‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen,  maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.