Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit New Jersey één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En in 2011 , twintig jaar na de laatste cd was er de reünie met ‘Here before’ , die het geliefde oud Feelies recept afstofte : een heerlijk genietbare plaat, een comeback om u tegen te zeggen, broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , af en toe iets forser uithalend. Het is een gortdroge sound, met een zweverige, repetitieve , opbouwende ondertoon vol fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende (fluister)zang van Mercer .
Een goede vijf jaar later is er terug iets nieuws , op het elan van vroeger. De V.U. is meer dan ooit present . In dit indieconcept popt en rockt The Feelies , elegant , rauw of sober door de semi-akoestische inslag . De reprise van de titelsong als afsluiter is om van te snoepen , tien minuten lang ; ook de tien nummers ervoor is het indie op z’n best. Die mannen weten hoe de gitaren in dit genre moeten klinken en waar emotionaliteit in verweven zit . Prachtplaat!
En hop, daar zijn ze alweer, de geschifte kerels van King Gizzard & The Lizard Wizard, het ziet er naar uit dat ze zich zullen houden aan hun belofte om dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen.
Na de Oosterse uitstapjes van ‘Flying Microtonal Banana’ en de heavy gitaren van ‘Murder Of The Universe’ is dit al de derde release dit jaar. De opgefokte en extatische psych-rock van die twee voorgangers is even naar de kelder verwezen. Deze keer mag er lekker achterover geleund worden in een vintage relaxzetel uit de late sixties of vroege seventies. Filmische soundscapes, jazzy geluiden, lome funky baslijntjes, een fladderend orgeltje, tintelende gitaartjes en wederom een flinke portie gekte maken hier het mooie weer. ‘Sketches Of Brunswick East’ klinkt als een soundtrack van een vintage movie waarin VW busjes en minirokjes met fleurige bloemmotiefjes weelderig floreren. En overal sijpelt die herkenbare in psychedelica gedrenkte stijl door, dit is immers een band die als een gedrogeerde kameleon zichzelf steeds een ander kostuumpje kan aanmeten en daarbij steeds herkenbaar blijft klinken.
Ook deze keer is dit eigenlijk een soort van conceptplaat die als één lange trip over 13 bedrijven is uitgespreid. Alles vloeit vlotjes in elkaar en het geheel wordt, hoewel het deze keer doorheen luilekkerland fladdert, steeds spannend en avontuurlijk gehouden. King Gizzard & The Lizard Wizard presenteert zich op dit album als een stelletje neo-hippies die zich rot amuseren met al die fraaie hooks en grooves uit de late sixties en vroege seventies.
De plaat doet ons zowel qua artwork als qua sound ook wat denken aan ‘The Grand Wazoo’, één van onze favoriete Zappa platen. Iets luchtiger dat wel, maar met een gelijkaardige geschifte genialiteit en een fijne zin voor humor. Ook de grootstadsluiheid en de Hawaii-hemdjes van Fun Lovin’ Criminals komen ons voor de geest.
Dit is tegelijkertijd relaxen en plezier maken, een mens wordt hier blij van, en zelfs een beetje high. Te consumeren met een kloeke zomerse cocktail.
Het Britse Prospekt is een progressieve metalact dat beïnvloed wordt door, zoals vele andere bands, Dream Theater, Symphony X, Opeth etc… Concreet houdt het in dat we hier korte en lange tracks terugvinden met bij momenten powervol gitaarwerk, melodieuze solo’s, sfeerrijke orkestratie en synths, een stevig en uitdagende ritmesectie. Iets wat je al kan horen in de openingstrack “Ex Nihilo”.
Met “The Illuminated Sky” krijgen we een eerste echte song met de bijhorende vocals. Meteen valt de ferme stem van Michael Morris op. Morris werd in 2015 binnengehaald om het werk naar een hoger niveau te tillen en dat is zeker een geslaagd zet. De song bezit daarnaast ook een catchy refrein en stevig maar technisch hoogstaand gitaarwerk. Een heerlijk eclectische outro sluit de song af. Een heerlijk nummer.
Op “Where Masters Fall” krijgen we een bijdrage van Marc Hudson (Dragonforce). Hij ondersteunt bij momenten de zang van Morris. Een cinematografisch klinkende intro neemt ons mee naar de track. Gedurende de elf minuten durende song krijgen we een afwisseling tussen zang en spel. Zo klinkt alles wat weemoedig en dan weer steviger. Een mooie afwisseling waarin het nummer toch vaart weet te behouden.
Op “Alien Makers of Dischord” neemt Greg Howe een aantal gitaarpartijen voor zijn rekening. Hier krijgen we een aantal fijne ritmische stukken voorgeschoteld maar toch wordt alles voldoende open gehouden zodat de details en de melodieuze stukken niet ondergesneeuwd worden. Uiteindelijk eindigen we met een gevoelige en rustige piano-outro. “Akaibara” heeft een Japanese toets in de pianolijnen en de orkestratie. Met veel gevoel gezongen door Michael Morris. Uiteindelijk krijgen we in totaal tien stukken muziek voorgeschoteld.
De productie en mixing werd gedaan in de Lionheart Studios door Oyvind Larson. Het moet gezegd dat alles werkelijk heel goed klinkt. Er werd gedurende heel 2016 aan het album gewerkt en dat is eraan te merken. Dit is een uitstekende metal plaat met progressieve, melodische en symfonische elementen.
Wie de alternatieve scene in de Jaren 90 wat volgde zal zich zeker de Ugly Papas herinneren. Uit deze band ontstonden later twee andere bands: Two Russian Cowboys en ID!OTS. Meer dan 20 jaar na het laatste wapenfeit van Ugly Papas komen ze nu met een nieuwe single “Drunken Indians” en later op het jaar een nieuw album ‘Atomium Pluto’.
Eigenlijk zijn het nummers geschreven en opgenomen in de bioscoop Bucksom Menen gedurende de periode 96/97. Er werd gemasterd aan de hand van de originele DAT tapes. En het moet gezegd dat de opnames een zekere frisheid bezitten. Ergens klinkt deze alternatieve rock met bluesrock en jazzy elementen nog erg relevant en misstaat ze niet tussen de huidige lichting bandjes.
Vandaar dat we ook een lans willen breken voor deze nieuwe single die je gemakkelijk kunt ontdekken op youtube of spotify. Luc Dufourmont, die in de tv serie Bevergem de rol van leider van de bende van de Roste speelde, schreeuwt en gromt dat het een lieve lust is. Daarnaast geeft Dr. Dekerpel gas met de gitaar. Hij wordt ondersteund door een energieke ritme sectie met op bas Dick Descamps en op drum Rick Debruyne. Daarnaast de gekke altsax van Peppie Pepermans.
Een fijne terugkeer van Ugly Papas. We kijken nu al uit naar het album. Hier kunnen we alvast de hoes ter onthulling meegeven.
Is Mike Scott te productief geweest of gewoon niet selectief genoeg ? Wij vrezen voor dat laatste. Scott heeft maar liefst 23 songs op dit nieuwe album gepleurd, goed voor meer dan ruim anderhalf uur zeer herkenbare Waterboys muziek. Het klinkt dus allemaal vertrouwd in de oren, Scott begeeft zich in zijn vertrouwde biotoop en lijkt niet de intentie te hebben om daar buiten te treden. Wij hebben het echter moeilijk om de pareltjes naar boven te halen uit dit overaanbod, als die er überhaupt al zouden tussen zitten. Dit is met name een album dat uit alle poriën de Waterboys sound ademt, maar die geen instant klassiekers voortbrengt zoals die weelderig voorkwamen op ‘This Is The Sea’ en ‘Fisherman’s Blues’.
Scott lijkt de meeste songs te hebben geschreven vanuit de automatische piloot-modus. Het klinkt allemaal wel best vermakelijk maar er is niets dat blijft hangen. Er is weinig diepgang, passie of vuur te bespeuren. Het lijkt een beetje alsof Scott zijn schaapjes op het droge heeft en niet echt meer moeite doet om ons te ontroeren.
De fans hoeven daarom nog niet ontgoocheld te zijn. Zij krijgen immers de Vintage Waterboys sound die ze mochten verwachten en ze mogen dus met gerust gemoed naar De Roma trekken op 16 november. We weten maar al te goed dat dit een band is die op een podium steeds beresterk voor de dag komt, en daar zal een ietwat minder album niets aan veranderen.
Wij vrezen echter wel dat de nieuwe songs live fel zullen afsteken tegen de talrijke onsterfelijke klassiekers.
Eventjes werd Elbow onhold geplaatst voor het solo album van Guy Garvey , de sympathieke frontman. ‘Courting the squall’ was het puntje , het plaatje dat hij eens wou doen als hij de veertig was gepasseerd .
Elbow is terug na drie jaar en zijn intussen tot een kwartet gereduceerd . De drummer verliet de band na zes platen .
De nieuwe klinkt minder georkestreerd , minder lagen over elkaar, iets directer in een sfeervol poprockend kader . We hebben hun kenmerkende elegante, meeslepende opbouw ; piano, keys , drumtics zorgen voor een kleurrijke sound . De strijkers vullen meer aan .
Knap ingenieus, subtiel, mooi uitgewerkt is en blijft het . Oorstrelende pop die ons moeiteloos meevoert in Elbow’s beleven. “Magnificent she says” is een schitterende opener . Het Pop Gevoel, -Beleven staat centraal. Het dromerige “Gentle storm” volgt , “Trust the sun” valt op door de toetsen en tics , “All disco” poprockt en “Firebrand & angel” twinkelt door de grooves . Op het eind durven “Kindling” en de titelsong breder te gaan . Op die manier wordt er voldoende variatie aangeboden , wat het geheel uiterst spannend houdt.
Dit is al het zevende album waarmee Elbow ons weet te overtuigen …
Bonobo rond Simon Green is al zijn zesde album toe en verhuisde van Brighton naar LA . Intussen heeft hij veel reiservaringen opgedaan en die verwerkt hij in een wereldplaat , die loungy , sfeervol , filmisch , groovy klinkt en gedrenkt is in r&b of met DJ Shadow triphoptunes. Downtempo elektronica met world, exotische geluiden . Indiase invloeden , een Marokkaans orkest , Noord-Afrikaanse zang en een resem gastvocalisten zorgen net voor een breed , aangenaam , fris tintelend klankenpalet. Stijlvol is het allemaal, wat een uiterst bevredigend album oplevert .
Terecht ‘Aapjes’ magie, die tussen droom en werkelijkheid bengelt, een uur lang .
Japandroids , het Canadese duo Brian King (gitaar) en David Prowse (drums) uit Vancouver, Canada is terug . Vijf jaar zitten er tussen de tweede ‘Celebration rock’ en de nieuwe . En deze gaat gewoon doodleuk verder waar de vorige eindigde . Maar net als bij de vorige durft het wat meer catchy te klinken en keys hebben een ingang gevonden .
Japandroids blijft een goed rockend duo , smerig , rauw , opruiend als toegankelijk , aangenaam, gedreven . “Arc of bar” is er zo eentje die blijft doordrammen ; verder springen we heerlijk mee op “North east south west” , “No known drink or drug” en “In a body like a grave” …
Japandroids laat het gaspedaal al eens los met de jaren, maar enthousiast zijn we nog steeds.
Op ‘No Grave But The Sea’ krijgt de luisteraar alles wat je op een vijfde album van Alestorm mag verwachten: licht verteerbare folkmetal, vlot meezingbare refreinen en een karrevracht verhalen over piraten, drinken, vrouwen en vechten. Valt er ook iets nieuws te vertellen? Misschien dat er een paar metalcore-invloeden in de muziek van Alestorm geslopen zijn. Die zijn het sterkst op de nummers “Pegleg Potion” en “Alestorm”.
Voorts valt het contrast op tussen een paar wel heel ‘cheape’ nummers als “Mexico” en “Fucked With An Anchor” en de ijver en kunde waarmee tracks als “No Grave But The Sea”, “To The End Of The World” en “Man The Pumps” zijn opgebouwd. “Mexico” is een discodeuntje met een aaneenschakeling van gratuite clichés over Mexico. “Fucked With An Anchor” is dan weer een platte scheldtirade op de tonen van wat we in Vlaanderen een schlager noemen. Cliché-accordeonmelodie incluis. Leuk als tussendoortje op een festival, maar was het nodig dit ook op een CD te persen? Dergelijke nummers bevestigen de kritiek dat Alestorm meer een carnavalsact is dan een metalband.
Daartegenover staan dus enkele barokke, bombastische tracks waarop Alestorm toont dat het toch heel wat talent in huis heeft. Mooi tekstueel en muzikaal opgebouwd, bijna zoals ze dat in de prog-metal doen, maar dan zwaar met synths en trompet aangezet. Op die tracks schemert ook de invloed door van Running Wild, de grondleggers van de piratenmetal. Al hadden die minder extraatjes nodig om relevant te zijn.
Die spreidstand tussen de ‘verstand op nul’-nummers en de meer doorwrochte werkstukjes maakt van dit album een tweekoppig monster. Het toont tegelijk de sterkte van deze band: voor iedereen wat wils. Maar het album is vooral een voldoende reden voor Alestorm om nog een paar jaar extra de festivals en concertzalen te kunnen afschuimen.
Saturday Heroes is een melodische punkrockband uit Zweden. Ze presenteren ons met ‘Pineroad’ hun derde album. Daarop staan twaalf makkelijk in het gehoor liggende punkrocksongs. De refreinen zijn heel meezingbaar en bevatten veel ‘aho’ en ‘aha’s’ wat het meezingen nog moet verhogen. Erg verrassend of vernieuwend kan je ze moeilijk noemen maar hun muziek bevat een zekere levensvreugde alsook pretentieloosheid waardoor het bij momenten aanstekelijk werkt. Alles is fijn geproduceerd en klinkt glashelder. Geen ruige of vuile punkrock dus. Als ik enige vorm van kritiek mag geven dan is het dat het wat eenvormig klinkt. Misschien mede door de productie maar een aantal songs zijn een beetje inwisselbaar.
‘Pineroad’ is een hommage aan de straat waar twee van de muzikanten opgroeiden en waar hun repetitieruimte zich nog steeds bevindt. Een nieuwe bassist vervoegde hun rangen om dit album helemaal af te werken. Wie houdt van Green Day, Bad Religion, Janez Detd of een Europese versie van Blink 182 zal dit waarschijnlijk ook wel smaken…
Er wordt geopend met “Dusk” een instrumentale track die uitstekend de sfeer van de cover en de titel weergeeft. Ze gaan verder op die weg met “Cut Me Down”. Muzikaal horen we garage rock en een metal klinkend gitaarriff. Daarnaast een vlot meezingbaar refreintje. Bij momenten weerklinken ook een beetje de jaren 70. Bijvoorbeeld op “It’s Too Late”. Zo grasduinen ze wat in de muziekgeschiedenis. De ene keer komt de rock and roll, de garage rock of nog andere invloeden naar voren. Daarbij hebben ze goed naar o.a. David Bowie, Slade etc… hebben geluisterd. Ze treden meestal op in een zwart pak met een wit skelet op. Er zitten dus ook wel wat elementen uit de glamrock in hun muziek.
Wat kunnen we nog over deze release zeggen? Ze slagen erin om aanstekelijke songs te maken die je niet altijd te serieus hoeft te nemen. De songs zitten heel degelijk in elkaar en bevatten hooks of riffs die je bij je lurven nemen. Een prettig schijfje.
Cloud Nothings klopt opnieuw aan met een mooie indierockende plaat . Ze klinken iets minder gruizig , punky , rammelend dan vroeger . In het meer afgelijnde karakter behouden ze vaart , volume en scherpte en ervaren , voelen we de opwinding , dynamiek , intensiteit en spanning in het materiaal . De grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doen ze heropleven op een speels, onbevangen wijze , de rammelrock van Pavement, Parquet Courts is te horen , de Posies is in de melodie en de intrigerende , repetitieve slepende opbouw van Slint voegen ze eraan toe .
Dit is Power - Pop en Rock in Bezieling , al een paar platen lang …
Het Britse Temples baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Een kleine drie jaar terug debuteerden ze met ‘Sun structures’. In hun web horen we broeierige , aanstekelijke , frisse zweverige , stoney , dromerige songs , waarvan de tunes , de effects en de gitaarfeedback melodieus ingekapseld zijn . “Mystery of pop” is één van de hoogtepunten . Mainstream doorbraak … het zit erin . Het klinkt goed , geen vulkaanerupties en nergens uit de bocht … maar ook niet echt verrassend . Dus een middelmaat …
Ryan Adams is uitgegroeid tot een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Ingetogen , grillig langs de en kant , extravert , gedreven langs de andere als hij buiten komt en met een full band op stap gaat . Samen met een Bruce, Little steven, Tom Petty en John Cougar Mellancamp staat hij garant voor een staaltje classic ‘southern’ rock, roots/rockamericana, die intens doorleefd, broeierig , sfeervol is .
Een goed jaar terug hadden we nog de complete makeover van ‘1989’, de kaskraker van Taylor Swift, die hij dus omboog in zijn eigen kenmerkend stijlenpalet.
‘Prisoner’ is heerlijk genietbaar , oldskool Amerikannse rock , de remmen los of even ingedrukt , die door toevoeging van keys en mondharmonica psychedelisch, bluesy, zalvend, kleurrijk zijn .
We horen een pak sterkhouders , “Do you stil love me?” , “Anything I say to you now”, “Outbound train” en “We disappear” , die ons in de juiste stemming brengen.
Na al die jaren nog steeds in bloedvorm dus . Sjeik!
Nederlands 
Français 
