De uit San Diego afkomstige Wavves rond Nathan Williams sprint nog even vrolijk in ‘t rond als in hun begindagen toen hun ‘King of the beach’ (2010) verscheen. Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound is intussen wat gestroomlijnder en op gestoft . Op deze ‘V’ is het nog steeds heerlijk genieten van hun uptempo’s binnen een compact, melodieus geluid . De songs zijn gedreven, broeierig , dromerig en er wordt maar heel miniem in tempo gezakt .
We hebben een rits stevige songs . Ze hebben met “Way too much” een fijne hit op zak. Hun indiegrunge klinkt lekker in het gehoor en heeft zo ergens een link met Weezer.
De nieuwe van Wavves, de eerste op Caroline/Universal , klinkt als een klok!
De Amerikanen van Wavves bleken afgelopen vrijdag geen enkele moeite te hebben met een uitverkochte Charlatan. De band kwam in de zaal hun vijfde album, ‘V’, voorstellen en speelde er tegelijkertijd ook nog eens de zaal plat. Het geluid van de surfpunkband gaat op deze plaat een wat vollere richting uit en ook hun gitaren klinken net iets minder smerig. Toch blijft de muziek vuil dankzij de stem van Nathan Williams. De zanger van de band heeft ondertussen ook zijn eigen label (Ghost Ramp) maar zijn uitbundige vorm behoudt hij nog steeds in zijn eigen band.
Precies één week geleden vond een gruwelijke aanslag in Le Bataclan plaats. Ook Wavves vergat dit niet door het concert te beginnen met één minuut van Noise. Versterkers volle bak zodat zelfs de mensen in Parijs ons kunnen horen. Daarna werd meteen “Sail To The Sun” ingezet waarmee de toon van het concert meteen werd gezet. We zeilden op een wilde zee richting de hete zomerzon.
Deze surfgeluiden bracht de band voort doorheen hun volledige concert. Niemand bleef stilstaan, er werd gedanst, geduwd en gezongen. Dit was mede te danken aan het feit dat de band zelf als wilde beesten op het podium stond. Het werd een driftig zootje ongeregeld waarbij de band hun maat nooit uit het oog verloor. In tegenstelling tot andere punkgroepen speelde Nathan Williams en zijn bende een zeer strakke set. Dit was mede te danken aan de drummer die een goeie toonaangever was voor de rest van de groep.
Tijdens de set passeerden opvallend veel nieuwe nummers de revue. Het was duidelijk dat het viertal hun nieuw album in de vingers wilde krijgen. Daarnaast werd ook één nummer van hun collaboratiealbum met Cloud Nothings gespeeld waardoor er dan ook meteen een donker nummer in de set sloop. Dankzij enkele opmerkelijke toeschouwers wisten we telkens welk nummer er zou aankomen. Ze riepen namelijk telkens ieder nummer dat zou volgen luidop zodat zijn aanvraagjes sowieso ingewilligd werden, slim!
“Way Too Much” en “King Of The Beach” bleken de hoogtepunten van de weinig diverse set. Ieder nummer passeerde zeer snel en al even vlug volgde een nieuw liedje. Het was een set met nagenoeg allemaal identieke nummers maar dat was geen probleem want alles klonk ook super vet en ieder nummer was even dansbaar.
Wavves maakte hun naam waar door zelf een tsunami te veroorzaken die iedereen overspoelde.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Autumn Falls)
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Vorig jaar werden we naast de ‘vv’s’ van de uit San Diego opererende trio Wavves, onder zanger/gitarist Nathan Williams bestookt met twee cd’s van elk een goede 35 minuten. Het potje ongeregeld bracht rauwe, weinig gestructureerde, ontregelde sounds, waaronder pakkende popliedjes verborgen zaten. Ze werden omschreven als nofi, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en Williams’ galmende zangkoortjes. Een pak invloedrijke bands werden door de mallemolen gehaald, gaande van The Ramones, Nirvana, Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, The Black Angels en de ‘60s pop van Beach Boys.
De charismatische band, die naast Williams uit bandleden van Jay Reatard bestaat (bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes) brengen op de eerste volwaardige studioplaat aanstekelijke indie/surfpunkpop. Een duidelijk toegankelijker en helder geluid, dat knipoogt naar het speelse en avontuurlijke van voor heen, wat ervoor zorgt dat het nonchalante rinkelende en rammelende behouden blijft, fel, scherp, snedig, leuk en ontspannend. “Super soaker”, “Baseball Cards”, “Concertable balloon” en de titelsong passen ideaal in dit concept. Het afsluitende “Baby say goodbye”, “Post acid”, “Mickey mouse” en “Idiot” klinken meeslepend, broeierig, dromerig en bezwerend, en tonen de bredere invalshoek van de band. Er is ruimte voor lieflijk materiaal dat blij of verdrietig is, waaronder “When will you come” en “Green eyes”. En tot slot putten ze uit de Ween-stal met het verrassende “Linus spacehead”, dat onverwachtse wendingen ondergaat. De fijne galmende zang geeft elan.
De belofte is eindelijk ingelost, en het moet gezegd worden, het is een plaat die per beluistering verslavend werkt … Onthouden dus die wave van Wavves …
Het trio uit San Diego, Wavves, bepaald door zanger/spil Nathan Williams, smeedt nu het ijzer terwijl het heet is. Ze hebben op een goed jaar tijd twee cd’s uit waarvan de ‘vv’’s in de albumtitel gegeerd zijn en nummers van 2x een goede 35 minuten ons om de oren vliegen. De band brengt een potje rauwe, weinig gestructureerde, ontregelde sounds samen. Daaronder zit wel een erg pakkend popliedje verscholen. Het zijn op zich eenvoudige songs bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en Williams’ galmende zangkoortjes. Wavves biedt ‘alternative’ punk/noise/surf/indie/lofi psycherock, die als ‘nofi’ wordt omschreven. Bands als My Bloody Valentine, Jesus & Mary Chain, Nirvana, Pixies, The Ramones, Therapy, The Thermals, Black Angels en last but not least Ramones trekken ze door hun muzikale maalmolen.
Een ontspannen, charismatische band trad aan en hitste het talrijk opgekomen publiek in het uitnodigend Charlatan rockzaaltje op, maar kon het maar een goede vijfenveertig minuten volhouden. Misschien was de cocktail van ecstay, valium en xanax, die zanger Williams een paar weken terug deed instorten, nog niet voldoende uit mans lichaam! We kregen wel vijfenveertig minuten een wervelstorm van opzwepende rammelende, door de stofzuiger gehaalde overstuurde rock, waaronder “Beach deeemon”, “California gothz”, “Friends were gone” en “No hop kids”. Het tempo werd af en toe eens teruggedrongen door de broeierig slepende opbouw en het stileren van een fijne melodie. Hiervan hadden we “To the dregs”, “Side your on” en de vrolijke “Wavves” meezinger. Op adem konden we even komen met het rustig voortkabbelende “So bored”. Ondanks het praktisch ondoordringbaar geluid, bleek de galm op de zang wat te storend, en kwam het geheel niet steeds ten goede!
Wavves was nu niet direct de revelatie waarover de laatste maanden werd gesproken en moeten dus duidelijk nog sleutelen om er te geraken.
De support was nu ook meteen niet direct van de poes, 1982 bleek alvast leuk, als je er even de google site op nahield en surfte. Ik weet niet of zij eens stilstonden welke belangvolle nieuwsfeiten er in dat jaar waren: Ozzy die de kop van een vleermuis afbeet, het faillissement van scheepswerf Cockerill Yards, de dood van John Belushi (Blues Brothers), Henry Fonda, Brezjnev en Grace Kelly, de bezetting van de Falkland-eilanden, de geboorte van Justine Henin, het WK voetbal in Spanje (btw Italië won!), de vrijlating van Lech Walesa Solidarnosc, een paar (bloedige) aanslagen en neergestorte Boeings. Het zal hen misschien worst wezen als je hun zware ontregelde nosiepop in een ware Mars Volta jam hoorde. Ook hier waren de vocals jammerlijk schreeuwend en overstuurd. Hun muzikaal brouwsel klonk ook uiterst vervormd.
Binnen deze nieuw omschreven nofi scène, zorgden zowel 1982 als Wavves voor een overdonderend harde beproeving.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
