Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig .
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!
Het NYse Yeah Yeah Yeahs zijn back en leveren een aardige return af met de nieuwe plaat ‘Mosquito’ , die ‘It’s blitz’ van 2009 opvolgt . Naar het grote publiek was deze plaat de doorbraak met “Heads will roll”, “Zero” en “Skeletons” . Een gepolijster geluid , meer synths, meer groovy beats of langs de andere kant een bredere sfeervolle , dromerige aanpak.
‘Mosquito’ hangt ergens tussen hun eerste platen ‘Fever to tell’ – ‘Show your bones’ in, door die dreiging , scherpte, gekte, die unieke broeierige spanning van hobbelige gedesoriënteerde ritmes en donkere tunes , naast de toegankelijkheid en intensiteit van hun derde cd . “Sacrilege” en “Subway “ zetten in het begin precies die toon . Er zitten enkele fletse nummers tussen, maar wordt verder voldoende opgevangen door de deels hyperkinesie, de garagepop en de helder indringende gil- schreeuwzang van Karen O. Op die manier komen we dan aan een reeks overtuigende songs als “Under the earth” , “Slave” en “Area 52”, melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs die live zelfs een nog meer snedig , scherp, fel, verbeten randje krijgen . Toegegeven die boosts van duivelse dissonantie en uptempo electrorock van vroeger is er niet meer, maar in de subtiliteit die ze regelmatig aan de dag leggen , hoor je nog steeds ergens dat rauw rommelig rock’n’roll geluid , wat een geslaagde comeback inluidt, een vierde Y(es) !
Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend , gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt .
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!
Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.
Pop/Dance
Random acces memory
Daft Punk
Columbia/Sony Music
Het is intussen al zo’n goed vijf jaar leden dat heren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo nieuw werk hadden uitgebracht . Inderdaad ergens tussen in was er nog die gewaagde soundtrack van ‘Tron-legacy’ , maar de jaren stilte zorgden voor een ware hype , want iedereen hunkert naar die een mix aan stijlen binnen de trancegerichte techno en hun kenmerkende funk/disco’kitsch’ tunes.
We vallen maar met de deur in huis . Een album als ‘Homework’ zit er eigenlijk niet meer in, maar die laatste liveperformance van ‘Human after all’ is & blijft in het geheugen gegrift .
De nieuwe plaat is algemeen goed; de heren hebben een uitgebreide gastenlijst aangesproken . De sound blijft boeiend en is zeker breder , gevarieerder geworden, en soms kan het duo nog knallen. Het geduld wordt pas écht beloond op de schitterende afsluiter “Contact”. Toegegeven , ook de eerste songs “Give life back to music” en “The game of love” werken in op de dansspieren.
De hippopnumers met Pharrell zijn uitermate geslaagd . De single “Get lucky” is sterk om Daft Punk een nieuw jasje aan te meten , of verder ook nog een “Lose yourself to dance” en “Doin’ it right” .
Hun hitech wordt omfloerst van synths – keys – violen , naast zelfs een traditioneel instrumentarium . Ze klopten zelfs aan bij Nile Rodgers . Er valt leuks te beleven op “Giorgi by Moroder” , een gevat eerbetoon aan de man.
Vocoder vocals en robot tunes vullen aan en klinken niet storend binnen de nummers . De gasten zetten in , de robots nemen over . En tot slot is er ook ruimte voor enkele loungy nummers .
Kortom, Daft Punk heeft een gevarieerd evenwichtig album uit.
Het Amerikaanse !!! (Chk chk chk ) komt met de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ terug op het voorplan binnen die goed gekende punkfunk stijl. Deze vijfde cd is duidelijk beter dan de twee voorgaande platen en sluit eerder aan hun vroegere werk .
We horen opnieuw een reeks aanstekelijke , opzwepende en opwindende nummers , die intrigeren , en minder aanmodderen en stuurloos zijn. Prettig in het gehoor liggende songs , die een goede groove , een stuwende lijn , en ergens de ruimte laten aan pop en rock . De toegevoegde percussie , synths en blazers geven kleur elan en kleur . “Get the rhythm right”, “One girl/one boy” en “Slyd” zijn de sterkste nummers , ze hebben tintelende funky rockende jams , vettere housebeats en werken in op de dansspieren . De andere nummers zijn goed , fris en catchy . Nic Offer zorgt als vanouds voor de sensuele dance moves , gekke acts en waait door z’n brabbelzang en kreten over de nummers heen .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre , en met deze slaan ze bikkelhard terug . Puike return!
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
Een overtuigende indie ontdekking is alvast Brns (spreek uit Brains) , uit het Brusselse die sterk voor de dag komen met de plaat ‘Wounded’ van zeven nummers . Gespierde, dynamische, frisse broeierige songs , met hooks , weerhaken, die onstuimig en toch poppy klinken. Een gelaagde chaos , beheerst overstuurd en avontuurlijk , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten, ergens tussen mathrock , postrock met psychedelica invloeden .
De songs intrigeren door de percussie , keys, melodica en de boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. De beklijvende zangpartijen en de toegevoegde meerstemmige zang geven elan en kleur . “Deathbed” en “Mexico” zorgden voor de doorbraak; het combo biedt live extravertie aan hun materiaal .
Brns - Een gretig spelend band & must see!
Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll. Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt. Wie houdt van bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’. Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen. Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen... Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen.
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig. Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn. Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com.
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero. Over meer info dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet. En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich! Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”. Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”. Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd. Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar www.mike-zero.com .
Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe. Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink potje Celtic Punk Rock componeert. De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan doorstaan. Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“. Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie. Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...
Gallops is een gezelschap uit Wales , die met hun instrumentale rock en de elektronica , psychedelica toetsen Battles en het onvolprezen Nederlands Kong doen opborrelen. De muziek van Gallops is minder complex dan twee voorgenoemde bands , is traditioneler in de songstructuur en kent minder onverwachtse wisselingen . Een toegankelijk, fris, meeslepend , opzwepend geluid!
Ze hebben een zekere groove ( o.m. in “Jeff Leopard”, “Hongliday” , “Bromden”), kunnen dansbaar zijn (“Lasers”) , keren terug naar de 70s psychedelica - opener “Astaroth”, en ze klinken in sommige nummers rauwer en directer (“Rhythm is a misery”, “Window FX” en “Skyworth”) . Op afsluiter “Crutches” , ruim 10 minuten , gaat het combo eens gezellig uit hun dak , en mag elk instrument gieren en razen .
Kijk , Gallops brengt niet echt iets nieuws , maar we houden wel van dat puike samenspel van gitaar - drums - elektronica .
Bass drum of death - Interessant garage rock’n’roll duo, die op hun tweede plaat een reeks energieke rauw rockende songs bieden , als “I wanna be forgotten”, “Fine lies” , “Bad reputation” en “You’ll never be so wrong” , die kunnen gelinkt worden aan hard- en punkrock. Het duo duikt met “Shattered me” en “Faces of the wind” graag terug in de sixties en glamrock .
Met z’n twee brengen ze een uitermate geslaagd album, waarbij ze durven door te gaan , beuken en verwoestend klinken!
Nederlands 
Français 
