Yungblud is hip, in die mate dat de jonge Dominic Harrison en zijn compagnons op één jaar tijd drie keer de grote AB zaal tot de nok weten uit te verkopen. We keken vooralsnog de kat uit de boom. ‘Andermaal een opgeblazen hype’, zo dachten we, maar wanneer een hype blijft duren, dan kan er misschien wel eens wat meer aan de hand zijn. We sprongen in het muzikale ongewisse, maar werden helaas niet beloond voor onze gok.

Aan opwarmers SAINT PHNX maken we niet te veel woorden vuil. Het flauwe afkooksel van bands als Twenty One Pilots verzoop in overmatig gebruik van effecten en sample pads.
Daarnaast wist de frontman met zijn ge-yiyiyi geen blijf en hadden de nummers live niet veel meer om het lijf dan een beperkte hutsepot van All Time Low en Jonas Brothers, en dan zijn we nog optimistisch. Het bleek het (heel erg) jonge publiek echter worst te wezen. De AB was bij dit voorprogramma al erg goed gevuld en zelden maakten we het mee dat een publiek bij het voorprogramma al in het rond ging hoppen als een gigantische, verse worp konijnen.

Emo, punk en pop maakten de voorbije tien jaar een gigantische transitie door en de tijd toen diepgewortelde emotionele rock nog een labeltje ‘alleen voor depressieve zielen’ droeg, je tot de hardere kern moest behoren om punk te zijn, rappers een afkeer hadden van gitaren … Kortom, de tijd dat subcultuurparticipanten consequent hun neus ophaalden voor al wat richting commerciële pop overboog, die zijn definitief voorbij.
Wat begon met cross-over acts als Limp Bizkit, Green Day en All Time Low, heeft met Yungblud mogelijks het point-of-no-return bereikt. De jonge Brit heeft in geen tijd de ooit majestueuze troon van weggedeemsterde acts van onder het stof gehaald en zich eigen gemaakt.

Dat hij vingervlug ideetjes van alle relevante acts sinds de jaren ‘10 pikt, zal zijn erg jonge publiek evenwel ontgaan zijn. Moeilijk maakte hij het zijn iets oudere toeschouwers echter niet. In de wachtdeuntjes spotten we achtereenvolgens My Chemical Romance, Lil Peep en Green Day. De manier waarop Harrison door het publiek wordt onthaald , doet ons dan weer terugdenken aan Tokio Hotel. Juist ja, die graad van idolatrie.
Al tijdens de eerste tracks “21st Century Liability” en “Parents” werd duidelijk dat Yungblud meer draait om zijn image en de act an sich, dan de muzikale uitvoeringen. De nummers, die op plaat meer dan te pruimen zijn, kwamen live niet veel verder dan een sessie ‘wild in het rond springen’ en ‘halvelings wat lyrics door een vaak onhoorbare micro roepen’. Zowel het microstatief als Yungblud zelf pingelden meermaals tussen de uithoeken van het podium. Een verwoestende shot energie, dat het publiek in extase dreef, maar waarbij het muzikale aspect erg ondergeschikt was.
Net als zijn voorprogramma sleurt Yungblud geen groot legioen aan bandmaten met zich mee, en ook hier was er duidelijk goed met effectpedalen en tapes geknutseld om een dik, vol geluid door de speakers te kunnen knallen. Dit werd erg duidelijk aan het einde van de reguliere set, met name in de cover van MGK’s “I think I’m Okay”.
Ook bij de monsterhit “I Love You, Will You Marry Me” was dit niet anders, de gitaar die de flamboyante frontman rond zijn nek gezwierd krijgt , deed vooral dienst als accessoire. Het nummer kreeg wel een heel erg verleidelijke ska-tint, wat we dan weer konden appreciëren.
Yungblud is een man van het volk, maar liet datzelfde volk ook meer dan eens het werk voor hem opknappen. De vaak toch wel iets minder goedgemutste teksten rolden namelijk moeiteloos en luidkeels uit de pakweg tweeduizend jonge kelen, waardoor Yungblud het regelmatig onnodig achtte de vocale kar te trekken.
We mogen dit niet omschrijven als ‘spelen op spaarmodus’, want konden we de 22-jarige aansluiten op het elektriciteitnet, het wereldwijde energieprobleem was opgelost.
Soms lag het kopieergedrag van Yungblud er te vingerdik op, wat best een domper op de feestvreugde was. Het duurde jaren alvorens er uit het muziekcircus een jong, rockend, succesvol tieneridool voort te brengen. Helaas bleek de hoeveelheid ‘uniciteit’, bij de gehoopte verlosser die Yungblud is, toch aan de magere kant te zijn.
Gelukkig konden we naarmate de show volgde wel enkele driekwart hoogtepunten noteren. “Orginal Me” uit Yungblud’s nieuwste EP was veruit het best gebrachte nummer van de avond, en deed “Loner” ons zowaar aan de broertjes Gallagher denken.
Ook het eenvoudig, maar mooie, akoestisch gebrachte “Casual Sabotage” mocht er wezen en één van zijn laatste shots pure brit-power “Braindead!”, was duidelijk een verre achternicht van Arctic Monkeys’ “I Bet You Look Good On The Dancefloor”. Een garantie op succes als het ware.

Yungblud had in Brussel geen enkele moeite om het uitmuntend enthousiaste publiek zich in het zweet te doen springen, moshen en gillen. Is het zijn charisma? Is het zijn jeugdigheid? Is het zijn, voor veel jongelingen, herkenbaar verhaal? Mogelijks is het een mix van dat alles. Helaas kwamen de nummers live heel erg zelden in de buurt van de gepolijste kwaliteit die zijn producers en studio-engineers uit de hoed toverden.

Setlist: 21st Century Liability - Parents - I Love You, Will You Marry Me - King Charles - Anarchist - Polygraph Eyes - Original Me - Loner - Kill Somebody - I Think I'm OKAY (Machine Gun Kelly cover) - Casual Sabotage - Waiting on the Weekend - California - Braindead! - Hope for the Underrated Youth - Machine Gun (F**k the NRA)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/yungblud-28-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/saint-phnx-28-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Yungblud, heeft deze Britse sensatie zelfs nog een introductie nodig? Een halfjaar geleden kwam debuutalbum ‘21st Century Liablity’ op de markt en sindsdien stijgt zijn populariteit even snel als de decibels in de AB. Het succesrecept? Onuitputbaar enthousiasme, geladen songteksten en geen angst om eens tegen de schenen van de maatschappij te stampen. Enkele jaren terug leek Twenty One Pilots de deur open te zetten voor dit genre maar Yungblud oversteeg gisterenavond probleemloos de hype.

Dat voorprogramma Carlie Hanson haar strepen ook al verdiend heeft was te merken aan de, toen al, overvolle zaal. Met “Only One” scoorde ze een serieuze internet-hit en aan het publiek te horen is Hanson zeker geen one-hit wonder gebleven. Nummers als “Toxins” en “Numb” klinken live net iets steviger en dit is wat van deze girl next door zo een leuke opwarmer maakt. Bij het schreeuwende-tiener-publiek is Carlie Hanson (en vooral haar shirtloze drummer) al een absolute heldin maar wij twijfelen er niet aan dat ze binnenkort ook de ultratops van deze wereld omver zal blazen.

Gewapend met oordopjes, dachten we onze trommelvliezen wel genoeg bescherming te bieden. Bij de eerste tonen van “21st Century Liability” werd echter meteen duidelijk dat we het publiek onderschat hadden. Met oorverdovend enthousiasme werd het drietal van Yungblud onthaald en genieten hiervan deden ze duidelijk. Niet enkel het publiek had er zin in maar ook Dominic sprong heen en weer alsof zijn leven ervan af hing.
Wanneer grootste hit “I Love You, Will You Marry Me” vervolgens als tweede nummer in de set gespeeld wordt, weet je dat het energiepeil niet snel zal dalen. Hoewel wij al uitgeput werden als we de band nog maar aan het werk zagen, hielden deze drie jongens de hele set lang het tempo hoog. Dominic coördineerde gigantische moshpits, kuste zijn gitarist en droeg “King Charles” op aan Donald Trump.
Meermaals werd de liefde verklaard aan het publiek en deze was duidelijk wederzijds. Hoewel “Loner” slechts één dag voor dit optreden uitgebracht werd, kon quasi heel de zaal de hit in wording a capella meezingen. Yungblud reageerde oprecht verrast maar kon niet voorspellen dat de, vrij jonge, fanbase nog een verrassing klaar had staan. Voor de show werden papieren hartjes uitgedeeld die plots, ondersteund door honderden lichtjes, bovengetoverd werden tijdens “Kill Somebody”. Dominic kreeg het even moeilijk maar zette dit al snel om in motivatie om nog harder en nog energieker rond te gaan springen.
Al het enthousiasme bracht evenwel met zich mee dat de zang niet altijd even proper klonk maar door de oprechtheid en de wederzijdse liefde tussen band en publiek kunnen we dit enkel maar een reden vinden om de backing track te vergeven. We moeten ook eerlijk toegeven dat foutjes bijna onmogelijk op te merken waren. Of dit kwam doordat er foutloos gespeeld werd of door het continue geschreeuw, laten we graag in het midden.
Afsluiten deden de Britten met een hoog punkgehalte en “Tin Pan Boy” gevolgd door een encore die fungeerde als overwinningsronde. De laatste tonen van “Machine Gun (F**k The NRA)” weerklonken en de drummer kreeg, rockstergewijs, bijna een gitaar tegen zijn hoofd gesmeten.

Een moderne rockster is het minste wat we Yungblud kunnen noemen. De jongeman bewees gisteren dat hij een publiek kan entertainen als niemand anders en daarnaast nog eens een soort poprock maakt van de bovenste plank. Yungblud is een blijvertje en dus kijken we er al enorm naar uit om hem deze zomer aan het werk te zien op Rock Werchter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Yungblud : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/219
Carlie Hanson : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/218

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)