Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht, hadden nog maar een EP uit of ze werden al op handen gedragen door een jong (vouwvolk ) publiek . Muzikaal zitten ze  ergens tussen The xx , James Blake en London  Grammar in. Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waait over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid .
Vijftien songs in z’n totaliteit, kort en goed van aard ,  passeren op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze. Een handvol leuke , dromerige popelektronica songs met zalvende beats o.m. met “Livewire”, “Without you” en de single “Drive” voorop. “Technicolour beat”  valt dan op met z’n diepe donkere , dansbare beats . Hoedanook , hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes koesteren we …

Net als zo een dikke 40 jaar jaren geleden heeft Iggy Pop een punt gezet achter The Stooges om zich aan een solo uitstap te wagen. Ook nu weer heeft dat een en ander te betekenen. De rauwe proto-punksound is weg, de vernietigingsdrang is ingetoomd, het beest in Iggy is vastgeketend. In de plaats krijgen we een sound die teruggrijpt naar de periode van ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’, een tijd waarin Iggy onder de creatieve vleugels van zijn leermeester en dierbare vriend David Bowie vertoefde. En dat is geen slecht nieuws, stel dat we hier moesten schrijven dat Iggy terugging naar de tijd van ‘Party’, ‘Blah Blah Blah’, ‘Avenue B’ , ‘Preleminaires’ of het ronduit verschrikkelijke ‘Après’, dan zaten we hier nu met een serieus misbaksel opgezadeld (met deze opsomming van bedenkelijke werkjes weet u ook meteen welke schijfjes u in de afprijsbakken moet laten zitten).
We lezen overal dat ‘Post Pop Depression’ wel eens zijn laatste plaat zou kunnen zijn, dus het mocht deze keer geen afgang worden, en dat is het ook niet.
Iggy wordt hier in goede banen geleid door stonerrock-wonderboy Josh Homme, ook niet bepaald de eerste de beste. Homme heeft meteen ook Dean Fertita meegebracht, zijn rechterhand bij Queens Of The Stone Age, en terloops is hij nog even gaan aankloppen bij Arctic Monkeys’ drummer Matt Helders. Schoon volk natuurlijk, maar wie durft er nu neen zeggen tegen een samenwerking met levende legende Iggy Pop?
Van een huwelijk tussen de grootvader van de punk en één van de grondleggers van de stonerrock zou je misschien een hondsbrutale scheurende rockplaat verwachten, maar niets is minder waar. Zonder zich uit te drukken met wilde gitaren is Homme’s invloed wel duidelijk aanwezig, hij zorgt voor groove, variatie en enkele geniale riffs. In het vermakelijke en dansbare “Sunday” komt er een sexy riffje opzetten die enkel maar van zijn hand kan zijn, en het onweerstaanbare basloopje op “American Valhalla” mogen we ongetwijfeld ook op zijn rekening zetten.
Iggy zelf begeeft zich geregeld in andere vocale watertjes dan wat we van The Stooges gewoon zijn. We krijgen veel meer de half croonende Iggy, niet de woeste en ontembare wolf. U mag dat misschien jammer vinden (volledig normaal, ’t is voor ons ook soms nog wennen) maar het opent wel andere deuren en leidt tot een handvol sterke songs die zo op ‘The Idiot’ hadden gekund, check “Break Into Your Heart” en “Into The Lobby”, fraaie tracks die ver buiten het geweld van The Stooges een nieuw en verrassend blik opentrekken .
De seventies referenties zijn zeer present en, we kunnen er niet van onderuit, songs als “Gardenia” en “Chocolate Drops” ademen zoveel Bowie uit dat het bijna geen toeval meer kan zijn. Sedert hij dood is, leeft Bowie meer dan ooit en nu dwarrelt zijn geest ook nog eens rond op de nieuwe plaat van Iggy Pop.
Overal wordt de loftrompet gezwaaid over wat Iggy Pop zijn zogenaamde zwanenzang moet heten, maar een meesterwerk zouden wij het nu ook weer niet durven noemen. Al die superlatieven zijn een tikkeltje overdreven en resulteren veeleer uit een alomtegenwoordig respect voor één van de grootste nog levende rockiconen. ‘Post Pop Depression’ is immers niet zijn beste solo-album, maar als het al zijn laatste plaat zou zijn dan is het toch een waardig slot van een bewogen carrière.
Dat Iggy nu maar niet te snel het pad van zijn goede vrienden Lou Reed en David Bowie volgt, want dan zouden ook wij met een knoert van ‘Post Pop Depression’ komen te zitten, en we zijn nog niet helemaal bekomen van onze ‘Post Lemmy Depression’.

Sam De Rijcke

Iggy Pop - Post Pop Depression - Een testament dat er geen is
Terwijl zijn partners in crime Reed en Bowie zich naar de eeuwige jachtvelden hebben begeven, gaat James Newel Osterberg met zijn alter ego nog even een schijf en annex tournee op ons loslaten. Het klinkt allemaal veelbelovend als je weet wie hij daarvoor onder zijn armen neemt. 
Hij Die Er Intussen Uitziet Als Een Gegrilde Scampo sloeg voor dit album de handen in elkaar met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age. En ook Dean Fertitia van diezelfde band en Matt Helders, drummer van Arctic Monkeys hielpen aan de plaat mee. Ook samenhokken met Josh stond op het programma. Deze twee verse vrienden maakte de plaat puur voor zichzelf en twijfelden zelfs even om Pot Pop Depression uit te brengen.
Maar het resultaat mag er best wezen. We zijn van De Man Die Tegenwoordig De Aders Aan De Buitenkant Van Zijn Lichaam Draagt gewoon dat zijn studioplaten niet echt de middelmaat overstijgen. Enkele sterke nummers en wat vulling. Maar deze zeventiende benadert danig het geniale niveau van pakweg ‘Idiots’, ‘Lust For Life’ en het onderschatte ‘Kill City’. Iggy blijkt nog steeds in topvorm en kijkt zowel achteruit als vooruit. De plaat bruist van energie en alles draait wederom om dood en seks. Getuige hiervan “American Valhalla”. Hij flirt met zijn nakende dood in “I’ve nothing but my name” en blijkt er ook in te berusten. Josh is een blijft een fantastisch gitarist en drukt, zij het wat ingetogen, zijn stempel op onder meer “Break Into Your Heart” en “Vulture”. Noteer dat vooral Iggy en zijn stem op de voorgrond blijft. Even verwijst hij in “German Days” naar zijn lad Bowie. Osterberg blijkt ook een verborgen poëet te zijn. In afsluiter “Paraguay” wordt er weer typische ‘fuck you all ‘ lel van jewelste verkocht. Laat ons hopen dat dit niet zijn laatste wapenfeit wordt.

Lode Vanassche

Tracklisting Post Pop Depression

    Break Into Your Heart
    Gardenia
    American Valhalla
    In The Lobby
    Sunday
    Vulture
    German days
    Chocolate Drops
    Paraguay

Hoe ze het blijven doen, weten we niet maar Consouling Sounds pakt opnieuw uit met een veelbelovende nieuwe naam die de alternatieve muzikale meerwaardezoeker zeker zal aanspreken.  Ovtrenoir is een gezelschap uit Parijs dat bestaat uit de zingende fotograaf William Lacalmontie (werkte met diverse bands uit de Church Of Ra scene), gitarist Dehn Sora van Treha Sektori, drummer Julien Taubregas van de hardcore band The Great Divide en basisste Angeline Seguelas.
Het viertal brengt een donkere crossover van sludge metal, doom, postrock en postmetal.  ‘Eroded’ is hun eerste werkstuk en telt vijf donkere, zware en monotone songs die  bestaan uit  lang uitgesponnen riffs .  De acht minuten durende, stevige  opener “Fires” valt meteen met de deur in huis en neemt de luisteraar meteen bij zijn nekvel.  Ook de vier andere tracks blijven krachtig  en slechts af en toe neemt het vijftal wat gas terug. Een absoluut pluspunt zijn  de stevige, diepe uithalen van zanger Lacalmontie die refereren aan Nick Holmes van Paradise Lost en die als gegoten passen met de donkere sfeer van de nummers. Het geeft de sound van Ovtrenoir een extra dimensie en suggereert dat Ovtrenoir wel eens mooie toekomst kan tegemoet gaan. 
Zelf ontdekken kan via https://ovtrenoir.bandcamp.com/releases . Het plaatje zelf kun je afschaffen voor slechts vijf euro.

‘Useless Generation’, de titel van de tweede plaat van Bazooka is allesbehalve lukraak gekozen. Het jonge vijftal komt namelijk uit het Griekse Athene en heeft bijgevolg weinig reden om de toekomst positief tegemoet te zien. Hun thuisland is door jaren wanbeleid en de financiële crisis een economische puinhoop  en veel verbetering lijkt er niet meteen aan te komen.  Dit triest gegeven vind je niet alleen terug in de titel van de plaat, je hoort het ook in de sound van Bazooka. De heren brengen een psychedelische, melancholische mix van garage rock en punk.
De elf tracks klinken authentiek en vrij ruig maar hebben toch een catchy en bijwijlen poppy toets waardoor alles genietbaar blijft.  Heel bijzonder is dat zanger Xandros zijn teksten in het Grieks schreeuwt en dat er met  Panos en John Vulgaris maar liefst twee drummers zijn.
Op sommige tracks zoals het chaotische “All Within You Fitts” passeren zelfs een Hammond –orgel en wat synths waardoor we toch met een vrije unieke band te maken hebben.
Verder hebben de nummers wel wat  luisterbeurten nodig  maar desondanks helt de balans van ‘Useless Generation’ positief door.
Niet alles is dus kommer en kwel in Griekenland, getuige dit originele schijfje van Bazooka.