Bij diegenen onder ons die al een dagje ouder zijn en de muzikale jaren tachtig in levende lijve hebben meegemaakt moet Siglo XX ergens wel een lichtje doen branden (zij het maar een heel kleintje, ze hielden het graag donker in die tijd). Dit cold wave gezelschap ging door het leven als de Vlaamse Joy Division en was populair bij al wie zwarte tipschoenen droeg, het kapsel volledig op Robert Smith afstemde, de depri-look tot kunst verhief en de potten zwarte verf per lopende meter kocht in den Brico.
Siglo XX vormde de Belgische soundtrack bij die tijdsgeest, ze zijn er nooit mee vanuit de undergound naar boven geklommen maar verwierven met de jaren wel een heuse cultstatus die tot buiten de landsgrenzen reikte. Eind jaren tachtig verdwenen ze dan voorgoed in de diepe kerkers van de vergane new wave groepen, om er nu pas terug uit te klauteren onder een nieuwe naam Honeymoon Cowboys.
Wat hebben ze al die jaren zitten uitvreten ? Zal ik het u zeggen, ze hebben er het ganse oeuvre van Nick Cave (inclusief Birthday Party en Grinderman) tot in de puntjes bestudeerd, geanalyseerd en drie keer binnenstebuiten gedraaid.
‘Still’ is eigenlijk wel een sterk album waar een permanente dreiging van uit gaat, maar het geraakt niet echt van onder dat Cave juk vandaan. Er wordt iets te gretig gejat uit de grote Cave catalogus, als daar maar geen proces van komt. Opener “Time Is Not Our Friend” ruikt zodanig naar “Tupelo” dat het geen toeval meer kan zijn en “Still (A Song For V.) is een schaamteloos verkapte versie van “Nature Boy”. “Sea Without Mercy” heeft een hap flinke gebeten uit “The Mercy Seat” en ook “Closed Souls” en “No One Is Innocent” wandelen zonder te blozen door het donkere Caveland.
Geen idee of het de bedoeling was, maar elders neigt de band dan weer naar Editors (“Broken Men” en “When The Sky Paints Blue”). Eén en ander heeft natuurlijk te maken met zanger Tom Van Troyen die in zijn eigenste Ian Curtis-persiflage ook sterk tegen de bariton van Tom Smith aanleunt. Met dit verschil dat Honeymoon Cowboys hun Joy Division toch liever binnen vertrouwde kring houden (check “Up On The Hill”), terwijl Editors er eerder mee naar Plopsaland zijn getrokken.
Hoewel de invloeden er wel heel sterk op liggen heeft deze nieuwe plaat recht op pakken krediet en respect. Er staan immers een stel verdomd solide en uitstekende songs op. Honeymoon Cowboys verdienen hiermee zonder enige twijfel hun stekje tussen het inmiddels sterk aangedikte legertje van fijne eighties revival bands.