Solo artiest Night Ritualz (aka Vincent Guerrero IV) is afkomstig uit San Antonio (Texas). Net als Twin Tribes trouwens. Tja, ik noem hen omdat ze ook wat in hetzelfde genre muziek maken. Met dit verschil dat Twin Tribes wat traditioneler klinkt dan deze Night Ritualz. Sommige teksten zijn in het Engels en andere in het Spaans.
Opener “Make Me Feel” start met een drumcomputer en een aanwezige bas De gitaar klinkt typisch voor een darkwave band. Het is een heel goede opener. Het volgende nummer “Take Me To The Crib” wijkt wat meer af en de electro komt meer op de voorgrond. Een heel mooi opgebouwd nummer waarin veel gebeurt.
“Cross My Heart” zit heel dicht bij de sfeer van bands zoals The Neon Judgement. “Sonar” is dan weer sfeervolle darkwave/dreampop. Hij zingt hier op een iets andere manier waardoor zijn stem wat op die van Elbow lijkt. Ook “Try Means Fail” zit wat in hetzelfde straatje. “Turn N Burn” is eerder een soort club track. Hier kan het volk op de dansvloer al op en neer gaan. Op “Vida” komt de zang van ene Vick Vapors. De stem past perfect bij het vrij dansbare liedje. Ook afsluiter “I Never Get What I Wanted” is een samenwerking. Ditmaal met de eerder onbekende Philadonna.
“Sharing Skin” is een electro punk track. Hij begint vrij rustig om dan open te breken. Met zijn vier minuten is het meteen het langste nummer uit het album. De meeste songs zijn net geen drie minuten lang.
In totaal staan er twaalf tracks op ‘Night Ritualz’ maar o.a. door de afwisseling verveelt het geen minuut. Door die afwisseling is hij iets moeilijker in een hokje te plaatsen hoewel je wel kan zeggen dat het allemaal donkere muziek is met electro en wave elementen.
Wat zo goed aan dit album is, is dat het gekende sounds uit het genre mengt met hier en daar wat experimenteler klinkende elementen. Daardoor klinkt deze muziek enigszins vertrouwd maar toch ook fris. Bovendien zijn ze goed gemaakt en klinkt ook de productie fris. Een sterk debuut!
Voor de liefhebbers van: Twin Tribes, The Soft Moon, Drab Majesty…
Electro/postpunk/dark/wave
Night Ritualz
Het Nederlandse Rats on Rafts bestaat al sinds 2005. Het was pas zowat tien jaar later dat ze naam begonnen maken, met albums die sindsdien uitkomen bij Fire Records. Op het nieuwe album ‘Deep Below’ schakelen ze enkele versnellingen trager, een beetje zoals The Cure deed op hun jongste album ‘Songs Of A Lost World’. Dat is dan ook de band waar deze band uit Rotterdam het vaakst mee wordt vergeleken.
De vergelijkingen met The Cure zullen er met deze ‘Deep Below’ niet minder op worden. De sound van Rats on Rafts is helemaal een copy paste van de Britse iconen van de postpunk. Maar met een sound alleen maak je nog geen goed album. Dan heb je ook goede songs nodig.
De albumopeners “Afterworld” en zeker “Japanese Medicine” hebben nog een min of meer dansbaar ritme, of noem het vleermuizen- of vertraagd dansbaar. Vanaf “All These Things” beginnen de ritmes evenwel echt te slepen. In “Hibernation” levert dat een eerste hoogtepunt op, doordat de traagheid en verstilling deze song en de emoties die erin hangen naar een hoger niveau tillen. Daarna volgt “Voiceprint” en daar slaat de band (voor mij) de bal mis met een oeverloze poel van synth-ellende en ongrijpbare lyrics.
In het promopraatje bij dit album worden ook namen als Cocteau Twins en Slowdive gedropt als inspiratie. Die vind ik wat moeilijk om terug te horen in deze songs. In de lyrics zit veel introspectie, onderzoek naar de eigen psyche en uitvergrote ellende uit de relationele liefde en de eigen kleine bubble.
“Nature Breaks” is dan het tweede hoogtepunt van dit album. Vanwege de ‘beweging’ in het ritme en de cathy-ness van de melodie en lyrics. Het is nog geen meezinger als een “Friday I’m In Love”, maar het gaat daar een klein beetje naar toe. Het album sluit af met “Sleepwalking” en die track maakt zijn songtitel helemaal waar.
Als album kan ‘Deep Below’ mij niet voluit overtuigen. Naast de hoogtes zijn er net iets te veel laagtes.
Rats on Rafts is zopas vertrokken op een Europese tournee. België komt pas later aan de beurt: 12 mei, Le Chaff in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=KFyGqGNjs9k
Heather Nova is aan haar dertiende studio-album toe. ‘Breath And Air’ heet dat album en het klinkt vooral als Heather Nova. Heel herkenbaar, dus. Dat is tegelijk de sterkte en de zwakte van dit album.
We hadden na de twaalf eerdere albums nu ook niet meteen verwacht dat Heather Nova zichzelf op ‘Breath And Air’ plots als een rock chick zou outen, met een voorliefde voor thrashende gitaren en donderende drums, of als danskonijn, trippend op acid beats.
Maar het valt wel op hoe weinig evolutie er in de muziek van Heather Nova zit. Deze songs hadden ook op ’Oyster’ of ‘Siren’ kunnen staan en die albums zijn al zowat 30 jaar oud. Zelfs in haar stem zijn er nauwelijks sporen van ouderdom of patine te horen.
Is er dan geen verschil? Verschil is er altijd wel wat. Ze graaft een klein beetje dieper in de lyrics en de orkestraties en arrangementen zijn wat rijker en melodieuzer. Iets minder etherisch dan vroeger, misschien iets meer melancholie. De natuur was opnieuw een inspiratiebron, naast een vat van introspectie, het eeuwige zoeken naar evenwicht, meditatieve bewustwording over het leven en het aanvaarden van het ouder worden. Allemaal thema’s die de fans wel herkennen en zullen omarmen. Het album is geschreven op het platteland in de UK en toch schemert er op bijna elke track een stukje lichtvoetige morgen- of avondzon van Bermuda door. Zelfs een song als “Ghost In My Room” ontpopt zich ondanks een licht dreigende, spooky-mysterieuze David Lynch-toon uiteindelijk toch vooral tot een vrolijk lenteliedje. This Mortal Coil was niet veraf op deze song, maar Heather Nova kan zichzelf niet verloochenen.
De betere songs op ‘Breath And Air’ zijn voor mij “November Skies”, “Hey Poseidon” en “Butterflies And Moths”.
Heather Nova komt eind maart/begin april naar ons land. De meeste concerten zijn al even uitverkocht. En in kader van de 90s eind februari in de Casino , Sint-Niklaas …
https://www.youtube.com/watch?v=hPT447lelDU
Mission Jupiter is een female fronted band uit Wit-Rusland die grossiert in ietwat donkere, atmosferische en gothic klinkende metal. De vierkoppige band bestaat al een tiental jaren en heeft al enkele albums uitgebracht. De leden hebben elk hun eigen verschillende muzikale achtergrond. De song “Human Nature” is goed opgebouwd en heeft een goede productie meegekregen. Muzikaal grenst hun muziek wat aan bands zoals Evanescence of het Belgische Subatomic Strangers.
De zang (aangename stem van Kate Varsak) en muziek zitten dus goed maar het klinkt wel een beetje gewoontjes.
Er mocht wel iets in de song gezeten hebben dat het nummer naar een hoger niveau tilde, waardoor het wat meer zou opvallen. Nu vrees ik dat het wat zal verdrinken tussen de andere releases. Voor de rest een prima song.
Alternative/gothic/metal/rock
Human Nature -single-
Mission Jupiter
Videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=t7XA1ciX8lc
In 2020 stonden deze drie mannen in de finale van de Rock Rally. Dat betekent toch nog steeds dat je iets in je hebt. Het trio brengt regelmatig iets uit en telkens kan je wel stellen dat dit voor de luisteraar dikke fun is. Ze speelden reeds in het voorprogramma van o.a. The Sisters of Mercy en Tramhaus.
Op de openingstrack “Austerity Demon Days” nemen ze je mee in hun psychedelische wereld met enkele onverwachte muzikale twists and turns. “SaraH” is een rustige song dat een beetje openbreekt halfweg door middel van een synth. Wanneer het “woho” of “Mééh” op de achtergrond passeert denk ik even aan “Where Is My Mind?” van The Pixies. Maar tot zover de eventuele gelijkenis. Zeer stemmige song.
Op “Moonshake” gaan ze terug meer rocken. De ritmesectie is de basis van de track waarrond de rest fladdert. “Fool’s Order” is een song met een portie gekheid. Maar dat absurdistische dat zo eigen aan ons land is kunnen we zeer appreciëren.
Afsluiter “The Ballad of the Balrog” is een heel goed opgebouwde song waarin veel te beleven valt.
Deze EP bevat vijf tracks vol luisterplezier met goed opgebouwde nummers en voldoende afwisseling. Heel sterke aanrader!
Psychedelic rock
Temple of Soda EP
Hugs of the Sky
Duo’s zijn dikwijls een gegeven in de muziek. Het is een concept dat meestal ook wel goed werkt. De muzikanten vullen elkaar aan en met twee moet je ook veel minder compromissen maken dan met een volledige band. Arliston is een Brits duo bestaande uit Jack Ratcliffe (zang) en George Hasbury (gitaar en productie). Hun muziek is ingetogen, met introspectieve teksten en minimalistische arrangementen.
De openingstrack “What Did I Think Would Happen” is een mooi voorbeeld van wat hun muziek omvat. Een mooi uitgesponnen en sfeervolle intro. De warme en ingetogen samenzang valt daarna in terwijl op de achtergrond de muziek langzaam opbouwt en zich verder ontwikkelt. De muziek bevat een melancholie en sfeer zoals je die ook kent van The National, Bon Iver, Sufjan Stevens of Iron & Wine.
Tekstueel gaat het over hoop, verlies, acceptatie en andere menselijke gevoelens. Op “Any Raft Will Do” zingt Ratcliffe met een falsetstem. Het stemgeluid doet mij hier wat aan Gotye denken.
In elk geval kunnen de twaalf nummers blijven boeien ondanks dat ze allemaal ingetogen en eerder traag zijn. Je vindt hier geen uptempo tracks of feelgood deuntjes terug. Wel goed opgebouwde, melancholische luisterliedjes. De songs krijgen na enkele beluisteringen nog meer diepgang en je ontdekt ook dat ze verschillende lagen bevat.
Een heel mooi debuut van deze twee heren.
Skunk Anansie is na een ‘stilte’ van drie jaar terug met de single “An Artist Is An Artist”. Het is een beetje een stijlbreuk, met veel parlando/spoken word-stukken en een groepsgeluid dat mij wat aan het laatste album van Whispering Sons doet denken. Maar als Skin haar keel helemaal opentrekt klinkt alles toch weer als vintage Skunk Anansie.
Volgens het promoplaatje is het een huwelijk tussen new wave-legendes The Slits en Ian Dury en dat is inderdaad wel een treffende vergelijking. De nieuwe single zou ook een ode moeten zijn aan hun debuutsingle “Little Baby Swastikkka” uit 1994, maar dan hadden de lyrics wel wat meer openlijk mogen verwijzen naar de huidige wereldpolitiek.
Toch is dit een leuke single en eentje die er ons aan herinnert dat deze fijne band nog steeds relevant is.
Volgende maand staat Skunk Anansie in de AB in Brussel, maar dat concert is al een tijdje uitverkocht. Hopelijk komen er nog een paar zomerfestivals bij op de concertagenda.
https://www.youtube.com/watch?v=QjzZqHc0ZfI
When giants meet. Kadril, Jan De Wilde en de Gentse songsmid Lieven Tavernier samen in een song van zes minuten. “De Eerste Sneeuw” werd geschreven door Lieven Tavernier en werd in 1990 opgenomen door Jan De Wilde. De afgelopen 35 jaar is de song uitgegroeid tot een terechte klassieker die elk jaar opnieuw weer opduikt in de vele lijstjes van diverse radiostations. In 2019 kreeg het nummer de single-vinyl-release waar het al die tijd op wachtte.
Folkrockband Kadril werd in 1976 opgericht en groeide uit tot een monument in de wereldmuziek met een indrukwekkende discografie die meer dan 10 albums telt en met op haar palmares talrijke optredens op de meest gereputeerde festivals in Europa.
En nu brengt Kadril “De Eerste Sneeuw” opnieuw uit, maar dan in het Frans. Kadril-zangeres Kimberly Claes had in het verleden al vaak samengewerkt met Lieven Tavernier, en zo kwam het dat Kadril in 2023 samen met hem in Eeklo een concert speelde. De aanvankelijk eenmalige samenwerking mondde uit in een reeks concerten onder de titel ‘Honger en Dorst’.
Deze versie van "De Eérste Sneeuw", in een vertaling van de maestro himself, is één van de nummers van die concerten die in het repertoire van de groep is blijven plakken.
Het arrangement is licht anders, maar deze versie zit nog heel dicht tegen het origineel. Wij nemen onze hoed af voor zoveel schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=oY2HBcT6ljA
Worlds Beyond is terug, en hoe. Hun debuut was al een verrassing, maar deze opvolger speelt nog een klasse hoger. ‘Rhapsody of Life’ vertrekt meer vanuit de eigen sterkte en met meer eigen gezicht.
Worlds Beyond is nog steeds een relatief jonge band. Gestart in 2017 en in 2020 stonden ze er plots met hun debuut: ‘Symphony of Dawn’. Het was pas na de coronapandemie dat ze voluit dat album konden gaan promoten. Ze speelden in elke Belgische club en op een paar festivalletjes.
Uit het nieuwe album en de releaseconcerten spreekt nog veel meer ambitie dan bij ‘Symphony of Dawn’. Voor hun debuut organiseerden ze twee releaseconcerten in een kleine club in Gent. Voor opvolger ‘Rhapsody of Life’ pakken ze het nog veel grootser aan: drie avonden, met een volledig orkest en in een heus theater, in Tielt. ‘Rhapsody of Life’ is meteen ook een conceptalbum. Er is bovendien de Britse stemacteur Mike Davison die een intro ingesproken heeft als in het begin van een film of game en er is ster-producer Ace Zec (Cobra The Impaler, Spoil Engine, Fields of Troy, Bridse of Lucifer, …)
De eerste track van het album is “Familiar Skies”. Herkenbaar als Worlds Beyond, bombastisch en een tikje voorspelbaar en met een hoofdrol voor de viool van Jakob (en in de intro kan Ewoud zich laten gelden op bas). Valerie mag meteen hoog, helder en lang uithalen met haar stem. De verstaanbaarheid/volgbaarheid van de lyrics was een werkpuntje bij het debuut. Een vlot vol meezingbaar refrein krijgen we op dit album opnieuw niet, hoewel dat toch een beetje het peper en zout is in de symfonische metal, maar je kan de lyrics al veel beter volgen.
“Unwind Our Story” heeft een twijfelende intro en barst dan kort open in bombast. Opnieuw krijgen de vocalen van Valerie veel plaats en ruimte. Van doseren hebben ze duidelijk een punt gemaakt voor dit tweede album. De ballad “Sleepless Dreams” komt misschien wat vroeg op dit album. Hier mag pianist Robbe met Valerie de eerste drie minuten het gevecht aangaan voor de aandacht van de luisteraar, tot de gitaren en drums invallen. Goed gedaan. Net genoeg emotie erin gelegd. Niet over the top inzake productie en arrangementen. In de bio lezen we iets over invloeden van X Japan en dat moet dan bijna wel op deze track terug te horen zijn, al had die dan nog wat progressiever gekund. Op “Breaking Free” komt Worlds Beyond het dichtste bij een meezingmoment. Het spelen met een tweede stem krijgt eveneens stemmen van de jury.
“The Calling” is dan weer heel meeslepend, al mocht er misschien wat meer dreiging of agressie in deze track gezeten hebben. Maar zo is het ook al een track die je zonder schroom naast het beste van Trail of Tears of zelfs een Nightwish kan zetten. Eens voorbij de helft van het album wordt het allemaal wat interessanter, meeslepender, krachtiger, voller, enthousiaster, diepere arrangementen en veel organisch klinkende koortjes, … “One With The Stars” zit als tweede ballad wel op de ‘klassieke’ plaats in de track-volgorde van het album.
Titeltrack “Rhapsody of Life” heeft een supersterk begin met bandleider Tijmen in de hoofdrol en drummer Wout in een mooie bijrol. De eerste minuut doet mij in positieve zin denken aan Mike Oldfield. Het is een track die veel gewicht en veel ambitie moet torsen, maar die daar niet onder bezwijkt. Tijmen heeft zijn beste gitaarsolo’s opgespaard voor dit nummer en ik had ze misschien liever wat meer gespreid gezien. De bombast en de ambitie zijn groot op deze “Rhapsody of Life”, maar de boodschap van het concept gaat voor mij wat verloren.
Alles bij elkaar heeft Worlds Beyond op dit tweede album een hele sprong gemaakt. Misschien iets minder cinematografisch als het debuut, maar nu meer vanuit de eigen sterkte van de band, en er zit wel wat talent in dit zestal. De grote voorbeelden keken op het debuut nog mee over de schouder, maar dat is nu verleden tijd.
Zou het nu lukken voor Tien Ton Vuist? Het leukste en gekste rockduo van Oudenaarde is inmiddels een vierspan. Op de nieuwe single “Antisocial” wordt nog stevig gerockt, maar onderhuids zijn de scherpste (gekste) kantjes er een klein beetje afgevijld. De gekte blijft gelukkig wel overeind in de video, altijd al een troef geweest bij Tien Ton Vuist.
“Antisocial” lijkt te gaan over de druk die sociale media op mensen legt. Het is een compacte en energieke garage-rocksong die wat doet denken aan de Equal Idiots en The Romans (van heel lang geleden).
Binnenkort is er een full album van Tien Ton Vuist. De releaseshow is op 22 februari in de Harmonie in Oudenaarde.
https://www.youtube.com/watch?v=9mistLz3WDc
Kim Wilde is een icoon van de pop, rock en synthwave. De Britse bracht haar eerste album uit in 1981 en ze lokt nog steeds volle zalen, zelfs als dat in de Brielpoort in Deinze is. Het publiek komt dan misschien vooral voor de oude hits, maar mevrouw Wilde blijft nieuw werk uitbrengen. Haar vorige studio-album was ‘Here Come The Aliens’ uit 2018 en dus mocht er weer een nieuwe release uitkomen. Dat werd ‘Closer’, een fijn album uit het snijpunt van pop en rock.
Dat er op de recente albums van Kim Wilde nog wereldhits als “Cambodia” of “Kids In America” zullen staan, mag je zelfs als fan niet echt verwachten. Daarvoor is de wereld in het algemeen en de wereld van de muziek te hard veranderd. Wilde probeert ook niet echt de jongste trends achterna te hollen door bijvoorbeeld hippe producers aan te trekken. De meeste nummers van ‘Closer’ hadden met een paar kleine ingreepjes ook op één van haar albums in de jaren ’80 kunnen staan. Het artwork en de albumtitel bouwen mooi voort op het album ‘Close’ uit 1988. Leuk voor wie haar volledige oeuvre in huis heeft. Op dat album uit 1988 stonden onder meer “You Came”, “Never Trust A Stranger” en “Four Letter Word”, nummers die nog regelmatig opduiken in haar live-set. Het nieuwe album wil een soort van antwoord of update zijn op de voorganger, zoals bijvoorbeeld het recentste album van Fisher-Z een sterke verwijzing was naar een veel ouder album.
‘Closer’ opent met “Midnight Train”, ook een single uit het album, en dat is geen cover van het iconische Ozzy Osbourne-nummer. Wel is het een vlot rockende track met hints van de Kim Wilde-sound uit de jaren ’80 en ritme dat aanzet om te dansen of te heupwiegen. Hetzelfde kunnen we zeggen van “Scorpio” en “Rocket To The Moon”. Vintage Kim Wilde-poprocknummers met een kleine update. “Scorpio” mag dan muzikaal het jongere broertje zijn van een “You Came” en “Rocket To The Moon” is op dezelfde manier het zusje van “Never Trust A Stranger”. Of er inhoudelijk connecties zijn, daarvoor is het wachten op de interviews.
“Trail of Destruction” sluit aan op die drie pittige nummers, maar gaat meer naar een Eurodance-ritme. Dit nummer heeft voor Kim Wilde een connectie met “Stone” van het album uit 1988, en met een fragment uit School of Rock, de film met Jack Black. Stone was al een aanklacht tegen het feit dat ‘de mens’ de aardbol overgenomen heeft, maar er niet in slaagt om zijn zaakjes op orde te krijgen. En dat is bijna 40 jaar later nog steeds niet gelukt, integendeel.
“Love Is Love” is een heel duidelijk statement. De slogan wordt al lang gebruikt in LGBTQ+-middens. De electroclash-intro is heel aangenaam, maar daarna verliest deze track wat aan energie en overtuigingskracht.
Op “Sorrow Replaced” komt een andere 80’s-legende kort meezingen: Midge Ure van Ultravox. Op “Hourglass Union” mag Scarlett Wilde mee-schitteren, de zangeres die Kim op al haar concerten steunt om vocaal nog net zo jong te klinken als 40 jaar geleden. Leuk, maar misschien niet de sterkste nummers van het album.
“Lighthouse” is een lange rit om uit te zitten. Dit nummer bekoort mij zeer matig. Dat ze wel kan schitteren in trage songs, toont ze op de introspectieve en ietwat zweverige albumafsluiter “Savasana”.
‘Closer’ is een heel aangenaam album. Oude fans zullen niet schrikken en misschien zijn er wel wat nieuwe, jonge fans mee te winnen, als die samen met de oudere generatie meekomen naar de concerten van Kim Wilde. Niet elke song zal voor elke fan een schot in de roos zijn en toch biedt ‘Closer’ voor iedereen wat.
https://www.youtube.com/watch?v=DP4t0M1W4Ec
De Fixkes zoeken nieuwe wegen op. “Danny & Danny” is een coveralbum met uitsluitend Nederlandstalige covers. Het is een verrassende verzameling geworden.
“Danny” van Kenji Minogue klinkt okselfris en werd behouden in zijn electroclash-jasje. “En Danny” van Gèsman zou perfect gepast hebben in het eigen Fiskes-oeuvre. En zo hebben we meteen al de albumtitel.
“Nattigheid” van De Nooit Moede klinkt hier wat als een update van De Brassers, met een bas die diepe groeven graaft. “Veronica Komt Naar Je Toe” vat mooi de geest van Gorki: beetje smerig, beetje rockend, beetje puisterig onstuimig, … “Ik Zou Je Het liefste In Een Doosje Willen Doen” van Donald Jones vormt samen met “Jennifer Jennings” van Louis Neefs en “Publiciteitsjaren” van Urbanus de bekendste covers van dit album. De knisperend frisse neo-retro-aanpak van “Jennifer Jennings” maakt mij blij. Met een hysterisch orgeltje in een mooie bijrol. De Urbanus-cover is bijzonder leuk, beter dan het origineel wat mij betreft.
Het is niet al goud wat blinkt op dit coveralbum. Wat de Fixkes doen met “Banaan” van Jebroer, met “Klungel Van De Jungle” van Meindert Talma en met “Mor Allee” van Fait d'Anvers kan mij maar matig bekoren. Die laatste zou een Fixkes-klassieker kunnen zijn, maar deze haardvuur/kumbaya-versie mist hier wat bezieling.
Met ‘Danny & Danny’ scoren de Fixkes een paar mooie doelpunten, maar evengoed waaien de voorzetten een paar keer over de goal.
Na het beluisteren van ‘Hits to the Head’, de singles-verzamelaar van Franz Ferdinand, dachten we hetzelfde als bij zovele vergelijkbare verzamelaars: die eerste wereldhits, die ken ik nog wel, maar de meest recente singles, die heb ik blijkbaar zelfs nog niet eerder gehoord. Het typische verval van een band als die maar lang genoeg blijft bestaan.
Met het nieuwe album ‘The Human Fear’ vreesden we even dat deze Britse rockband die graag knipoogt naar de jaren ’80 helemaal zou afglijden naar doorsnee-nummers, maar niets is minder waar.
Een puike single inblikken, dat kunnen ze bij Franz Ferdinand wel. “Audacious” sluit mooi aan op het beste werk van deze band. Misschien een ietsje minder dan een “Take Me Out” of “Matinée”, maar toch op het niveau van een “Do You Want To” of “Michael”. Pittig, herkenbaar, catchy. Hetzelfde kan je zeggen van “The Doctor” dat ook nog eens swingt als een tiet.
Op “Hooked” krijgen electro, synths en een groovy baslijn de absolute hoofdrol. Gitaren hoor je niet. Op papier niet de beste move voor deze band, maar op een manier lijkt het wel te werken. “Build It Up” doet zij naam eer aan. De intro is wat chaotisch, maar van daar bouwt de band mooi op naar een walsend folky en catchy deuntje.
“Night Or Day” en “Bar Lonely” zijn vintage-Franz Ferdinand. De herkenbare sound is misschien wat verrassend. Audrey Tait en Dino Bardot doen op The Human Fear voor het eerst mee op een studio-album van Franz Ferdinand en het is bovendien voor het eerst dat Julian Corrie mee songs schrijft, samen met Alex Kapranos en Bob Hardy. Of misschien zit daar net wel een zekere logica, in die zin dat de nieuwkomers hard hun best doen om niet uit de toon te vallen.
“Black Eyelashes” is het meest verrassende nummer van dit album, met een soort folky Griekse-Mediterraanse vibe. Mij doet het wat denken aan de experimenteerdrift van een Charles et les Lulus. “Cats” en het licht psychedelische “The Birds” hebben hitpotentieel. En zo komen we bij de slotconclusie: op misschien twee of drie nummers na had ‘The Human Fear’ als album gewoon een extra hoofdstuk kunnen zijn op ‘Hits tot the Head’.
https://www.youtube.com/watch?v=21JuGhzLcz0
Vincent Starwaver werkt naar het nieuwe album ‘Godspeed’ toe. Na “Everything Falls Apart” van eind vorig jaar is er nu “Lay Your Head On Me”: opnieuw fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met kleine muzikale weerhaakjes. Een beetje zoals op de vorige single dus en zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer fluwelen klanken en nog mee laagjes. De nieuwe singles vormen een sterk duo en dat belooft voor dat nieuwe album.
‘Godspeed’ verschijnt eind februari en je kan er ‘Goodnight Honeybun’ – het album dat verloren ging in de viruspandemie - ineens bij kopen zodat het een beetje een dubbelalbum wordt. In maart trekt Vincent Starwaver door Vlaanderen voor een clubtournee.
Lay your head on me
Nederlands 
Français 
