Woodsmith Jr is het soloproject van Kris Stynen en de (band)naam verwijst naar zijn beide grootvaders. De ene was schrijnwerker en de andere smid. Het debuutalbum ‘Hidden Tales’ is een verademing: veelal rustig kabbelende songs, met telkens een interessant verhaal en een heldere songstructuur. Een beetje oldschool misschien, maar talent en métier moeten niet opzijgeschoven worden omdat het misschien niet hip genoeg klinkt.
De basis van elke song is Kris met zijn gitaar, zijn warme stem en zijn verhalen. De accenten werden ingekleurd door Steven De Bruyn (mondharmonica), Mario Goossens (drums), Jasper Hautekiet (contrabas), Gijs Hollebosch (dobro) en Fiona Brown (backing vocals). Producer van dienst was Mattias Stynen, van ILA.
Woodsmith Jr heeft een eigen stijl, met folk en singer-songwriter en snuifjes americana en bluegrass. De covers die in de live-set zaten of nog zitten komen van Crosby, Stills & Nash, Warren Zevon en Luka Bloom. Daarmee is het spectrum van Woodsmith Jr al voor een deel ingekleurd. Mij doet ‘Hidden Tales’ meteen denken aan wijlen William Souffreau, al speelde die als zanger en songschrijver nog wel een categorie hoger. Maar wie fan was van William zal dit vast ook wel kunnen waarderen. Hetzelfde geldt voor fans van pakweg Richard Thompson, Loudon Wainwright of John Martyn.
Veel bekende namen in de referenties van deze review en toch, bij de keuze van een cover voor ‘Hidden Tales’, koos Kris voor “Our Daily Reminders” van Zita Swoon. Het nummer past hem in deze versie als een handschoen. De eigen verhalen gaan over liefde, verlies en zelfreflectie. De verhalen en emoties zijn heel authentiek, maar soms zijn het nog wat pastel-schilderijtjes: zonder felle, uitgesproken kleuren. Verlies is niet het verlies waardoor de bodem onder je voeten verdwijnt, verliefdheid is niet het weggeblazen worden, onvrede is nergens ongecontroleerde woede, … Het zijn vooral ‘klein gebrachte’ emoties. Tegelijk geven we deze artiest nog veel krediet. Hij is pas actief sinds 2021 en om dan al op zo’n korte tijd zo’n degelijk eigen repertoire op te bouwen, dat is straf. Op “Can I Only” graaft Woodsmith Jr het diepst en dat is voor mij dan ook het beste nummer van dit fijne album.
Andere heel degelijke songs zijn “52 Tunnels” en “Untangle All The Lies”.

https://www.youtube.com/watch?v=s1XM4OnOAWQ