier’s “Grootste Lul Van’t Stad” opgesmukt met het stevige gitaarwerk van Wallace. En laat ons zeker niet de cover van de Beastie Boys vergeten. “Sabotage” klonk nog nooit zo vet als die avond. Zeker te wijden aan Dries van Hoof’s kunsten op de bas en Thomas Van Dingenen (Bulls on Parade) zangkunsten.
T. Raumschmiere die halfbezopen het podium opwandelt en hetgeen nadien volgde zal ik nooit meer kunnen vergeten. “Sick Like Me” en “Monstertruckdriver” gaven hem de gelegenheid om de Vooruit uit zijn dak te laten gaan. Stagedives, water, een lastige microkabel en een uitzinnig publiek waren het gevolg. Net toen ik dacht, dit kan niet harder smeten ze nog Steak Number Eight met “Future Sky Batteries” op het podium om de laatste muren die nog rechtstonden in de Vooruit met een sloophamer te vellen. Een waanzinnig tafereel dat afgesloten werd met “Cowboy Panda’s Revenge”. Hoe voorspelbaar dit ook is, het blijft nog altijd de beste afsluiter.
Stiekem hoop ik dat heel dit concert opgenomen is geweest en ooit gereleased zal worden met record store day. Kunnen we dat afspreken? En anders doen we het volgend jaar gewoon nog eens over!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-20-12-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/last-train-20-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Geafficheerd als een avond in your face rock’n roll met een snoeiharde band als hoofdprogramma kwam half rockend Brugge naar de Magdalenazaal. Op het programma: Wallace Vanborn met in het voorprogramma het Brugse Soviet Grass.
Soviet Grass liet op 10 juli 2015 de EP ‘Plastic Fingers’ op ons los. Met het najaar bleef het even stil rond deze band, maar deze avond stonden ze er weer met een broek vol goesting en een publiek dat er duidelijk zin in had. Hoewel de stress in het begin voelbaar was, verdween deze als schuim op een slecht getapte pint doorheen de set. Ze konden ons bekoren met de reeds bekende nummers die ze steeds tot een hoger niveau weten te tillen. Denk hierbij aan het blues getinte “Shangri- La” wat zich op het podium ontpopte tot een waar rock nummer. De band, die ik al van in de beginjaren ken, is opmerkelijk gegroeid in podium performance en in hun muzikale arrangementen.
Gelukkig bleven de fans niet op hun honger zitten en kregen we ook een aantal nieuwe nummers te horen. “Waiting for your love” kon ons met een swingend en catchy riff zeker smaken. Ook het voorlopig titelloze tweede nummer had een smerige rock sound die de zaal hier en daar toch in beweging kreeg. We kunnen alleen maar uitkijken naar de evolutie van deze Brugse band.
Dan was het tijd voor het zwaardere werk. Wallace Vanborn, op het einde van hun tournee, hielden nog even halt in het prachtige Brugge om hier de boel te slopen. En dat deden ze, met sloophamers en kettingzagen. Hoewel de nieuwe cd ‘The orb we absorb’ een meer rock gehalte heeft dan de twee voorgaande cd’s, is hier live niets van te merken. De stoner is nog steeds écht diep geworteld in de band!
De opener “Supply And The Damned” zette de toon van de avond. Twee Duitsers en een aantal enthousiastelingen gingen meteen uit hun dak. Gevoed door dit enthousiasme deed de band welwillig mee. “Atom Juggler”, “Cougar”, “Welcome to The Wastelands” gooiden alvast olie op het vuur.
Graag nemen we hier ook even de tijd om de band te bedanken. Na een lange tournee nog zo’n prestatie vol passie en inleving te kunnen neerzetten van begin tot einde, amai!
De set wisselde doorheen de avond tussen de drie cd’s, maar het was vooral de laatste nieuwe die met alle aandacht ging lopen. Het slopende gitaarwerk echter, was een vaste constante.
Kapot, uitgezweet, schor gezongen ging deze 2 fans naar huis. Tot de volgende, zeer graag!
Setlist: Supply And The Damned -A Bee And A Buzz -Atom Juggler -Cougars -Welcome To The Wastelands -Wizzard Casts Blizzard -Found in L.A. -Wave Goodbye -Marching Sideways -Vampires (Big Drain) -When the Riders... -Revealers -Regenerating Mantra -We Are What We Hide -Cowboy Panda’s Revenge
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soviet-grass-05-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-05-03-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Afkomstig uit Beringen was support-act 30.000 Monkies die als een totale verrassing op ons af kwam. Een keihard optredentje, nog veel heviger dan de hoofdact. Deze vier knapen wisten een stevig potje noiserock voor te schotelen in een mengeling van doom-, sludge- en postmetal.
Als we één ding zeker weten is het dat we trots mogen zijn op onze Vlaamse muziekindustrie. Het Gentse Wallace Vanborn heeft dit in Hasselt nog maar eens bewezen. Ze hebben al 2 dijken van Albums op hun naam staan en ook hun laatste nieuwe ‘The Orb We Absorb’ sloeg in als een bom.
Enkele dagen voor dit optreden werden we door hen al volledig van ons sokken geblazen op ‘We Are Open’ in Trix, Antwerpen. We keken dus vol ongeduld uit om Wallace een tweede keer te zien los gaan.
Het minste wat we over hun showke kunnen zeggen is dat er een aantal ongeremde gitaren en een echte rock ‘n’ roll attitude aan te pas komt . Ze scoorden met “Beez in a Buzz”, “Supply and the Damned” en “Wizzard Cast Blizzard”, drie van de vele parels die te beluisteren zijn op ‘The Orb We Absorb’.
Ook enkele nummers van hun vorige platen ‘Free Blank Shots’ en ‘Lion’s Liars Guns and God’ werden met veel trots nog eens bovengehaald Nadat de boxen bijna opgeblazen waren en onze oordoppen al lang geen nut meer hadden, begonnen ze aan hun laatste nummer “Cowboy Panda’s Revenge”, de grootste parel van allemaal! We kregen smerige stonerrock op ons bord en het heeft zeker gesmaakt!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Die van Wallace Vanborn uit Gent weten wel interessante producers te strikken … Bij de vorige ‘Lions, Liars, Guns & God’, was het David Bottril , die al instond voor enkele Tool albums , nu was Chris Goss (known by Masters of reality, QOSA, …) te vinden voor hun intens broeierige en aanstekelijke stonerpop. En die stoner van Goss sluimert duidelijk door in de sound van Wallace Vanborn , maar klinkt fijnzinniger, subtieler en dus minder grillig en zompig. Je hoort dit na de single “Supply & the damned” op “Skipping loops” , “A bee & a buzz “ en “Devotion”, die heerlijk dreigend en donkerder kunnen zijn.
Daarna gaat men gruiziger te werk en met songs “Regeneration mantra” en “Welcome to the wastelands” klinken ze vertrouwd binnen een slepende ritmiek.
Verrassend hoeft het niet te zijn , duidelijk is wel dat dit goede rock is, die breder , dieper gaat en die we een warm hart toedragen .
Wallace Vanborn XL - De Staat
Vooruit
Gent
Een gezellig avondje in de Vooruit. Dat was hetgene ik verwacht had van deze avond. Eén van de beste Belgische bands in België Wallace Vanborn had namelijk het kruim van Belgische artiesten uitgenodigd om een avondje vertier te brengen in Gent. Maar het werd meer dan dat.
De opener voor deze avond werd verder gezocht dan in Gent. De Staat, een Nederlandse band die in eigen land op handen wordt gedragen, mocht ons komen bewijzen dar er bij de noorderburen ook heel wat te beleven valt op muzikaal gebied. Het viel echter wat tegen. De Staat probeerde het vuur in het publiek te krijgen, maar dat leek niet al te goed te lukken. Hun muziek houdt het midden tussen Jon Spencer Blues Explosion en Danko Jones, maar dan met nog er scheut elektronica eroverheen. Mooie referenties hoor ik u al denken. Maar het geheel was veel te onsamenhangend om te overtuigen. Het leek wel of hun nummers in stukken en brokken aaneen werden geregen op een steeds wederkerend basritme. Aan enthousiasme ontbrak het hen zeker niet. Ze probeerden met een vurige présence de Vooruit te vullen, maar kwamen net iets te kort.
Tijd voor onze hoofdbrok deze avond. Wallace Vanborn is al een paar jaar aan de weg aan het timmeren van het grote succes, maar lijkt daar niet overal in België in te slagen. Waarom is mij nog altijd een raadsel. Want voor mij is dit de beste Belgische stonerrockband in jaren. In Gent is hun reputatie echter welbekend, want de Vooruit is helemaal volgepakt. Het belooft een memorabele avond te worden, want voor deze XL-editie zijn de gasten niet op één hand te tellen. De avond wordt, heel verstandig, in twee delen geknipt.
Het eerste deel is enkel en alleen Wallace Vanborn, met uitzondering van Wolf. De gitarist van The Van Jets en het (lichtjes briljante) Waldorf mag een nummertje komen meespelen. Maar de nadruk ligt toch op de gastheren zelf. Na een wat makke start tonen de 3 heren waarom de Vooruit toch wat te klein blijkt te zijn. Een wervelende rockshow waarbij voor mij toch vooral de prachtige stem van Ian Clement de show steelt. Wat een kracht, puur goud. Met welgemikte mokerslagen brengen ze het publiek van slag, dat van pure euforie bent te stagediven en te pogoën dat het een lieve lust is.
Maar het publiek blijft hongerig naar meer en na een kort intermezzo is het tijd voor het tweede deel van de show. Hier begint de paradetocht van de Belgische muziek. De lijst namen is indrukwekkend: lange Polle (Triggerfinger), Lara (intergalactic lovers) Senne Gunns, School is Cool (voltallig), Pieter-Paul (Raketkanon en Kaptain Korsakov), Brent (Steak Number Eight), ... Mooie namen om een mooie avond te vullen. Vooral het optreden van Pieter-Paul is blijven hangen, maar van hem zijn we niets minder gewoon. Met zijn ongebreidelde energie duikt hij het publiek in en brengt het in extase. De verrassing deze avond was echter de verschijning van het onaangekondigde Blood Red Shoes, dat welgeteld 1 nummer kreeg om te tonen waarom ze nog steeds één van mijn favoriete two-men-bands zijn. Een zeer aangename surprise dus.
Maar het beste wordt zoals altijd voor laatst bewaard. We krijgen als afsluiter een lap rauwe, harde, onvervalste instrumentale rockanthem (Cowboy Panda’s Revenge) voor de kiezen met niemand minder dan, naast alle leden van uiteraard Wallace Vanborn, op de gitaren Brent en Mathieu Vandekerckhove (Amenra).
Een waar orgelpunt op een zeer sterke avond dat mij met een tollend hoofd en oververhit de koude nachtlucht injaagt, wetend dat de Belgische muziek meer dan springlevend is.
Bedankt Wallace Vanborn om ons nog maar eens aan te herinneren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Staat -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4487
Wallace Vanborn (XL) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4486
Organisatie: Democrazy, Gent
Wallace Vanborn - The Night all hell broke loose
Wallace Vanborn
Depot
Leuven
2013-04-17
Wouter Verplancke
Breng Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof samen in een ruimte en ze worden Wallace Vanborn, een genadeloze beukende rock machine. Deze keer kwamen ze de boel slopen in het Depot, de foyer was hun strijd toneel.
De zaal was tot de nok gevuld met een overwegend mannelijk publiek, bruisend van testosteron, klaar voor één van de hardste Belgische bands. “White River” werd stevig ingezet, de zaal werd bij de haren gesleurd en niet meer losgelaten voor het komende uur. Hoewel het nummer op de cd behoorlijk rustig is, was het er in het Depot meteen ‘boenk’ op. Na het eerste nummer schreeuwde de zaal voor luider en harder, spijtig dat ons Joke Schauwvliege vorig jaar afkwam met wat regels.
“We are what we hide” sleurde ons mee in een stroomversnelling, de ritmische stukken aangevuld met de rauwe stem van Clement deed het mannelijk testosteron bokken en headbangen tot het zweet doorheen de zaal parelde. “Marching sideways”, gekenmerkt door de hoge zanglijnen, werd goed ontvangen en uitbundig meegezongen.
Zelden zo’n ambiance en sfeer geweten die zo z’n favoriete band ontving en een band die zo van katoen gaf als deze avond.
Tijdens de strakke drumtrack kwam de zaal volledig los en werd hier en daar een poging gedaan tot het placeren van een moshpit. De enige pauze die ons gegund werd, was tijdens de gitaarwissel. Na een pauze van een goeie minuut vloog de band er weer in, dit maal kregen we “Cougars”, hun laatste single. Onmiddellijk gevolgd door “Atom Juggler” een nummer van hun eerste plaat. Dit vormde een belangrijk keerpunt tijdens de show, en vanaf nu werd het publiek ook getrakteerd op de oudere songs. Tussenin ergens, “Jealousy” (een voorlopige titel) , een nieuw nummer; het eerder melodische nummer kon al rekenen op hier en daar sporadische headbang; Ian zag dat het goed was.
“Cowboy Panda’s Revenge” was een knaller en sloot het geweldige concert af; een laatste keer alles geven zowel op als vóór het podium. Het zweet liep letterlijk van de muren.
Ik durf eerlijk bekennen dat in al die jaren in het Depot het nog nooit zo hard gerockt heeft als met Wallace Vanborn. Elke fan , waaronder mezelf, kijkt uit naar hun volgend Depot optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-17-04-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Het Gentse trio Wallace Vanborn mag fier zijn . Hun tweede cd ‘Lions, Liars, Guns & God’
is er eentje om van te snoepen . Ze konden David Bottril (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...) strikken als producer. En dat zal hen wel deugd gedaan hebben, want we hebben hier een uitermate boeiende en gevarieerde cd binnen het concept van aanstekelijke, opwindende , toegankelijke, catchy rock , die houdt van een vleugje stoner. Triggerfinger , Black Box Revelation , Channel Zero, Blood Red Shoes, Kyuss en QOSA zullen onherroepelijk verbonden worden met de heren, maar geen nood , het kan het trio maar een hart onder de riem zijn . “Found in LA”, “Marching sideways” en “Cougars” zijn al meteen intens snedige kleppers, maar ook de broeierige, afwisselende aanpak op “The plunge” , “Enemy of serpentine” en “A smack as a potion” moeten niet onderdoen aan kwaliteit. En “Pawns” biedt ademruimte . Toegegeven, Wallace Vanborn biedt niet echt iets vernieuwend , maar ‘goede‘ rock kunnen we maar een warm hart toedragen .
Drukke dagen in de Gentse muziekscène, met twee knappe releases op amper enkele dagen tijd. Na de doortocht van Drums Are For Parades op zaterdag, was het de beurt aan Wallace Vanborn om hun nieuwe plaat ‘Lions, Liars, Guns & God’ voor te stellen op dinsdag 24 april, wederom in de Handelsbeurs.
We kwamen net op tijd om nog twee nummers van het voorprogramma, Raketkanon, mee te maken. Op het podium valt slechts een gitaar, een drum en enkele synths te bemerken maar dit doet zeker geen afbreuk aan het geluid. Eerlijk: we waren ietwat sceptisch, mede doordat RKTKN een nevenproject van muzikanten die in andere bands (Waldorf, Tomàn, KKK,…) al hun sporen verdiend hebben. Toch maakte het viertal indruk door sterke drumsecties en een goeie presence op het podium. Genoteerd: volgende keer komen we wél op tijd om RKTKN bezig te zien.
Om de temperatuur in de Handelsbeurs nog wat op te drijven, volgde het Gentse trio Wallace Vanborn om hun nieuwe album te spelen. Vanaf het begin van de set zat het tempo er duidelijk in: dit is rechttoe rechtaan rock ’n roll! De single “Cougars” was al een tijdje uit en werd behoorlijk goed onthaald. Ook de rest van “Lions, Liars, Guns & God” volgt hetzelfde stramien: heel catchy en toegankelijke stonerrock, die op deze laatste plaat trouwens geproducet is door David Botrill (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...).
Het verhaal gaat dat het trio een tiental producers aanschreef die ze zelf bewonderden, met de vraag om mee te werken aan hun nieuwe plaat, en dat Botrill erg enthousiast reageerde. De rest is geschiedenis, want na zeven weken kamperen in de studio was het album een feit.
Wat Wallace Vanborn brengt klinkt uitermate dansbaar, en soms gaat het zelfs wat op The Subways lijken (min het feit dat bassist Dries Hoof net iets meer haar heeft dan Charlotte Cooper…).
Daarnaast is openingstrack van de CD, “Lion’s Manual” perfect vergelijkbaar met een van de beste Belgische exportproducten, Black Box Revelation. “We Are What We Hide”, met een dijk van een riff, wordt gevolgd door het akoestische “Pawns”, waarmee Wallace Vanborn bewijst dat het geen one-trick pony is.
Wie denkt dat het nieuwe album iets softer is, spoelt beter de eerste vier nummers door. Vanaf daar (afgezien van het akoestische intermezzo) gaat het erg strak door tot aan het laatste nummer “White River”, alwaar een drie minuten durende outro zijn weg vindt naar uw nekspieren: het is moeilijk om niet mee te headbangen.
Laat een ding duidelijk zijn: Wallace Vanborn vindt het warm water niet opnieuw uit, maar de manier waarop ze hun zware gitaarrifs ombuigen naar catchy en toegankelijke rock, verdient wél een grote pluim. Dat doen ze overigens geheel in de eigen stijl, zonder in te boeten aan originaliteit.
Ook het duo van Blood Red Shoes zag het potentieel in deze drie Gentenaars. Onlangs zijn ze opnieuw op tour vertrokken, met Wallace Vanborn in hun kielzog.
Wat wij echter nog niet kunnen vatten, is dat in ons eigen land de ‘pletwallace’ niet meer airplay krijgt. Terwijl ze in het buitenland hoge ogen gooien (vorig jaar trouwens ook op Sziget), krijgt de groep in België bijlange niet de aandacht die ze verdient. Daar komt met ‘Lions, Liars, Guns & God’ ongetwijfeld verandering in!
Wie Wallace Vanborn wil volgen op hun tour en in andere avonturen, kan terecht de blog die ze bijhouden voor De Standaard Online.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-24-04-2012/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Nederlands 
Français 
