Met het bijzonder sterke en bijwijlen zwaar rockende album ‘Blak and Blu’ kreeg de talentvolle gitarist Gary Clark Jr al meteen het predicaat ‘De Nieuwe Hendrix’ opgeplakt. De plaat werd echter een beetje besmeurd door enkele zoetsappige r&b misstapjes die bij de Amerikanen lekker in het gehoor bleken te liggen. Wij vreesden dus al lichtjes voor de richting die deze wonderboy hierna wel eens zou durven uitgaan en we hebben spijtig genoeg gelijk gekregen.
Door al de lofbetuigingen van het jetset wereldje (tot President Obama toe!) is dit supertalent recht in de val gelopen. Zijn bootje zet niet langer koers naar de Mississippi Delta maar vaart richting mondaine haven waar de jachten van de rijkelui liggen aangemeerd.
De titel doet nochtans een authentieke bluesplaat vermoeden, maar niks is minder waar. Het nieuwe album is slachtoffer geworden van een overproductie, een afgelikte sound en te veel songs die richting aalgladde r&b neigen. De blues is zonder pardon naar de achterste rij verwezen en Jimi Hendrix is terug wandelen gestuurd. Bijzonder jammer is dat, want wij hoopten op zijn minst op een stel rauwe bluesrockers van het kaliber “Numb”, “When My Train Pulls In” en “Bright Lights”, maar met uitzondering van het stevige “Stay” zijn we er aan voor de moeite. In de plaats krijgen we netjes opgepoetste soul, funk, r&b, veel Prince en zelfs een melige streep gospel. Niet echt wat we verwacht hadden, maar mocht daar nog de nodige ziel zijn ingepompt dan konden we er tenminste van genieten. Helaas zijn quasi alle songs zo grondig gedesinfecteerd dat er maar weinig authenticiteit meer te beleven valt. Het gros van die songs mag u al onmiddellijk in de honingpot opbergen om die daar nooit meer uit te halen, maar gelukkig sijpelen er elders nog wel enkele flarden van dat ongebreidelde talent door. In “Shake”, zowat het enige nummer waar Mr Proper niet is bij geraakt, huist er nog wat primaire rock’n’roll en “Grinder” klinkt dan misschien wel wat te netjes, het wordt ten minste nog aangewakkerd met een stel van die heerlijke gitaaruithalen die op de rest van de plaat alleen maar schitteren door afwezigheid. Een magere buit, want verder valt er eigenlijk niks positiefs te melden.
‘The Story Of Sonny Boy Slim’ zal het qua verkoopcijfers ongetwijfeld goed doen, maar wij vinden het een jammerlijke verspilling van talent.
Als u deze wonderlijke gitarist in volle glorie wil bewonderen dan sturen wij u onmiddellijk door naar dat schitterende live album dat vorig jaar verscheen. U mag ook altijd een live gig van die gast gaan bijwonen, de liters stroop van de nieuwe plaat zullen op het podium vermoedelijk wel ingeruild worden voor een portie abrupt gitaargeweld.

Van ‘Snapshot’, het debuut van The Strypes, kon je moeilijk zeggen dat het een origineel werkstukje was, maar de spontaniteit en energie spatten er wel van af. De piepjonge band kwam niet bepaald met een nieuw geluid aanzetten maar ze brachten de erfenis van The Yardbirds en Dr. Feelgood op een heel vinnige manier terug naar een jong publiek.
Op de opvolger ‘Little Victories’ zeggen ze vaarwel tegen de snedige rock’n’roll en bluesrock van het debuut en lijkt het of ze van verschillende walletjes willen eten, met wisselend succes. Geen covers dit keer, de snotneuzen hebben er moedig voor geopteerd om volledig voor eigen songs te gaan,  maar ze vallen wat dat betreft een paar keer hard op hun bek. The Strypes lijden compleet aan gezichtsverlies door op een stel songs (“A Good Night’s Sleep And A Cab Far Home” en “Eighty-Four”) te nadrukkelijk Arctic Monkeys achterna te willen hollen en elders kiezen ze voor een goedkope soort rock met waardeloze hard-rock gitaarsolo’s. Een blèrende ballade als “I Wanna Be Your Everyday Day” had op hun sprankelende debuut nooit gekund, maar hier is die jammer genoeg representatief voor de alomtegenwoordige bloedarmoede die over ‘Little Victories ’heerst.
De bijtende rhythm and blues van de sprankelende eerste plaat komt maar heel sporadisch nog eens naar boven, dit is het geval op “Status Update” en met een beetje goede wil ook op openers “Get Into It” en “I Need To Be Your Only”, en dat is het zowat.
Nog een geluk dat wij hier de Deluxe Edition op de kop hebben getikt, met een paar bonustracks die plots wel de moeite waard zijn : “Fill The Spaces In”, “I Can’t Lie” (daar is plots terug dat rock’n’roll vuur van ‘Snapshot’), “Rejection” (fel rockertje), “G.O.V” (met een vleugje ska er in lijkt het wel Rancid in betere tijden) en een ultra korte punky cover van de MC 5 klassieker “Kick Out The Jams”. Deze laatste is nu niet de meest originele versie maar het toont wel aan dat The Strypes nog verdomd kwaad uit de hoek kunnen komen, als ze willen.

De plaat van de gemiste kans, maar als u ons niet gelooft mag u altijd naar de AB trekken op 21/10. We hopen voor u dat ze daar nog flink uit ‘Snapshot’ graaien, anders zou u zich wel eens lelijk bekocht kunnen voelen.