De rauwe , melodieuze, speelse nonchalance was onontbeerlijk in het geluid van Pavement, en die unieke stijl slaagt de vroegere frontman Stephen Malkmus nog steeds te verfijnen. Hij is met de Jicks al toe aan de zesde plaat , een afwisselend luchtig, poppy, catchy album vol stekelige, hoekige broeierige en sfeervol , dromerige nummers .
Een tof indieplaatje van twaalf nummers , af en toe aangevuld met wat blazers , siert net die spontaan , losse ongedwongen aanpak van Malkmus door de jaren, gekenmerkt van een subtiel , doordacht randje.
“Planetary motion” en “The janito revealed” dompelen ons meteen onder in dat Malkmus wereldje en sfeertje, en laat ons verder niet meer los ! Een spannend plaatje dus!
Childish Gambino is het alter ego van Donald Glover die in de VS ook al populair is als acteur in de comedyreeks ‘Community’ en ook zijn mannetje kan staan in standup comedian. Muzikaal is hij een aparte weg ingeslagen , wat bizar en bevreemdend binnen de r&b/hiphopscene.
Bijna twintig tracks kort -/longtracks sieren de plaat , waarbij ze in elkaar vloeien, broeierig, spannend dreigende en lome, relaxte beats, sounds en tunes bevatten, bepaald door een neurotische zangrap of gedragen door een reeks onnavolgbare raps .
Ook zijn er samenwerkingen , o.m. de feats met Chance the Rapper (“I. The Worst Guys”), “I. Pink Toes” met Jhené Aiko en “Earth – the oldest computer” met Azealia Banks .
Een bijzonder plaatje dus , niet echt in één adem te beluisteren, maar spitsvondig , avontuurlijk , boeiend … en vermoeiend binnen het genre . Da’s nu dus Childish Gambino!
Een potje authentieke soul krijgen we van de ruim 55 jarige dame Sharon Jones, die haar nieuwe vijfde album later ziet verschijnen toen bekend werd dat deze optimistische zangeres galwegkanker had . Die wordt en is intussen behandeld en de zangeres vliegt er dus dit jaar duidelijk in met een reeks vaardige , uptempo en traag slepende nummers , gedrenkt in de sixties soul en funk van uit de tijd van James Brown, Aretha Franklin, Tina Turner, Sam Cooke en Otis Redding.
Dampende en hitsige muziek , meer dan zomaar wat kracht bijgezet door haar geweldige expressieve stem; de percussie en de blazers geven er nog een extra opwindend of sfeervol tintje aan .
Tien afwisselende songs, die eenvoudigweg de titel van de cd ‘Give the people what they want’ onderstrepen , gaande van “Stranger to my happiness”, “We get along” naar “You’ll be lonely” tot “Long time , wrong time” en “Slow down , love” , alles in de geest van meer dan 40 jaar geleden.
Tijdloos weliswaar en als vanouds hebben we hier lekker groovende up tempo soul, funk- en motown songs afgewisseld met heerlijke ballads.
Een must see die zorgt voor een prachtig avondje pure en onvervalste soulmuziek. Als alles blijft goed gaan , is deze dame nagenoeg goed voor een reeks onvergetelijke optredens!
Een icoon is hij ondertussen wel , de Boss Bruce Springsteen , die geen voorstelling meer hoeft! De man heeft met de E Street Band al een pracht van een carrière en gaf de rock en rootspop een verfrissende wind. Ook tekstueel schrijft hij met een scherpe pen . De maatschappijkritische blik van de vorige ‘Wrecking ball’ zet hij hier gewoon verder en muzikaal kan hij met een artiest als Tom Morello (RATM) snedige en scherpe gitaarduels uitvechten; de indringende en de hoekige partijen kruisen elkaar in twaalf mooi uitgewerkte composities , waarbij country- en folkinvloeden mooi verweven zijn in de gekende Springsteenrock.
Naast enkele eigen bewerkingen “American skin (41 shots)” en “The ghost of Tom Joad”, worden andermans songs in een overtuigend rockjasje gestopt , o.m. het prachtige titelnummer van de Californische rockgroep The Havalinas, “Just like fire would” van de Australische The Saints, of het sfeervolle “Dream baby dream” van de Suicide electro. “Harry’s place” rockt van zich af ; met “Frankie fell in love” en “This is your sword” toont deze 64 jarige dat hij nog steeds spannend materiaal aflevert . De andere nummers zijn dat eigenlijk even zeer , wat betekent dat ‘High Hopes’ een totaalindruk nalaat van een sterk kwalitatief overtuigende plaat.
Slotsom, de muziek van Springsteen laat je niet onberoerd . Hij haalt nog straffe krachttoeren uit, die Boss !
De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow is aan z’n tweede plaat toe . ‘Early in the morning’ was een veelbelovend debuut binnen de sfeervolle folky rootspop. Die intimistische, dromerige, broeierige aanpak blijft zeer zeker bewaard op die tweede , maar de toetsen/elektronica krijgen wat meer toegang dan voorheen . De single “Cavalier” is een adembenemend mooi nummer . Z’n zachte , fluwelen stem dringt door en zweeft over de mooi gearrangeerde nummers heen . Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan Stevens zijn alvast referenties aan het adres van de sympathieke , veelzijdige artiest . Op “Red dust” wordt de vocale prestaties van de Ierse songwriter sterk onderstreept . Het subtiel uitgewerkte materiaal is relaxt en in deze tijden zijn het ‘ware’ onthaastingssongs . Ideaal bij ondergaande zon met die veelzeggende titel ‘Post tropical’.
Eagulls had al eerder de neus aan het venster gestoken met een gedreven debuut EP’tje met een vijftal driftige post-punk songs. Het titelloze full album is een geslaagd vervolg daarop. Eagulls delft gretig in de grondvesten van de punk en de post-punk en stoot daarbij op bij The Clash, PIL, Joy Division, Killing Joke en een ontspoorde Cure.
De jongens uit Leeds weten hun gezonde invloeden om te zetten in 10 potige en rusteloze post-punk songs die gedragen worden door angstige gitaren die vaak in duistere echo’s zijn ondergedompeld. Ze bezondigen zich nergens aan overdaad, er zit een gespannen drive in dit plaatje die de ganse tijd wordt aangehouden.
Over het kanaal wordt er nogal wat buzz gemaakt rond dit groepje, maar deze kerels zijn het meer dan waard.
Samen met al even fervente bands als Beastmilk, Ice Age, Merchandise, Holograms en Solids kunnen we hier stilaan van een indrukwekkende post-punk revival beginnen spreken.
Beyoncé heeft het allemaal! Stijl, klasse en, in tegenstelling tot haar collega zangeressen (Rihanna en consoorten), veel talent. Ze heeft een prachtige stem, geeft wervelende shows en geen mens die kan ontkennen dat zij de grootste R&B-ster aller tijden is.
Al kan ik niet zo lovend zijn over het laatste naamloze album van onze Queen B. Het beginnende trio “Pretty hurts” ,”Haunted” en “Drunk in love” geven je het gevoel dat dit de R&B-parel van 2014 zal worden maar niet is minder waar. Buiten “Partition”, “Flawless” en “Grown Woman” staat er helemaal niks verrassends meer op. Enkel een hoop trage songs die allemaal op elkaar lijken en meestal aangevuld worden door één of andere irritante rapper. Telkens opnieuw hetzelfde dus. Je zou toch denken dat een sterke vrouw en feministe als zij een album met wat meer pit zou maken?
Maar laten we eerlijk zijn, Beyoncé is een symbool van vrouwelijkheid en seks en dat is wat de fans aanspreekt. Muziek is bij de meeste van deze R&B sterren gewoon bijzaak.
Dit Canadese duo smeedt hier op hun debuut een smerige soort fuzzy punk die is opgerezen uit de beginselen van Dinosaur Jr., Sonic Youth en een lo-fi versie van And You Know Us By The Trail Of Dead.
‘Blame Confusion’ klinkt heftig, furieus en gruizig. Het is gedreven en vaak ontspoorde indie-rock die we dezer dagen ook horen bij bands als Cloud Nothings, Traams en Parquet Courts.
Het duo gaat de ganse tijd fel en snedig door met ferme lappen rockgruis als “Off White” (Trail of Dead is in de buurt), “Blame Confusion” , “Cold Hands” en het driftige “Not Complaining”, een punksneer van amper twee minuutjes. Enkel op eind kan even naar adem gehapt worden met “Terminal”, een halve ballad laat ons zeggen, maar toch nog altijd met de gitaar op scheurstand.
Solids is te ontdekken op Les Nuits Botaniques op 22/05, ze delen er de affiche met de vuige retrorockers van Royal Blood en de duistere garagerockers van The Amazing Snakeheads, allemaal gespuis uit de donkerste kelders van de rock’n’roll.
Laat ons stellen dat de albumtitel op zijn zachtst uitgedrukt een beetje misleidend is. ‘Say Yes To Love’ is niet bepaald een ode aan de liefde maar een brok striemende noise punk die uw oren er genadeloos afblaast, uw maag ondersteboven keert en uw brein doorboort met een op hol geslagen nagelpistool. De songs van deze explosieve New Yorkers worden er door de razende frontdame Meredith Graves uitgekotst met een ongecontroleerde passie en vernielingsdrang. Graves komt ons voor als het vrouwelijke equivalent van Henry Rollins ten tijde van de eerste Black Flag platen, het soort dame die scheermesjes eet als ontbijt en die zonder schroom uw kop in een kokende frituurketel ramt als je haar te veel lastig valt.
Zoek het ergens in de richting van van Bikini Kill of Be Your Own Pet, maar voeg er gerust nog wat decibels aan toe, want dit hier gaat ijzingwekkend hard. Ook Sonic Youth lijkt ons een aanvaardbare referentie, maar dan wel de meest snerende hardcore punkversie ervan.
Dit is een brutale plaat die meer ontspoort dan ze rechtdoor gaat, een bloeddorstig monster die niet alleen blaft maar ook nog eens tot op het bot doorbijt, een terreurplaat die een gepantserde tank dwars doorzeeft.
Het moedige lid die dit perfect pussy wil betreden komt er gegarandeerd zwaar gehavend uit. Nadat u deze ‘Say Yes To Love‘ ondergaan heeft kan u misschien een eigen bandje beginnen, Damaged Dick.
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe cd van het Gentse Little trouble kids, tot vóór deze cd rond de tandem Eline Adam en Thomas Werbrouck . Ze kregen voor deze derde cd de hulp van drummer Jonas Calu , die hun vroegere stompbox inruilt . Qua rauwe intensiteit heeft het gezelschap nog niks ingeboet. Eerder werd hun materiaal ingeblikt door Tim Vanhamel en Micha Volders .
Ze namen nu zelf de touwtjes in handen, de DIY aanpak is back to basics en is iets dat ze hoog in het vaandel houden . Resultaat (opnieuw) : een afwisselend zompig doorleefd broeierig, gevoelig album die teruggrijpt naar de roots/noiserock , blues en touareg; de gitaareffects , de percussieriedels en die indringende zangpartijen, ze zorgen maar voor terechte referenties aan Cave (+ het oudere Birthday Party), Kim Gordon (Sonic Youth) en Polly Harvey; ook ergens ademen ze het sfeertje van ons eigen Triggerfinger en Black Box Revelation.
Ze hebben letterlijk een erbarmelijk jaar 2013 van zich afgespeeld met charmant stevig en intens donker materiaal , luister maar eens naar de variaties van een “Myrninerest”, “Medals & scars” en “Far as long” . Geen enkele song moet eigenlijk onderdoen . Deze Little trouble kids klinken volwassen en hebben dus een boeiend werkstuk uit .
Een opkomend talent is afkomstig uit Finland - Beastmilk met name , en die mogen we alvast in het oog houden , want ze hebben een spannend , broeierig slepend rockend debuut uit . Intens bedreven songmateriaal , dat een Joy Division/Echo//Cure wave tune verraadt , wat door de donkere, indringende zangpartijen nog wat aangedikt wordt . De venijnige, korrelige gitaren en drums baden dan in een Neurosis metal sfeertje en ergens zweeft Dave Eugene Edwards (16 Horserpower/Wovenhand) over de songs heen .
Tien nummers , die allen de aandacht behouden en die bands van rockende wave doen verbleken . Beastmilk is nu niet direct een toepasselijke groepsnaam , maar hun muziek intrigeert … én overtuigt !
Het Australische Boy & Bear is in eigen land nogal populair en is muzikaal wat in het verlengde van bands als The Lumineers , Mumford & Sons en Other Lives. De sound zit duidelijk in de lift met die folky/americana invloed in hun aanstekelijke , broeierige sfeervolle, dromerige indiepop .
We noteren een afwisselend boeiende tweede plaat van het kwintet waarbij nummers als “Southern sun” , “Old town blues” , “End of the line” en “Stranger” uptempo gedreven klinken door die opborrelende, frisse, vrolijke tunes ; andere als “Bridges” , “Three headed woman”, “Real estate “ en de titelsong zijn op hun beurt geraffineerd en mooi uitgewerkt door de keys en orkestratie . De stem van frontman David Hoskin heeft iets mee van de romantiek die er bij Finn Andrews van The Veils is .
Boy & Bear – dit is muziek die lekker klinkt en niet verveelt . Sympathieke muziek van een sympathiek kwintet! Mooi.
Wederom nieuw werk van Guz, de Duitse multi-instrumentalist en veelschrijver die beter bekend is als frontman van die Aeronauten. ‘Der Beste Freund das Menschen’ is inmiddels zijn vijfde solo-album en de opgewekte composities die Guz hier brengt, passen als gegoten bij de eerste, heerlijke lentedagen.
Guz weet op dit plaatje als geen ander diverse genres naadloos in mekaar te gieten. Zo brengt hij garagerock en western in een lekker sixtiesjasje terwijl hij op andere tracks blues, punk en rock-n-roll weet te vermengen. Deze Duitse workaholic heeft daarbij perfect de kunst onder de knie om tegelijkertijd levenslustig als melancholisch uit de hoek te komen. Voeg daarbij nog zijn zeer herkenbare stem van Guz en composities als “Sommer 1984”, het swingende “Neid”, “Lektrizit” en het bij kampvuren zeer geschikte “Drogen Nehmen Und Rumfahren” en je hebt wederom een uitmuntende plaat.
‘Lost in the Dream’ is een opmerkelijk rustige en vloeiende plaat die mijlenver weg staat van de indierock van het debuut ‘Wagonwheel Blues’ waarop The Velvet Underground en Sonic Youth nog de grote voorbeelden waren. Nu Kurt Vile definitief andere succesvolle oorden heeft opgezocht, is Adam Granduciel des te meer de drijvende kracht achter The War On Drugs. Op dit album eert hij de klassieke patronen van de Americana en evenaart hij het songwritersschap van grootheden als Bob Dylan en Mark Knopfler. Granduciel weet zich met een collectie dromerige en vaak bloedmooie songs ver verwijderd te houden van de schmerz en de pathos. De songs zijn doortastend, boeiend en ademen rust uit, het zijn fluwelen pareltjes die als een fris beekje door het landschap kabbelen. We horen een geïnspireerde Dylan, een begeesterde Tom Petty en een ingetogen Bruce Springsteen.
Zo lijkt de titelsong iets wat geboren is uit een samenwerking van Springsteen en Dylan in een zeer creatieve bui, neigt Granduciel’s gitaar in “An ocean in between the waves” naar Mark Knopfler in betere dagen en voelen we in “Eyes to the wind” een aangenaam Mike Scott briesje waaien.
De referenties die we hier aanhalen zijn niet van de minste en we durven er gerust nog aan toevoegen dat de heren Dylan, Petty, Knopfler, Springsteen en Scott in jaren zo geen knappe plaat gemaakt hebben als deze ‘Lost in the Dream’. En, sorry voor Kurt Vile, maar ook het alom bejubelde ‘Wakin on a pretty daze’ speelt een klasse lager.
Een plaat om te koesteren. The War On Drugs komt dit stukje diamant voorstellen op 25/05 op Les Nuits Botanique.
Nederlands 
Français 
