Nathan Surquin Quartet – Subtiel en kleurrijk
Nathan Surquin Quartet

Een gesprek bij een kop koffie, een ontmoeting onderweg of de band tussen vader en dochter: Nathan Surquin vindt inspiratie in momenten die mensen dichter bij elkaar brengen. Op zijn debuutalbum ‘Ambre’, genoemd naar zijn dochter, vertaalt de Belgische trombonist en componist die verbondenheid naar hedendaagse jazz, gevoed door uiteenlopende muzikale en culturele invloeden.

Met zijn Nathan Surquin Quartet (****) trekt hij die muzikale dialoog door naar het podium, waar de composities ruimte laten voor improvisatie en spontane wisselwerking.
In de Lokerse Jazzklub gingen we ontdekken hoe die persoonlijke verhalen vorm krijgen in het samenspel tussen trombone, piano, contrabas en drums.
‘Subtiel en kleurrijk’ bleek de rode draad doorheen de avond. Van een warme trombone en een sprankelende pianoklank tot groovend drumwerk en een bedwelmende contrabas: telkens viel op hoe speels deze muzikanten elkaar vonden.
Het kwartet verkende de mogelijkheden van jazz en liet daarbij geregeld Latijns-Amerikaanse invloeden doorsijpelen. Vooral in het eerste deel van het concert trad die ritmische kant op de voorgrond. Na de pauze werd het muzikale palet verder opengetrokken.
Tijdens een drumsolo werd de luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet, wat de drummer op een daverend applaus kwam te staan. Even treffend was een intieme passage waarin piano en trombone samen een weemoedig sfeertje opriepen. Zo'n moment dat een krop in de keel bezorgt.
Juist die afwisseling tussen ritmische speelsheid en ingetogen samenspel maakte het tweede deel zo boeiend. De overgangen voelden ongedwongen aan, met volop ruimte voor improvisatie en verrassende wendingen.

Hoe die persoonlijke verhalen precies vorm kregen, bleef een open vraag - en daarin school een deel van de aantrekkingskracht. Nathan Surquin en zijn gezelschap lichtten telkens een tipje van de sluier op en lieten de luisteraar zelf betekenis geven aan wat volgde. Hun verhalen konden zo ook die van jou of je buurman worden. De muziek prikkelde de verbeelding en kreeg daardoor een filmisch karakter: klanken riepen beelden en gevoelens op, zonder die volledig vast te leggen.
Ook tussen de stukken door was er een aangenaam contact met het publiek. Nathan deed zijn uiterste best om zijn toelichtingen in het Nederlands te geven, wat geregeld tot vrolijke reacties leidde.
Die ontwapenende bindteksten versterkten de sympathie voor een gezelschap dat vooral via zijn samenspel wist te overtuigen.
De muzikale fijnproever én de nieuwsgierige avonturier werden in de Lokerse Jazzklub op hun wenken bediend. Nathan Surquin Quartet liet horen hoeveel zeggingskracht er schuilt in kleine accenten, aandachtig luisteren en ruimte laten voor elkaar.
Subtiliteit verheffen tot een kunstvorm: het bleek een bijzonder geslaagde invulling van deze avond.

Pics homepag @Cedric Craps

Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren