Tucker Zimmerman - Een magische warmhartigheid
Het was een onverwacht en uniek concert: de nobele, haast vergeten folkzanger Tucker Zimmerman maakte zijn comeback in de Botanique. Na decennia uit de schijnwerpers te zijn verdwenen, werd hij in 2024 opnieuw ontdekt door niemand minder dan Adrianne Lenker van Big Thief, die zijn werk als een grote inspiratiebron beschouwt. Dankzij haar geduld en vasthoudendheid besloot Zimmerman niet alleen zijn oude muziek weer tot leven te brengen, maar ook nieuw werk te schrijven. Een bijzonder verhaal dat een minstens zo bijzonder concert verdiende.
De avond begon met de begeleidingsband van Zimmerman, Iji, een guitige indieband uit Los Angeles onder leiding van Zack Burba. Hun stijl deed denken aan het dromerige geluid van Mac DeMarco, Real Estate en Pavement, met hier en daar een twist richting Villagers. De band wisselde aanstekelijke melodieën af met humoristische bindteksten, die het tempo af en toe wat deden inzakken. Toch bracht Iji met nummers als "I Want It All Back" en "Professional Anything" het publiek meteen in de juiste sfeer – een aangename kennismaking die naadloos overging in het hoofdprogramma.
Toen Tucker Zimmerman, wat fragiel maar met fonkelende pretoogjes, het podium opkwam, was er even sprake van een onwennige sfeer. De 83-jarige Zimmerman leek ondanks een lichte verkoudheid zijn plaats en stem te vinden, en de band had een paar momenten nodig om op elkaar in te spelen. Maar al snel voelde je de magie van het moment: Zimmerman's doorleefde stem en karakteristieke timbre brachten direct een warme gloed door de zaal.
Nummers als "The Idiot’s Maze" en "Burial at Sea" klonken als tijdloze schilderijen, gedragen door de ijzersterke begeleiding van de band.
De intieme setting van het Museum benadrukte niet alleen de puurheid van Zimmerman's muziek, maar ook zijn leeftijd en levenservaring. Tijdens “Old Folks of Farmersville” herinnerde hij het publiek eraan dat er in ongeluk altijd geluk te vinden is. Zijn vrouw zat zichtbaar trots en glimlachend naast het podium.
Tussen de nummers door deelde Zimmerman gedichten en verhalen, waaronder anekdotes over zijn boeddhistische grootmoeder en haar vredeslessen in “Taoist Tale”. Dit alles droeg bij aan de bijzondere sfeer van de avond, alsof het publiek was uitgenodigd voor een persoonlijke vertelling van een oude vriend, ergens rond een grote open haard.
Tussendoor bracht Zimmerman op speelse wijze de gedichten “The Gods Mess Around” en "Potato Salad Breakfast", waarbij de band vrij improviseerde.
Een oprecht dankwoord voor Adrianne Lenker bracht hij met het innige “Dreamtime (For Adrianne)”. Naast al deze warme momenten bleek ook Zimmerman's gevoel voor humor en zelfreflectie nog springlevend. In "Nobody Knows" en het kwieke “Lorelei” toonde hij zijn licht sarcastische kant.
Hij sloot af met "Slowin’ Down Love", een nummer dat zijn eigen kwetsbaarheden en zelfinzicht prachtig onder woorden bracht.
Het publiek kon niet anders dan zich overgeven aan zijn unieke charme en levenswijsheid.
Zimmerman liet zien dat hij ook in zijn tachtiger jaren zijn speelse stijl nog altijd weet te behouden. Het slotnummer "Slowin’ Down Love" klonk als een dankbare erkenning van een onzekere toekomst, een waardig en ontroerend einde van een uiterst bijzonder concert.
Setlist
Idiot’s Maze - Burial at Sea - Taoist Tale - Old Folks From Farmersville - Half Crazy - The Ram-A-Lama-Ding-Dong Song - The Gods Mess Around (gedicht) - Potato Salad Breakfast (gedicht) - Dreamtime (For Adrianne) - (onbekend) - Nobody Knows - Lorelei - Slowin’ Down Love.
Organisatie: Botanique, Brussel
Zimmerman - Liedjes over de Liefde
Een romantisch album over de liefde. Tja, daar zaten we nu écht met zijn allen op te wachten. Blijkbaar wel, want Simon Casier alias Zimmerman meent het oprecht. Zijn liefdesliedjes zijn bedoeld voor Noémie Wolfs, die hij tijdens het maken van de plaat ten huwelijk vroeg. Op bijna knullige manier stelt hij zich kwetsbaar op en durft zijn zeemzoetige langspeler zomaar zonder enige ironie op het podium voor te stellen. Releasedatum van ‘Love Songs’ was – je raadt het al – Valentijnsdag …
Zimmerman begon bij het begin. “Falling In Love” is een rustig nummer en kabbelt lekker weg. Een ingehouden Casier fluisterde haast zijn lyrics het publiek in. Bij “Other Plans” hoor je de invloeden van zijn werk bij Balthazar. De meerstemmigheid en hoge bijna Hawaïaanse tiki-tonen zorgden voor een verfijnde melodie. “I Don’t Want It That Bad” sloot qua klank naadloos aan bij de love songs, al werd het zeven jaar terug uitgebracht. Ondertussen gaat het naar ons vermoeden wat beter met Simon Casier.
“Het album is gemaakt voor mijn lief Noémie, maar één liedje mocht toch over mij gaan”, grapte hij toen de band “Perfect Guy” inzette. In de radioversie wordt het nummer begeleid door de fantastische zangeres Noémie Wolfs. Jammer genoeg kon ze er vanavond niet bij zijn. Even later kregen we kippenvel bij “Noémie”, het nummer waarmee hij haar ten huwelijk vroeg (voor het volledige verhaal: luister zeker eens naar de Popcast van 09/02). Het is een korte song, recht voor de raap maar ook recht uit het hart. Het beste liefdesliedje was voor ons toch “How Much I Love You”, heerlijk zacht gebracht. Ingehouden blaasinstrumenten en Paris by Night-vibes. Het was het einde van de lofzang aan zijn lief. En de zoetigheid werd ons jammer genoeg drastisch ontnomen, zoals een beer die met zijn poot vastzit in de honingpot.
“Wish You Were Here” had ook te maken met de liefde. Namelijk die voor zijn broer die er niet meer is. De song, doordrenkt met jazz, elektronica en gevoelige strijkersarrangementen, neemt je mee op een emotionele reis. Heel erg mooi, maar we konden er ons niet helemaal aan overgeven. De song/plaat van 46 (!) minuten werd dan wel ingekort, maar een nummer van twintig minuten vraagt iets van een publiek op het einde van een set, zeker als er vaak herhaling in zit.
Toch voelden we ‘de liefde’ tijdens dit optreden, in alle facetten. En elke artiest die daarvoor kan zorgen verdient tonnen respect (en chocolade in hartjesverpakking).
Setlist: Falling In Love - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy
- Doing Nothing - Hard To Pretend – Noémie - The Way To My Heart - Someday Maybe - How Much I Love You - Wish You Were Here
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5922-zimmerman-03-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Zimmerman - Rijker van klank, dieper in emoties
Zimmerman vindt naast het touren als bassist met Balthazar toch voldoende tijd en energie om zijn persoonlijk ei kwijt te geraken. Simon Casier bracht zo’n klein jaar geleden een albumlange single uit ‘Wish You Were Here’ (2023), als eerbetoon aan zijn overleden broer. Onlangs broedde hij het zeemzoete ‘Love Songs’ (2024) uit, een plaat over - hoe raad je het? - de liefde. In die laatste langspeler breidt hij verder zijn composities uit en voegde er wat meer instrumentatie aan toe dan zijn debuutplaat ‘The Afterglow’ (2016) en opvolg EP ‘Chances, Changes, Choices’ (2017). Wat wel ongewijzigd bleef, waren de doodeerlijke onversneden lyrics en emoties.
Het podium gebaad in een rode gloed, gedrapeerd in een zachtroze gordijn, en gedecoreerd met een hartjesballon, maakte die oprechtheid al meteen duidelijk. Uiteraard is ie al wat meer gewoon dan een vol AB Café, maar hij zocht al meteen contact op tijdens opener “Hold me Close”. Na de eerste drumslagen van Laurens Billiet was het ijs dan volledig gebroken en slaakte het publiek al kreten. In “Other Plans” kwamen enkele Balthazar-gewoontes op vlak van geluid en présence naar boven, maar toch brachten hij en zijn tweede bandleden het met veel gevoel en kracht. “I Don’t Want It That Bad” stak dan in een nieuw jasje met een funky pianosolootje van toetsenist Senne Guns.
Casier is muzikaal een vat vol emoties en gevoel, in de omgang is hij wel heel nuchter. Zo leidde hij al lachend “Perfect Guy” in nadat hij even zijn laatste plaat ‘Love Songs’ vermeldde. Dat hij iets meer effort steekt in zijn muziek, klonk ook in zijn goede zang. Meer van datzelfde in “Hard to Pretend”, een complexe song die nu wat meer pit kreeg en het publiek aandachtig deed luisteren. Billiet aan de drum kreeg even de basgitaar uit Casier zijn handen waardoor Zimmerman zelf zijn huwelijksaanzoeknummer “Noémie” volledig kon uit de doeken doen. Het mag dan wel klef aanvoelen, maar dit toont hoe Casier authentiek is. Of het nu een klucht was of deel van de oprechtheid, hij kreeg iedereen aan het zingen om Noémie, die ook aanwezig was, zowel ongemakkelijk als geliefd te doen voelen.
Met “Choices” en “Someday Maybe” grabbelde hij even in de oldies bak en slaagde erin op die voller te doen klinken en goed te laten aansluiten op de lange intro van “The Way to My Heart”. Opnieuw overladen met liefde in “How Much I Love You” dat met kracht bijgezet werd door opnieuw een rake freewheelende solo van Gunns. Na een klein uur van oprechte emoties van zelfrelativering en liefde, was er nog tijd voor één nummertje.
“Wish You Were Here” kon uiteraard niet ontbreken en werd voor de gelegenheid ingekort tot ruim een half uur. Met een krop in de keel, kippenvel, oorverdovende stilte nam Casier en de zijne ons mee op een rollercoaster van emoties. Van een rustige opbouw tot een kale gestripte piano solo om terug naar een opborrelend hoogtepunt te gaan waar de drummer zich nog eens volledig gaf… En dat alles getemporiseerd met de rake, trieste woorden van Casier. De afsluiter was een totaal nummer waar het verdriet en het gemis van zijn broer, Wannes Casier, ons raakte in het diepste van ons hart.
Als soloartiest is Zimmerman ontbolsterd naar een wat geserveerd persoon, naar een doodeerlijke en pakkende artiest. Zijn keuze voor rijkere verfijnde composities in zijn laatste plaat trok hij live door zonder gevoel en oprechtheid te verliezen. Eens over liefde, eens over verdriet, in zijn eenvoud wist Zimmerman ons te raken.
Setlist
Hold Me Closer - Other Plans - I Don’t Want It That Bad - Perfect Guy - Doing Nothing - Hard To Pretend - Noémie - Choices - Someday Maybe - The Way To My Heart - How Much I Love You — Wish You Were Here
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zimmerman - Nog een project van één van de bandkleden van Balthazar die naar buiten treedt in hun sabbatjaar. Simon Casier plaatste de bas even opzij en ontpopt zich op z’n soloalbum als een gerespecteerd multi-instrumentalist/componist/producer en zanger . We krijgen een rits sfeervol broeierige, breekbare en krachtige indiepoprocksongs. Zijn zeg-brabbelzang biedt een meerwaarde . Het doet wat denken aan de melodieuze dromerige grilligheid van Girls In Hawaii, Grandaddy en natuurlijk Balthazar zelf door de ritmiek , het gitaarspel en de melancholie die schuilen in de songstructuur . “Liar”, “Hard to pretend” en de soberheid van “Someday maybe” , “What will we do? And when?” en de titelsong zijn voorbeelden van zijn vakmanschap . Mooi debuut.
Zimmerman – Klasse naast Balthazar!
Zimmerman + Dvkes
Biekorf
Brugge
2017-03-25
Didier Becu
We gebruiken niet graag clichés, zeker niet als de band in kwestie er net geen gebruik van maakt! Maar het moet worden gezegd, hoe meer we Dvkes aan het werk zien, des te lekker het lijkt te lopen. Dat is natuurlijk ook wel ergens normaal omdat de songs goed ingespeeld raken, toch komt dit voornamelijk omdat het viertal zeer goed het evenwicht heeft gevonden tussen meefluitbare indiepop en psychedelische krautrock zonder dat het ontoegankelijk wordt.
Dvkes is zo’n band die een glimlach op je gezicht tovert. Net zoals een maandje geleden in Gent, mocht Dvkes ook in Brugge het voorprogramma van Zimmerman zijn. En jawel net zoals in de concertzaal van de Vooruit verzocht Joos ook deze keer het publiek om dichter te komen.
Bang zijn hoeft niet, het enige wat kan gebeuren is dat Joos over je voeten struikelt als hij tijdens “The Boy Who Cries Wolf” van het podium springt. Nog hoger zijn de kansen van verslaafdheid, want songs als “Mockingbird” of “Untie Your Hands” krijg je niet zo maar uit je hoofd! Niet dat dit moet. Als we toch moeten klagen, daarvoor zijn we nu eenmaal Belgen, mocht de set best wat langer, maar dat is nu eenmaal het kruis dat boven het hoofd van iedere support act hangt.
Zimmerman, ook niet bepaald een onbekende op onze pagina’s. Samen met toetsenist Senne Guns, drummer Laurens Billiet en eigenlijk ook een beetje Noémie Wolfs, het muzikale project van Simon Casiers. Soms een beetje te veel omschreven als een hobbyproject, want Zimmerman is zo veel meer dan het bandje van de Balthazar-bassist.
Dat hoor je in de songs, maar ook op de manier waarop het wordt gebracht, want de glunderende blik van Simon na afloop verraadt dat hij apetrots op zijn composities is en de respons van het publiek daarop, en dat mag! Laat je ook niet te veel misleiden door de naam (Zimmerman is Dylans echte naam). Wellicht staan alle platen van nonkel Bob in Simons collectie, maar Zimmerman is niet alweer zo’n poging van iemand die denkt folk te hebben heruitgevonden.
Neen, Zimmerman staat voor venijnige indiepop waarvan een mensenhart week wordt. Luister naar “Hard To Pretend” en merk hoe hard het is om niet de tranen over je wangen te laten vloeien. Menselijke emoties verpakt in bijtende songs. Hoewel Simon het netjes houdt, hoor je ook een verbetenheid. We hebben echt niet kunnen tellen hoeveel keer het fuck-woord in zijn teksten voorkomt, maar het was tamelijk veel, wel een middelvinger in de vorm van songs die je hart doorboren.
“I Don’t Want It That Bad” (die titel alleen!), “Liar” of “Someday Maybe”… allemaal stuk voor stuk songs die je raken. En wat opvalt is dat Zimmerman een band is! Zelfs Noémie Wolfs hoort daar een beetje bij. Simon lacht als hij haar als special guest aankondigt, no surprises om het in Radiohead-taal te zeggen, iedere Zimmerman-fan weet dat ze het podium bestijgt eens “You Won My Heart” aan de beurt is.
Zimmerman overtuigde nog maar eens in Brugge. Je was er niet? Ga dan naar Opwijk (21 april) en Kortrijk (8 juni) en word nog eens verliefd, het is toch lente!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Zimmerman – Eenzame klasse in een topconcert!
Zimmerman + Dvkes
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-22
Didier Becu
Hart per hart veroveren, het is de moeilijkste, maar nog altijd de meest efficiënte methode. Misschien is het de verslavingsfactor wel (we zagen ze drie keer op tien dagen tijd!), maar de indierockdeuntjes van Dvkes (uitspreken als Dukes en het is de laatste keer dat we het zeggen) hebben een dubbele functie. Enerzijds liedjes die geboren zijn voor een plaatsje op De Afrekening (gewoon omdat het oorwurmen zijn), maar hoe meer je ze hoort (zowel op een schijfje als op een podium) des te meer je merkt hoe veel meer er in zit! Luister aandachtig, en ontdek de vele prachtige details.
Het is blijkbaar een gewoonte geworden van Joos Houwen, Antoni Foscez, Maxim Helincks en Pieter-Jan Janssen om via “Mockingbird” met de deur in huis te vallen. Een stevige indierocker met verslavend refrein dat meteen de juiste Dvkes-toon zet, lees krautrock ombuigen tot radiovriendelijke indiepop.
De immer sympathieke Joos straalde, want hij zag ook wel dat de Balzaal van de Vooruit naar zijn nieuwe troetelkind wilde luisteren. Terecht! De rest van de set kwam natuurlijk grotendeels uit hun onlangs verschenen debuut. Het opzwepende “Untie Your Hands” waarvan binnenkort een video online uitkomt, het nijdige “What Are The Odds” of de perfecte afsluiter “The Boy Who Cries Wolf” dat misschien qua titel een hoog A-Ha-gehalte heeft, maar voor de rest onder te brengen valt onder de naam verslavende psychedelische indiepop. Joos dankte het publiek en hij wist ons te vertellen dat we een fantastisch optreden zouden zien van Zimmerman. Klopt geheel, maar we hadden er al eentje gezien, twee voor de prijs van één dus!
Het zijn grote woorden, wel gemeende, maar met ‘The Afterglow’ heeft Zimmerman één van de mooiste lp’s van dit jaar gemaakt. Door het sabbatjaar van Balthazar lees je wel eens vaker dat we met drie spin off’s zitten (Warhaus en J Bernardt) en hoewel je wel ergens de gemeenschappelijke factor erin kan horen (roots kun je niet wegtoveren) is Zimmerman toch een ander, bloedstollend mooi, verhaal.
Bij Balthazar bassist, maar bij zijn eigen geesteskind is Simon Casier de frontman en zanger. Bijgestaan door Senne Guns op keyboard (dat deed hij ook bij Tomàn) en de briljante Laurens Billiet op drums (een man met een jazzopleiding en dat hoor je!)
Gewapend met twee micro’s begon Simon met het fantastische “Someday Maybe” aan zijn set van twaalf nummers. Drie minuten wondermooie pop waarin onmiddellijk duidelijk werd dat dit concert zou overheerst worden door melancholie en hoogstaand vakmanschap. Simon beheerst uitstekend zijn gitaar, maar ook zijn stem. En ja voor de muggenzifters, sommige songs konden op een Balthazar-plaat staan, maar dat maken ze niet minder mooi!
“Choices” werd het tweede en ééntje die niet op het prachtdebuut staat, gevolgd door “All Eyes On You”, een song vol weltschmerz dat je willen of niet blijft mee neuriën. Maar dat was niet meer dan het begin, het aanstekelijke “Liar”, het ontroerende “You Won My Heart” met Noémie Wolfs als de (te verwachten) guest of “Hard To Pretend” waarmee Casier bewijst dat Zimmerman meer is dan zo maar een tussendoortje. Wie dat denkt, moet maar eens naar de afsluiter” I Don’t want It That Bad” luisteren.
Eenzame klasse gebracht in een topconcert. Correctie: twee topconcerten!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag Wouter De Sutter
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
