Het is nog maar een dikke vier jaar geleden sinds de Canadees Aubrey ‘Drake’ Graham zijn mixtape ‘So Far Gone’ lichte furore maakte in het hiphopwereldje. Maar vandaag staat Drake al drie studio albums verder en on top of the game. Van twaalf nummer 1-hits op de billboards ‘hot rap songs’  tot een Grammy, tot vijf miljoen verkochte albums wereldwijd. Dat laatste album kwam (24september) uit gepaard met hoge verwachtingen. Getiteld: ‘Nothing Was The Same’… Wel was het?

‘Take Care’ is voorlopig nog zijn meest succesvolste album. Een plaat vol melancholische, quotebare, cheesy lyrics gecombineerd met herwerkte oude R&B klassiekers, 808’ beats en verfrissende synths. Het album werd heel goed onthaald met overal positieve reviews en werd één van de beste albums van 2011. Maar Drake werd gezien als soft en zachtaardig. Ja, hij kan best wat rhymes spitten, maar het ging meestal over de vele vrouwen in zijn leven die Drake’s hart geraakt en gebroken hebben. Voor wie dat juist goed vond aan Drake. No problem, bruh.

Er zijn nog steeds enkele songs op deze plaat die je door je liefdesproblemen sleuren. Maar op ‘Nothing Was The Same’ is Drake veel meer braggadocious, hij weet dat hij hits kan maken, is zeker van zijn stuk, durft familie en vrienden in de spotlight te stellen, terwijl hij zelf evengoed introspectief kan zijn en zichzelf evalueren. Dat is Drake zijn sterkste punt. He’s good at saying some true shit. Dat merkten we al bij de eerste single die hij vrij gaf, “Started From The Bottom”. Het werkt als een soort anthem voor zijn OVO clique/label. “No new niggas, nigga we don’t feel that. Fuck a fake friend where your real friends at?” Deze soort zinnen zijn facebook/twitter goud.  Het album opent met een zes minuten lang rhymefest op een drie keer geflipte sample van Whitney Houston’s –“I Have Nothing”, wat  “Tuscan Leather” heet. “How much time is this nigga spending on the intro?/Lately I’ve been feeling like Guy Pearce in Memento./I just set the bar, niggas fall under it like a limbo.” Van de intro af zien we een andere Drake. Hij weet wat hij kan en wil dit aantonen met dit nieuw album. “Wu-tang Forever” lijkt op een love song, maar kan gezien worden als een metafoor op the hiphopgame. Net zoals de vrouw in de song is the hiphopgame ook van Drake. Opnieuw.. He’s on top, or at least he thinks he is...De inspiratie wordt gehaald bij “It’s Yourz” van … Wu-Tang Clan, natuurlijk(duh).  “Hold On We’re Going Home” kan je vergelijken met een moderne 80’s ballad, waar Drizzy enkel zingt, weliswaar samen met een ander Canadees duo Majid Jordan. Deze wordt, jawel, op de Belgische radio’s gedraaid! Elke keer als ik deze meezing verlies ik wel een paar maten, want dit is de zachtste Drake op de plaat. Al concurreert “Own it” zeker mee. Niet klagen, these songs will make sense due time and heartbreak.  Ze horen nu eenmaal thuis op zijn albums. Hiermee kreeg hij krediet en werd hij bekend. Fans nemen deze er zeker bij.

Het album loopt een mooie mix op en af van no new friends Drake naar de vroegere melancholic Drizzy. De uitblinker is “Too Much” ft Sampha . Een introspectieve Drake op zijn best. (Gelijkaardig aan “Look What You’ve Done” op ‘Take Care’.)  De Britse Sampha uit London neemt de evenknie  op “Too Much”. Zijn soothing stem past als een legoblokje op deze lichtere pianoklanken. Het is waarschijnlijk één van Drake’s meest persoonlijke songs ooit.

Ondanks al zijn succes is de druk groot om een blijvende stempel te drukken op dit wereldje. Concurrentie komt van overal. Maar hij hoeft hem voorlopig niet echt zorgen te maken. Drake maakte één van de beste hiphopalbums van 2013. Het hangt aan elkaar, hij kent zijn sound (die hij subtiel weet aan te passen), en die slaat aan.  Quotering: 8.6/10