Het zal je maar overkomen. In de prille jaren negentig, toen Seattle heel even de hoofdstad van de wereld was, mocht Pearl Jam zichzelf één van de coolste bands op deze aardkloot noemen.
Nu, een dikke dertig jaar en twaalf platen verder, krijgt hun muziek de lelijke stempel ‘dad-rock’ opgekleefd en is er geen mens die nog wakker ligt van een nieuw Pearl Jam album, hoewel hun concerten nog steeds ettelijke duizenden fans lokken. Helaas meestal fans van het slag dat steeds zit te wachten op de zoveelste uitvoering van “Black” Of “Alive” om die dan op hun smartphone te pleuren en er nadien hun ongeïnteresseerde kleinkinderen mee lastig te vallen.
Pearl Jam heeft nochtans in al die jaren aardige pogingen ondernomen om een vinger aan de pols te houden en snedige rockmuziek te blijven maken, en dat is hen best wel gelukt. Met uitzondering van het wat slappe ‘Gigaton’ uit 2020 zijn zowat alle Pearl Jam albums de moeite waard. Op elke plaat was er doorgaans een handvol sterke tracks te vinden waardoor de band kon blijven meespelen in de hoogste afdeling.
Ook met deze ‘Dark Matter’ is dat het geval. We gaan nu niet meteen omvervallen van verbazing, daarvoor blijven ze te trouw aan hun eigen sound, maar hier staan toch weer een stel potige rockertjes op die de vlam in de pan steken. Neem nu “React, Respond” en “Running”, 2 vlijmscherpe songs waarin Pearl Jam speelt en briest als een stel jonge wolven. Of “Waiting For Stevie”, zo een typische classic rocksong waar ze al jaren een patent op hebben, vol emotie, spanning en voorzien van een kwieke gitaarsolo.
In quasi alle uptempo songs is een kwieke Eddie Vedder verdomd goed op dreef, maar het is bij de tragere songs dat de machine ietwat pruttelt. Ook een Vedder in topvorm kan van halfslachtige ballads als “Upper Hand” en “Something Special” geen goudhaantjes maken, het zijn eerder fletse pogingen die bijlange niet meer zo tot de verbeelding spreken als vroegere pareltjes “Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town”, “Indiffirence” of “Yellow Ledbetter”.
Laat ons stellen dat ‘Dark Matter’ gewoon een oerdegelijk Pearl Jam album is, niet meer maar zeker ook niet minder.