Wolf People is ook weer zo een groepje die de retro politie op bezoek heeft gehad en op geen enkele overtreding betrapt werd. Ze draaien, net als op voorganger ‘Steeple’, de klok maar liefst een veertigtal jaren terug en laten zich hier geregeld op een Jethro Tulleke betrappen. Toch klinkt het alweer fris en dat omwille van de diverse muzikale vernuftige ingrepen, fijne hoogstandjes en welgekomen afwisselingen.
De songs zijn fris en complex tegelijkertijd. U moet al wat hippie voer kunnen verdragen (beetje prog rock, snuifje psychedelica, streepje blues, geutje folk) om dit te appreciëren, maar u zal merken dat er hier hele mooie dingen worden geserveerd. Er wordt nooit over de rooie gegaan en ellenlange songs en solo’s van een kwartier worden wijselijk geweerd. Gebeurlijk worden de gitaren eens wat harder gezet en dan komt Black Sabbath aan de oppervlakte piepen.
Back to the seventies, dat is duidelijk!
Slechts met mondjesmaat stroomden ze binnen deze avond in de Vk*. Vandaar dat Creature with the atom brain de twijfelachtige eer kreeg om de avond in te zetten voor –ocharme- een kleine 20 man. Aldo Struyf en de zijnen speelden een niet onverdienstelijke set, maar de echte vonk was en kwam er ook niet, misschien net door de te geringe opkomst. Dit ondanks de niet alledaagse line-up met 2 drummers, die bijwijlen en ten gepaste tijde extra kracht bijzetten aan de songs (meer bands zouden dit moeten doen !). Op de grotere podia, zoals volgende maand op Grensrock (Menen, 28 juni) of later deze zomer op de Lokerse Feesten, zal dit –voor een groter publiek dan- ongetwijfeld knallen. De set van vandaag werd afgesloten met het lekker voortrollende, groovende “Transylvania”, een echt wereldnummer, met die enorm verslavende baslijn (Jan Wygers) en dito gitaarpartijen van Struyf, maar vooral van Michiel Van Cleuvenbergen. Hiermee wam het 5-tal pas goed op dreef, maar toen was het echter alweer tijd om plaats te ruimen voor de jonge wolven.
Na het aanhoren van de nieuwe zonet uitgebrachte 2e full CD ‘Fain’ en met hun memorabele passage in Trix verleden jaar in gedachten, keken we met hoge verwachtingen uit naar de nieuwe shows van Wolf People. Deze jonge Britse band staat immers garant voor een geheel unieke sound, die men nog het beste kan omschrijven als een soort harde neo psychedelische folk-rock, waar de 70’s sound van bands als (de vroege) Wishbone Ash of Groundhogs versmolten worden met Keltische invloeden en een krachtig, fel, maar immer subtiel gitaargeluid.
Al meteen werd duidelijk dat onze hooggespannen verwachtingen ingelost zouden worden. Met een nu toch al tot een 60-tal man aangegroeid publiek, mondde een vermeende soundcheck plots uit tot een echte start met het sterke nieuwe “All Returns”, waarin beide gitaristen Jack Sharp en Joe Hollick al direct volledig loos mochten gaan. De toon was gezet ! Beide heren zijn immers meesters op hun instrument en vormen de spil van deze band. Een typische Wolf People song is zo goed als nooit volgens het klassieke strofe / refrein patroon opgebouwd, maar groeit veelal van een rustige intro uit tot een orgie van opzwepende en elkaar perfect aanvullende gitaarsolo’s, om dan prompt terug te vallen op rustiger passages, gedragen door de ijle zweverige zang van Jack Sharp. Getuige daarvan het deze avond magistrale “Morning Born” of “Silbury Sands”. “Castle keep”, net als de 2 net vermelde songs uit debuutplaat ‘Steeple’ (2010), is dan weer een dijk van een rocksong, die hier evolueerde naar een lekker lang uitgesponnen jam, op een manier zoals legendarisch Britse 70’s bands als Humble Pie, Free of Wishbone Ash dit destijds deden. Vrij spel voor de 2 gitaristen, met daarachter een stevige backing van bassist Dan Davies en drummer Tom Watt.
“Tiny Circles”- hier zonder de dwarsfluit zoals die op ‘Steeple’ te horen is, groeit zonder twijfel uit tot een klassieker binnen hun repertoire en het relatief rustige “Hesperus” en uitmuntende “Athol” waren nog 2 meesterlijke tracks van die nieuwe plaat. Verder meenden we ook nog een pakkende versie te horen van “Banks of Sweet Dundee” en een knallend “One By One From Dorney Reach”.
Na een goed uur (slechts één bis) hielden de heren het voor bekeken, maar dat is dan ook de enige smet op een verder meesterlijk concert. Zoals zo dikwijls hadden de afwezigen ongelijk, jammer dat ze deze avond zo weinig talrijk waren. Het select publiek dat er wel bij was genoot alvast van een onvergetelijk concertje, dat dit jaar niet snel zal geëvenaard worden ! Althans, wat mij betreft, maar gezien de respons vanavond, vermoed ik dat velen er net zo over dachten.
Voor die afwezigen : Herkansing volgende week, 1 juni op het psychedelic rock festival ‘Planet Caravan’ in Trix, Borgerhout ! Als rechtgeaard gitaarliefhebber : DON’t miss it !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-people-25-05-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Het is meer dan duidelijk dat de jonge Britten van Wolf People zijn gaan grasduinen in de hippie platen van hun ouders.
Hetgeen zij op een podium brengen refereert schaamteloos naar Cream, Traffic, Jethro Tull, Ten Years After en Hendrix. De betere en soms bluesgetinte sixties en seventies-rock zeg maar, met knappe songs als het bluesy “Castle keep” en “Tiny Circles”. Tevens absorberen zij een soort van Keltische folk-rock in hun sound (“Silbury Sands”), een beetje zoals Midlake ook doet. Dus er zijn ook nog raakpunten met hedendaagse bands, maar dan ook weer die bands die nogal retro klinken zoals Dungen en Tame Impala.
Sterkte van Wolf People zijn de twee gitaristen die mooie en flitsende gitaarduels aangaan en die daarbij de macho poses volledig achterwege laten. Geen hardrockers dus. Zanger/gitarist Jack Sharp heeft een aangenaam zweverige stem en de live sound is lekker retro.
De songs worden naar goeie ouwe seventies tradities al eens opengetrokken maar er wordt nergens overdreven. De Woodstock vibe hangt als het ware in de lucht maar de ellenlange LSD trips zijn gelukkig achtergebleven, waardoor het ganse concert fris en boeiend blijft en we hier kunnen spreken van een uiterst genietbaar en beloftevol nieuw bandje.
De nog jonge band heeft reeds een handvol verduiveld knappe songs in hun valies en kunnen die wat ons betreft ook komende zomer gaan uitpakken op de betere festivals. Chokri zal het wel al weten.
Organisatie, Trix Antwerpen
Schaamteloos retro is ‘Steeple’ van Wolf People, jonge gasten die hebben zitten grasduinen in de hippie platen en wietplantages van hun ouders. Er zijn er wel meer die dezelfde bezigheden hebben, dezer dagen, zie ook Tame Impala en Dungen.
Die van Wolf People zijn er zonder veel kleerscheuren in geslaagd om doorheen de lagen psychedelica en de Hendrixiaanse gitaren voor een handvol sterke songs te zorgen. Je moet het maar doen, een song als “Tiny circle” verdacht veel naar Jethro Tull laten ruiken en die toch als een potente rocker laten klinken.
De heren flirten zowel met Cream (“Painted cross”) als met Hendrix (‘Cromtech’), ze bedrijven met evenveel verve de blues (“Castle keep”) als folkrock (“Banks of Sweet Dundee”, parts 1 & 2).
Retro als‘t maar zijn kan, en toch klinkt dit niet als belegen schimmelkaas maar wel als een nieuwe frisse portie hippievoer.
Een mens zou na het horen van zoveel fraais zowaar een ticket naar Woodstock gaan boeken, maar hou het misschien gewoon op de Antwerpse Trix op 13 januari. En vergeet uw gerief niet.
Nederlands 
Français 
