Hou u vast, ze zijn daar alweer met de nieuwste hype uit de UK. We lezen niets anders dan uiterst lovende recensies over English Teacher, maar die komen quasi allemaal van de Britse pers, wat had u gedacht?
De laatste keer dat diezelfde pers met dergelijke superlatieven over de brug kwam was amper een maand geleden met de debuutplaat van het kitschpop bandje The Last Dinner Party. Adoratie, grootspraak en complimenten alom, geweldig! sensationeel! vernieuwend! briljant! ’t Zal wel, wij hebben dat plaatje ook eens onder de loep genomen en hoorden vooral een stelletje pathetische Florence Welsh-klonen met een Abba complex. Om maar te zeggen, vertrouw nooit op de Britse pers.
Maar het moet gezegd, English Teacher is toch wel heel andere koek dan die aanstellerige trienen van The Last Dinner Party. English Teacher kiest voor indie rock met nogal wat zijstapjes, ze brengen een gevarieerde sound die niet onmiddellijk solliciteert naar het grote succes, daarom dat het een beetje verwonderlijk is dat nu juist rond deze band zoveel heisa wordt gemaakt. We bemerken wel wat gelijkenissen met andere hippe Britse acts als Dry Cleaning, Billy Nomates en Wet Leg, maar English Teacher zoekt het toch iets verder en klinkt vooral rijker en gevarieerder. Naast een stel opwindende uptempo songs als “Broken Biscuits”, “Nearly Daffodils”, “I’m Not Crying, You’re Crying” en “R&B” weet English Teacher te intrigeren met een handvol verstilde pareltjes. Zo doet de titelsong met een strelend gitaartje en een set zalvende strijkers ons denken aan Amanda Palmer. Ook “You Blister My paint” is een juweeltje die niet zou misstaan in een nachtelijke jazzkroeg en “Albert Road” is de ideale soundtrack voor een perfecte zonsondergang.
Dit is zeker en vast een interessant plaatje van een fris, beloftevol en gevarieerd nieuw bandje. Maar om nu overal van de daken te gaan schreeuwen dat dit dé meest geniale band van het moment is, dat is dan weer schromelijk overdreven.

Verdomd pittig en uiterst opwindend plaatje van deze Canadese psychpunkers, een meer dan waardige opvolger voor het al even vlammende ‘Mushroom Death Sex Bummer Party’ uit 2021. Dit is okselfrisse garagepunkrock met een ferme knipoog naar Osees, uiterst gedreven, simpel maar o zo doeltreffend. “Derailer”, “Stimulation”, “Six Pack”, “High On your Own Supply” en “Burn the Witch” zijn allemaal bijzonder aanstekelijke en voortdenderende punkertjes die ongetwijfeld een zweterige clubzaal in vuur en vlam moeten zetten. “Fried IV” is een potente en gejaagde knaller die halverwege overschakelt in een monsterlijke stonerrif  om daarna weer helemaal in overdrive te schieten, uitermate fantastisch. Enkel in “New Jazz” wordt wat gas teruggenomen, hoewel de gitaren voorbij halfweg ook alweer een eindje mogen doorscheuren. “Lemon Party” is dan weer een geweldige instrumental die rechtstreeks uit een olievette garage geplukt is. Wine Lips eindigen in stijl met “Cash Man”, een song die zowaar boven de 5 minuten uitstijgt, wat wel heel lang is voor gasten die doorgaans snedige punksongs van om en bij de 2 minuten serveren.
Maar het is een pareltje die dweept met psychedelica, shoegaze en geflipe garagerock, en het klinkt absoluut geweldig.
Wine Lips komen dit kolkend plaatje voorstellen op 31/07 in De Zwerver, dat wordt zweten.

Het zal je maar overkomen. In de prille jaren negentig, toen Seattle heel even de hoofdstad van de wereld was, mocht Pearl Jam zichzelf één van de coolste bands op deze aardkloot noemen.
Nu, een dikke dertig jaar en twaalf platen verder, krijgt hun muziek de lelijke stempel ‘dad-rock’ opgekleefd en is er geen mens die nog wakker ligt van een nieuw Pearl Jam album, hoewel hun concerten nog steeds ettelijke duizenden fans lokken. Helaas meestal fans van het slag dat steeds zit te wachten op de zoveelste uitvoering van “Black” Of “Alive” om die dan op hun smartphone te pleuren en er nadien hun ongeïnteresseerde kleinkinderen mee lastig te vallen.
Pearl Jam heeft nochtans in al die jaren aardige pogingen ondernomen om een vinger aan de pols te houden en snedige rockmuziek te blijven maken, en dat is hen best wel gelukt. Met uitzondering van het wat slappe ‘Gigaton’ uit 2020 zijn zowat alle Pearl Jam albums de moeite waard. Op elke plaat was er doorgaans een handvol sterke tracks te vinden waardoor de band kon blijven meespelen in de hoogste afdeling.
Ook met deze ‘Dark Matter’ is dat het geval. We gaan nu niet meteen omvervallen van verbazing, daarvoor blijven ze te trouw aan hun eigen sound, maar hier staan toch weer een stel potige rockertjes op die de vlam in de pan steken. Neem nu “React, Respond” en “Running”, 2 vlijmscherpe songs waarin Pearl Jam speelt en briest als een stel jonge wolven. Of “Waiting For Stevie”, zo een typische classic rocksong waar ze al jaren een patent op hebben, vol emotie, spanning en voorzien van een kwieke gitaarsolo.
In quasi alle uptempo songs is een kwieke Eddie Vedder verdomd goed op dreef, maar het is bij de tragere songs dat de machine ietwat pruttelt. Ook een Vedder in topvorm kan van halfslachtige ballads als “Upper Hand” en “Something Special” geen goudhaantjes maken, het zijn eerder fletse pogingen die bijlange niet meer zo tot de verbeelding spreken als vroegere pareltjes “Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town”, “Indiffirence” of “Yellow Ledbetter”.
Laat ons stellen dat ‘Dark Matter’ gewoon een oerdegelijk Pearl Jam album is, niet meer maar zeker ook niet minder.

Na een dubbelalbum met Bob Dylan-covers komt Stef Kamil Carlens met nieuwe eigen muziek op ‘Be Who You Wanna Be’. Van The Gates of Eden, de begeleidingsband voor de Dylan-covers, houdt hij op dit album nog Rahmat Emonds (Vermin Twins) en Mirko Banovic (Arno) over, hoewel volgens het boekje Banovic slechts op drie nummers meedoet. In de ‘vaste’ band zitten voorts Alban Sarens (Sir Yes Sir), Nel Ponsaers (The Golden Glows), Maarten Moesen (Brzvlkll) en Jonas Meersmans (Codasinc). Voor de gastbijdrages zijn er dan nog meer Gates of Eden-collega’s: Thomas De Prins en Geert Hellings en de SKC-getrouwen Nicolas Rombouts en Jeroen Baert, aangevuld met Andres Fernandez van Proyecto Secreto. We vermelden ze graag allemaal, want Stef Kamil heeft een neus voor talent en weet als geen ander hoe elk van die artiesten in het grotere geheel zal passen.

Na enkele luisterbeurten mogen we stellen dat Nel Ponsaers en de twee blazers in het team van Carlens de spitsen zijn die mogen scoren, met Stef Kamil als een soort van altijd aanwezige speler-trainer die de lijnen uitzet en de voorzetten geeft die door de andere muzikanten tegen de netten worden geknald. Het is mooi dat een muzikaal genie als Stef Kamil Carlens zichzelf niet elke opgenomen seconde in de schijnwerpers wil zetten.
‘Be Who You Wanna Be’ wordt aangeprezen als een funky album. Denk dan niet aan stuiterende funk van Rick James of de space-funk van Jamrioquai. Het is eerder een soort van velvet funk zoals Prince dat kon. Voor Prince was die fluwelen funk vaak de verpakking voor expliciete erotiek, maar daar doet Stef Kamil niet aan. Al voelen we wel een ondertoon van authentieke universele liefde en on-cynisch geloof in de mensheid. Of dat is net de tegenstelling of gelijkenis die hij zoekt met een tweede muzikale held (van Carlens) die onderhuids aanwezig is op dit album: Serge Gainsbourg. Van beide helden covert Stef Kamil een nummer op dit album. De derde cover is er een van Dez Mona.
Met drie covers op een album-totaal van slechts acht nummers, zou je kunnen gaan denken in de richting van bloedarmoede. Niets is minder waar. De eigen nummers zijn super. Als geheel scoort dit nieuwe album net iets hoger dan ‘Making Sense Of’ en ‘Stuck In The Status Quo’.
De eerste single, “Walk On Red, Stop On Green”, is een oorwurm die in Vlaanderen jammer genoeg niet veel verder geraakt dan Radio 1. Het is ook zowat de ambassadeur van dit album: speels, lichtvoetig en schijnbaar heel eenvoudig. De lyrics zijn een lange opsomming van Carlens’ muzikale helden (met nogmaals een knipoog naar Prince) en van muziekinstrumenten. Stef Kamil is een instrumentenverzamelaar en bij elke song krijgt de koper niet enkel de uitvoerders en gastmuzikanten, maar ook heel gedetailleerd het merk en model van elk gebruikt instrument. Als dat telkens zo’n prachtige single oplevert als deze “Walk On Red, Stop On Green”, mag iedereen over zijn hobby’s zingen.
“Suspicion” van Dez Mona klinkt in deze SKC-versie als een instant Belpop-klassieker. “C'est Comment qu'on Freine” uit Alain Bashung's donkere album 'Play Blessures' uit 1982, met tekst van Serge Gainsbourg, heeft nooit eerder zo zwoel en hartstochtelijk geklonken.
“Love Me Like A Prayer” beschrijft een intense liefde, die ondanks het verstrijken van de tijd, en de turbulentie ervan, toch standhoudt. “Take A Little Time” is een lied over vriendschap.

Samengevat is ‘Be Who You Wanna Be’ een ode aan Stef Kamil’s liefde voor muziek. Elk van de acht songs van dit album is een parel op zich.

single Walk On Red, Stop On Green (Radio) -single- (musiczine.net)
live 2024 Stef Kamil Carlens & The Swoon - Funky ode aan vriendschap en non-conformisme (musiczine.net)