Het Britse Metronomy van ‘do-it-all’ Jospeh Mount (zanger/toetsenman/componist/remixer) is al een tiental jaar bezig en op de eerste cd’s vielen ze op als een doorsnee electropopband . De speelse benadering van pop en retro-elektronica gaf een relaxt , ontspannend , groovy, dansbaar gevoel .
Metronomy evolueerde en op de belangvolle derde plaat ‘The English Riviera’ werden meer soulvolle 70s softrock en dansbare pastichepop toegevoegd. Een breder kleurenpalet alvast dat vintage, verfrissend klonk .
Die aanpak wordt duidelijk verdergezet op de nieuwe cd ‘Love letters’, die binnen het genre heel wat variatie biedt. Allerhande stijlen en muzikale vondsten worden hier vermengd in die synthpop . De eerste songs “The upsetter”, “I’m Aqarius” en “Monstrous” zetten de toon . De titelsong als “Boy racers” grooven nog eens als vanouds .
Metronomy is één van die onderschatte bands die vroeger in de voetsporen trad van Klaxons en The Rapture , maar nu een sterke eigen identiteit heeft ontwikkeld .
Linda Perhacs - de uit LA folky sing/songwritster, is de 70 al voorbij en is nog maar toe aan haar tweede plaat . Maar liefst 44 jaar zaten er tussen haar debuut ‘Parallelograms’ en de tweede hier . Ze werd terug opgevist door Devandra Banhart en Sufjan Stevens en bij haar hoor je zeerzeker waar artiesten als Alison Goldfrapp en Julia Holter de mosterd vandaan halen .
We horen natuurlijk wel ergens Joni Mitchell en Joan Baez hier in de muzikale stijl evenals de persoonlijke als maatschappijkritische teksten. Het zijn sfeervolle, warme , troostrijke (folky) liedjes die sober , dromerig zijn, een psychedelica- injectie krijgen , en gedragen worden door haar innemende , indringende, heldere , hemelse stem , die na al die jaren nog niks heeft ingeboet. Een zeldzame , mooie comeback alvast!
Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene . Ze brengen op het debuut een reeks beheerst , verzorgde dromerige melancholiedjes. Het akoestische gitaarspel , de toevoeging van keys , strijkers en de meerstemmige galmende zangmelodieën dragen natuurlijk bij in de sound van de tien songs, waarvan “Too bright to shine”, “Savannah”, “My spirit is broken” en “St Peter’s” in het oog springen . Ook het intieme “I C Sky” op piano is meer dan de moeite . Gedroomde pop verwerkt in een neofolky stijl die ergens Simon & Garfunkel ademt.
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die de laatste vijftien jaar teruggrijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica, dwz lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Het leken wel bezwerende jamsessies. Op de nieuwe plaat kan je natuurlijk niet omheen die hechte , sterke drie – eenheid , en de cd van negen songs ervaren we al een verademing binnen die massieve sound , gezien ze ietwat gematigder te werk gaan , en de songs durven refereren naar het ietwat toegankelijke ‘Let them eat cake’ door die ‘60s dromerige sound .
Openers “Cloudwalker” en “Ghost” hebben zeerzeker die link en verder hebben we dat op “Mountain” en “Entropy” . Op “Kvaestor” , “The magic & the wonder” en “Hell pt 7 – victim of rock” zuigt het trio je volledig mee op in hun kenmerkende stofferige, logge, massieve sound .
Motorpsycho is en blijft een buitenbeentje en intrigeert opnieuw met prachtig cd werk! Ook live een must-see!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft verschillende muzikale invalshoeken, waarbij ze gaan van furieuze noiserock, rammelrock, lofi tot garagerock’n’roll . Nu gaan ze wat dieper in die Amerikaanse rootstraditie en voegen ze op gretige wijze er een laagje pittige rock’n’roll aan toe , die soms een brede instrumentatie toebedeeld krijgt. De songs zijn opwindend, energiek , dynamisch , bruisend , groovy , zwierig of nemen wat gas terug en zijn eerder sfeervol en dromerig . De 8 nummers, die makkelijk rond de vijf minuten draaien klinken ontspannend , speels , losjes in de bloes en aangenaam. The Men blijft verrassen . Erg vermakelijk plaatje dus!
De vierde cd van het sympathieke duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), is er terug eentje die onstuimigheid, gruizigheid en melodie samenbrengen. Een ‘back to basics’ sound , die onversneden, rauw , broeierig en intens klinkt, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen en een samenzang .
Waar het duo op de vorige cd de songs wat meer diepgang verleende , wat wel een logische stap was , is nu alle ballast overboord gegooid , tot de producer toe , en gaan ze compromisloos en zonder franjes te werk . Een ‘do it yourself’ aanpak , waar we op ongedwongen wijze uitkomen de nummers de energie, de hooks en de power te geven, met een huppelende en dartelende ritmiek; de eerste songs geven al meteen het goede voorbeeld, een kort “Welcome home”, “Everything all at once” en “An animal”, verder hebben we het strakke , stevige ritme op “The perfect mess” en “Don’t get caught” . Er wordt vaart terug genomen hoor en een paar dolen wat rond .
Maar Blood Red Shoes staat nog steeds garant voor een gezellig onderonsje en potige rock’n’roll!
Dat rockbands beter worden na vele honderden optredens doorheen de jaren, bewijst het drietal van Screaming Females. Dit punk/indierockgezelschap uit New Jersey ontstond net geen tien jaar geleden en maakte sindsdien vijf full albums. Toch is de band bij het muziekkennende publiek vooral berucht vanwege haar energieke live optredens.
Zelf zijn wij geen superfan van het studiomateriaal van de band rond frontvrouw Marissa Paternoster, de productie klonk daarvoor veel te lo-fi. Wij waren echter wat blij dat men voor de opnames van dit live album ene Steve Albini inschakelde. Het is klaar als pompwater: deze muzikale legende maakt het verschil en weet de rauwe, energieke, swingende en groovy live-benadering van Screaming Females mooi op plaat vast te leggen. Het zijn vooral de oudere songs van de band die nu veel sneller en heavier klinken en ons nu wel weten te imponeren. Tracks als “Boyfriend” en “Starve The Beat” zijn trouwens twee tot drie minuten langer dan de studioversie doordat ze vakkundig opgebouwd worden en enkele gerichte solo’s bevatten.
Daarnaast hoor je bij songs als “Leave It All Up To Me”, “Foul Mouth” en “Buried In The Nude” dat deze band door het vele touren perfect weet wanneer het tempo, het volume en de intensiteit van de songs aan te passen. “Live At The Hideout” is zo een schitterende registratie van twee concerten die begin dit januari in een van Chicago’s meest befaamde rockcafés plaatsvonden.
Binnen de muzikale rockgeschiedenis neemt het Amerikaanse Frantix wel een heel special positie in! Het viertal uit Colorado ontstond begin jaren tachtig als een unieke punkband met een nogal chaotische live-reputatie.
Frantix maakte in de paar jaren die het bestond twee EP’s en een democassette. Al deze uitgaves vind je samen met enkele live tracks op deze verzamelaar. De groovy, ietwat bombastische muziek van Frantix wordt gekenmerkt door de combinatie van stuiterende bas en simpele drums met de ouderwetse punkstrot van Marc Deaton.
De teksten en de muziek matchen perfect en ademen een authentiek, nihilistisch punkgevoel uit de lang vervlogen eighties uit. Oude punkfans zullen met “Face Reality”, “My Dad’s Dead”, “New Questions” en “Paths Unknown” ongetwijfeld vingers en duimen aflikken.
Even opmerkelijk is hoe het de band nadien verliep.
Frantix evolueerde namelijk in de grungeband The Fluid en zou de eerste groep zijn die tekende bij het befaamde Sub Pop-label. Hoe het de jaren nadien met grunge en het label verging, is bekend...
‘Dyodyo Asema’ werd iuitgebracht ter ere van de vijfde verjaardag van het Gentse platenlabel ‘Consouling Sounds’ door twee bands van het label, Alkerdeel en Gnaw Their Tongues.
Het resultaat werd uiteindelijk één enkele 19 minuten lange kolos-track, die pas 8 maanden later dan het verjaardagsfeestje werd uitgebracht . Maar geen nood, want hij blijft zeker nog dubbel zo lang aan uw ribben plakken !
Het Belgische Alkerdeel sloeg de handen in elkaar met het Nederlandse Gnaw Their Tongues om samen deze compositie te maken. Het is dus geen ‘split’, maar een heuse en zeer geslaagde collaboratie, waarbij beide bands op verrassende wijze naadloos samenvloeien.
Hoe klinkt nu een bastaardskind van twee ‘metal’-bands die elk apart al garant staan voor loodzwaar en emotietergend materiaal ? Wel, ... duisterder, homogener, vuiler en dreigender dan verwacht. Heel interessante en mooie opbouw doorheen gans het nummer.
De duistere kolos wordt zeer traag met een onheilspellende drone riff en veel noise op gang getrokken. Net voordat je beseft dat zoveel traags nooit meer goed kan komen, breekt er een as of twee en begint het gevaarte in denderende vaart, in de slechtst mogelijk richting te o0nstporen. Een spervuur van Black Metal en Noise en chaos tot het onontwijkbare fatale einde ... of om het iets modieuzer te zeggen : ‘Valar Morghulis!’.
Alkerdeel (zang, gitaar, bas, drums) en Gnaw Their Tongues (electronica, samples, toetsen, ... en al het nodige om tot een goede morbiede saus te komen) bewijzen hiermee dat er best nog heel wat vernieuwende dingen mogelijk zijn binnen de Black Metal-scene.
Black Metal in de ruime zin van het woord eigenlijk. Alkerdeel zweeft tussen de Black Metal – Raw Sludge – zware Doom en Drone Metal, terwijl Gnaw Their Tongues ergens tussen de Black Metal – Avant Garde Metal – Noise en Experimentele Metal zit. Sla dat allemaal samen en er komt ‘Dyodyo Asema’ uit (= ‘bloedzuiger’ in het Surinaams, de roots van Mories van Gnaw Their Tongues.
Ook de presentatie van dit naar de pest geurende kleinood kreeg zijn verdiende aandacht. In de traditie van de echte DIY-mentaliteit ontwierp Pede (zang , Alkerdeel) de albumart en een atypische videoclip (https://www.youtube.com/watch?v=lYM0ygH_fzk). Voor de vinylversie krijg je op de A-side het nummer zelf op zwarte vinyl, en de B-side is geëtste zwarte vinyl, zonder audio en limited tot 250 exemplaren. (http://consouling.be/)
De fans van Mories konden na 9 jaar wachten dan toch uiteindelijk eens Gnaw Their Tongues voor de eerste (en laatste ?) keer live aan het werk zien. Op 03 mei 2014 brachten Gnaw Their Tongues en Alkerdeel hun ‘Dyodyo Asema’ live in de AB , Brussel binnen het project ‘Inspired By Black Metal’.
Tot slot werd ook nog een speciale gezeefdrukte editie op textiel van ‘Dyodyo Asema’ gemaakt ter gelegenheid van Record Store Day 2014. Dit is een zeer gelimiteerde versie van 25 kopieën.
Dit alles maakt van ‘Dyodyo Asema’ een aanrader mét ziel én diepgang.
Het project van Darren J. Cunningham , Actress is aan z’n vierde cd toe . Duistere elektronica dansmuziek die geëvolueerd is naar een palet van trippop , ambient , electro, basslines , industrial , techno en soundscapes . Actress balanceert tussen asgrauwe en zeemzoete, hoopvolle sounds en tussenin kan het wel eens aanstekelijk werken op de dansspieren . Duidelijk is dat deze abstracte elektronica zijn weg best vindt ‘als de nacht valt’ door de donkere, repeterende loops , het knetterende geruis en de opspringende, slepende , vertraagde en stuiterende bleeps & beats . Af en toe sijpelt een vocoder stem door . “Forgiven” en “Street corp.” zijn er de ideale geleiders , “Rimes” brengt je in een bevreemdende paranoïde omgeving, “Birdcage” zorgt voor de eerste danspas en dan ben je aan de rest overgeleverd .
Geniet van deze mysterieuze trip die toch enige luisterervaring vergt , maar tegen het krieken van de dag je volledig heeft overmeesterd …
Het Amerikaanse Nothing debuteert met een eerder Brits klinkende shoegaze/dreampopplaat, ‘Guilty to everything’. Hier komen My Bloody Valentine , het latere Ride samen en nestelt de band zich een plaatsje op naast een Pains of being pure at heart en True Widow .
De gitaren stapelen zich op , de tempowisselingen intrigeren , de effects zweven om ons heen en de dromerige zang dwarrelt erover heen .
Er valt voldoende variatie te noteren in het genre . “Hymn to the pillory”, “B& E” en de titelsong worden gekenmerkt door de broeierige aanpak en explosies . “Endlessly” (met hulp van Justin Broadrick van Jesu /Godflesh) en “Somersault” zijn trager en slepender, en we ervaren wat innerlijke (on)rust in die sfeervolle aanpak. “Get well” is een nummer dat wel eens op de lijst van My Bloody Valentine mocht staan .
We zijn alvast verkocht aan dit debuterend bandje met hun verslavend inwerkend songs …
Het Duitse The Notwist neemt rustig de tijd nieuw werk uit te brengen . Vóór ‘Close to the glass’ zaten er zes jaar met ‘The devil, you + me’ en ‘Neon golden’ op z’n beurt dateert al van 2002. Tussenin was er nog de soundtrack ‘Sturm’ en hun creativiteit kent verder een weg door allerhande omzwervingen en projecten.
Oog voor detail en het technisch vernuft blijven het handelsmerk van hun melodieuze indietronica van pop, rock , elektronica in snedige , dromerige , sfeervolle en pakkende melancholie .
We hebben hier opnieuw een ingenieus plaatje die alle invalshoeken van het genre benadert met songs als “Signals”, “Kong” en “Into another tune” , die een aanstekelijke groove hebben; de titelsong houdt van de experimentjes en verrassende wendingen; “From one wrong place …” biedt hun kenmerkende knisperende elektronica; soundscapes hebben we op het uitgesponnen “Lineri” en een dromerige aanpak met “Steppin’ in” en “They follow me”. Maar ook My Bloody Valentine komt om de hoek op “7-Hour-Drive”, shoegaze zoals het op een plaat van hen niet zou misstaan .
The Notwist heeft een free-market voor hun nieuwe plaat , verrast misschien minder, maar ze zijn door al die jaren nog steeds meer dan de moeite waard, en dat maakt hen uniek in het genre …
Een debuterende band uit het Canadese Montreal, soms tegendraads, altijd fris, origineel en fijnzinnig.
Ought heeft zijn oren goed te luisteren gelegd bij Television, Talking Heads, Sonic Youth, Clap Your Hands Say Yeah, Velvet Underground en Violent Femmes. Invloeden om van te smullen, en hetgeen ze er uit gedestilleerd hebben is van zeer fijne makelij. Noem het indie, noem het post-punk, maakt niet uit, het is boeiend en er bruist wel degelijk iets. De band weet de diverse invloeden om te zetten in een knappe eigen sound en in een set driftige songs die stuk voor stuk overtuigen, 8 pareltjes met scherpe randjes, hitsige gitaren en verdwaalde violen die in een VU modus gestemd zijn.
Sterk debuut.
Imelda May is een bekoorlijke Ierse dame met een heerlijk swingende stem en bruisende retro songs. Ze heeft de looks en de sound gehaald bij the fifties, bij Billie Holiday en bij The Stray Cats. Ze ademt rock’n’roll en refereert naar een tijd waar vetkuiven, pink cadillacs, leather jackets, tijgervelletjes en bolletjesjurken furore maakten. ‘Tribal’ is haar derde album waarop ze de avontuurlijke weg naar de fifties en sixties naarstig verder bewandelt.
Op haar meest zwoele momenten zorgt ze voor een stel sensuele ballads (“Gypsy in me”, “Little Pixie” en “Wicked Way”) die hunkeren naar een bruine jazzkroeg en waarin haar vocale talenten naar hartstochtelijke hoogtes reiken.
Tijdens haar meest vurige furies bedrijft ze stomende junglerock (“Tribal”), ophitsende rock’n’roll (“Wild Woman”, “Round the Bend”) en vette rockabilly (“Five Good Men”, “I wanna dance” en “Right Amount of wrong”).
‘Tribal’ is een geslaagde kruisbestuiving tussen Chuck E. Weiss, The Stray Cats en Kitty, Daisy & Lewis. In een tijd waarin 100% uit fake plastic opgetrokken r&b geiten als Beyoncé, Rihanna, Miley Cyrus en Mariah Carey de hitlijsten aanvoeren, doet het deugd om nog eens een dame met pit tegen te komen die ettelijke liters rock’n’roll door haar bloed heeft stromen.
Nederlands 
Français 
