Haar debuutalbum, ‘In Between’, verscheen in het voorjaar van 2021 op Ropeadope Records. In het album biedt Ariel met haar harmonica melodieën die geïnspireerd zijn op de Europese jazztraditie en het Midden-Oosten. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/82508-in-between.html   
In ‘Documentaries’, haar tweede album, tilt ze het kwintet naar een ander niveau met de in Israël en NY gevestigde trompettist Itamar Borochov.
Ze geeft ons het volgende mee … "Ik leef voortdurend tussen lichtgevende en donkere momenten in mijn persoonlijk leven, en ik denk dat dat voor de meeste mensen geldt. In een poging tussen deze twee te navigeren, schreef ik deze nieuwe composities die het conflict weerspiegelen tussen wat we van buiten voorstellen en hoe andere mensen ons zien, en de manier waarop we ons van binnen echt voelen maar geen manier kunnen vinden om dat uit te spreken. Je weet nooit wat er echt gebeurt in de harten van de mensen door wie je omringd bent".

Donker en licht komen steeds boven. Het zijn zachtmoedige klanken en sombere soundscapes. Die Oosterse cultuur komt naar boven in de instrumentatie. Als woorden uit het leven gegrepen … over verval, vreugde, pijn en uitbundigheid. Hoewel de set voornamelijk wordt geleid door Bart en Gait, vallen ook de andere leden van het ensemble op. Op « Alison, Pray Away » speelt Itamar Borochov op trompet een sprankelend mooi intermezzo. Op  « Teardrop » speelt de cello van Mayo Shviro een beklemmend mooie melodie, naast de piano.
De versmelting tussen al die elementen en de oneindige virtuositeit van Ariel Bart zelf, zorgen weer voor een magische plaat.

Puur meditatief en mentaal is 'Documentaris'  een fantastisch plaatje geworden. Wereldklasse zelfs. Improvisatie en emotie gaan hand in hand samen. Net als ‘In Between' is dit dus een meesterwerkje door de ontdekkingen en de avontuurlijke aanpak.

https://arielbart.bandcamp.com/album/documentaries