Het blijven rare kwibussen daar in Wales maar zolang ze goede muziek blijven maken, hoor je ons niet klagen. Neem nu White Noise Sound bijvoorbeeld. Deze heren opteerden ervoor dat hun debuut een soort van psychedelische trip zou worden die je 53 minuten in volle trance laat zweven en waar geen enkel moment gelaten is waar je enigszins op adem kan komen.
White Noise Sound is een band die perfect de betekenis van het woord conceptalbum begrepen heeft want geen enkele keer heb je de indruk dat je naar een nummer luistert, maar gewoon dat het een deel van het geheel is. Dit psychedelisch reisje kan je beschouwen als wat zou gebeuren moest men ooit een kruising maken tussen Hawkwind en Spiritualised.
Met of zonder paddestoelen, aan u de keus maar White Noise Sound staat voor trippen!
Kleine meisjes worden groot, of toch niet? Wie getuige was van de heropstanding van onze favoriete Vlaamse femme fatale tijdens Boomtown 2010, weet meteen ook dat ze in goede doen is.
’Hinterland’ heeft zijn naam niet gestolen want de sprookjesachtige sfeer wordt nummer per nummer gevolgd met dat grote voorbeeld uit de jaren ’70 in de schaduw waar An Pierlé tot vervelends toe met vergeleken wordt, maar de gelijkenissen zijn er nu eenmaal en die bestaan tot op heden nog.
Wat An Pierlé echter uniek maakt is haar speelse aanpak en daar zal Koen Gisen’s inbreng niet vreemd aan zijn. De muzikale duizendpoot die je niet alleen in An’s keuken terugvindt, weet door minimale shoegazegitaartjes van ‘Hinterland’ iets groots te maken.
Haar laatste cd is een album geworden waarin An Pierlé zichzelf wist te overtreffen ook al lijkt het er op als je de Vlaamse schone bezig ziet dat ze zich daar niet echt ten volste van bewust is. Een van de betere (Belgische) platen van het moment.
Fijnzinnige indie/surf zomerpop is afkomstig van het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Het duo geeft de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en kustgevoel en refereert nauw aan het Beach Boys en Ramones geluid; de korte songs hebben een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. Broeierige, zweverige pop, die soms wordt gekenmerkt door huppelende ritmes of een meer directe aanpak kunnen hebben, overspoeld door de ietwat hogere prachtzang van Bethany of door de samenzang.
De cd klinkt minder obscuur en is netter dan de vroegere EP’s. De garage/lofi sijpelt maar af en toe door in de opbouw en de rauwere aanpak.
Geniet alvast van het gevarieerde materiaal als “The end”, “Goodbye”, “I want to”, “When the sun don’t shine”, “Honey”, “Happy” en de eerste songs van de cd, “Boyfriend” en de titelsong”, die mogen ingelijst worden.
We voelen zo de windbries en ervaren een Zon - Zee - Lucht gevoel op hun debuutplaat ‘Crazy for you’ …
De roodharige Engelse Karen Elson, echtgenote van Jack White (The White Stripes/ The Raconteurs / Dead Weather / …), heeft al een succesvolle carrière als topmodel, en muzikaal brengt ze zachtaardige, gevoelige rootrock. Haar debuut ‘The ghost who walks’ is volwassen en klinkt overtuigend.
Invloedrijk was de cabaret van The Citizens band, waarin ze vroeger zong, en de uitstapjes richting traditionele country, folk en gothic. Er valt voldoende afwisseling te noteren in haar sfeervol onderhouden songs, die bezwerend zijn door een instrumentarium van saloonpiano, intrigerende toetsen, steel pedal, akoestische en elektrische gitaar, accordeon en droge drums. Het zijn fijnzinnige, dromerige en emotievolle composities, die een ongepolijst, helder geluid kennen en bepaald worden door haar indringend en zuiver stemgeluid. Luister maar eens naar die variatie in pakkende songs als “The truth is in the dirt”, “Lunasa”, “100 years from now”, “Stolen roses” en de titelsong, de broeierige aanpak van “Pretty babies”, “Cruel summer”, “The birds they circle” of de directe aanpak van “Garden”, “The last laugh” en “Mouths to feel”. Fascinerend debuut!
Vorig jaar werden we naast de ‘vv’s’ van de uit San Diego opererende trio Wavves, onder zanger/gitarist Nathan Williams bestookt met twee cd’s van elk een goede 35 minuten. Het potje ongeregeld bracht rauwe, weinig gestructureerde, ontregelde sounds, waaronder pakkende popliedjes verborgen zaten. Ze werden omschreven als nofi, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en Williams’ galmende zangkoortjes. Een pak invloedrijke bands werden door de mallemolen gehaald, gaande van The Ramones, Nirvana, Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, The Black Angels en de ‘60s pop van Beach Boys.
De charismatische band, die naast Williams uit bandleden van Jay Reatard bestaat (bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes) brengen op de eerste volwaardige studioplaat aanstekelijke indie/surfpunkpop. Een duidelijk toegankelijker en helder geluid, dat knipoogt naar het speelse en avontuurlijke van voor heen, wat ervoor zorgt dat het nonchalante rinkelende en rammelende behouden blijft, fel, scherp, snedig, leuk en ontspannend. “Super soaker”, “Baseball Cards”, “Concertable balloon” en de titelsong passen ideaal in dit concept. Het afsluitende “Baby say goodbye”, “Post acid”, “Mickey mouse” en “Idiot” klinken meeslepend, broeierig, dromerig en bezwerend, en tonen de bredere invalshoek van de band. Er is ruimte voor lieflijk materiaal dat blij of verdrietig is, waaronder “When will you come” en “Green eyes”. En tot slot putten ze uit de Ween-stal met het verrassende “Linus spacehead”, dat onverwachtse wendingen ondergaat. De fijne galmende zang geeft elan.
De belofte is eindelijk ingelost, en het moet gezegd worden, het is een plaat die per beluistering verslavend werkt … Onthouden dus die wave van Wavves …
Wanneer een groep aangekondigd wordt als een kruising tussen The Stone Roses en War zal een normaal muziekliefhebber wel eens de wenkbrauwen fronsen maar in het geval van Solaram blijkt het zelfs geen leugen te zijn.
Als je trouwens ziet dat deze cd verschenen is op het kwaliteitslabel Rainbow Quartz dat met de regelmaat van de klok ons om de oren slaat met poppy psychedelica-releases weet je meteen dat je in goede handen verkeert.
Solaram is eigenlijk een project van Joe Tagg die in vroegere dagen actief was in vrij onbekende bands als Three 4 Tens of Himalaya.
Op ‘Love & The sweet divine’ wordt echt niet op een druppeltje zweet gekeken want deze cd is vanaf het prille begin tot het bittere eind een psychedelisch popfestijn.
Weliswaar komen alle grote namen uit de popencyclopedie (Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd) om de hoek loeren maar Joe Tagg heeft dit mooi weten te verpakken in frivole beatpopnummertjes die bij momenten even vet klinken als The La’s.
Weer zo’n klein groepje dus om absoluut te ontdekken!
In thuisbasis Nashville wordt Caitlin Rose zonder meer omschreven als de meest opwindendste act van het moment en dat zal waarschijnlijk wel zijn gedeeltelijke waarheid bevatten, ook al moet je hier bereid zijn om de cowboylaarsjes boven te halen.
Caitlin Rose is het soort meisje die sinds haar vorige EP ‘Dead Flowers’ alle aandacht naar zich wist toe te trekken en waarvan deze ‘Own Side Now’ het debuut geworden is die al de hoogstaande verwachtingen moet inlossen.
Ondanks de vele inspanningen van diverse hedendaagse alt country-acts bespeelt Caitlin Rose het countrygenre in de meest traditionele zin van het woord waarbij haar materiaal af en toe wel eens in de afgelikte gevarenzone durft te belanden.
Indien je van een fragiele vrouwenstem houdt die gepaard gaan met countryriedeltjes waarin niet al te veel gebeurt (lees Emmylou Harris, Linda Rondstadt of zelfs Dolly Parton) dan is deze femme fatale in countryoutfit uw ding.
De rest van de wereldbevolking hoeft alvast niet te vlug een trip naar Nashville te gaan boeken of voor een goed verstaander: enkel voor liefhebbers van traditionele country.
Na het onvolprezen debuutalbum en het daaropvolgend ‘What’s this for’ uit begin jaren tachtig waren wij Killing Joke nagenoeg volledig uit het oog verloren (ook de koerswijziging met ‘Night time’ uit ‘85 met daarop het hitje “Love like blood” kon ons weinig bekoren) tot zij in 2003 terug aan het front kwamen met de splinterbom ‘Killing Joke’ en drie jaar later met het al even machtige ‘Hosannas from the basements of hell’ (die titel alleen al !). Wij waren weer helemaal wakker geschud en lieten die twee albums gewillig keer op keer als een allesvernietigende pletwals over ons heen gaan.
Op vandaag zijn wij dan ook geweldig opgewonden met ‘Absolute Dissent’ die de lijn van de bulldozerrock van zijn twee voorgangers volop doortrekt en hier en daar zelfs nog een tandje bij steekt.
Dichter bij metal zijn ze nooit geweest, maar het blijft onmiskenbaar Killing Joke. De band creëert een zware volumineuze sound, een geluidsmuur van gortige gitaarriffs en mokerslagen van drums. Daarbovenop schreeuwt een razende Jaz Coleman zijn vocals er met ware doodsverachting uit. Het is des duivels, maar de songs blijven telkens overeind en blijven de melodie in zich houden.
Moordsongs, met Coleman als vrijwillige killer van dienst, zijn “Absolute dissent”, “The great cull”, “In excelsis”, “Depthcharge” en “Endgame” (waarin Coleman nogal naar Lemmy neigt). De totale verpulvering komt er met “This world hell”, een uiterst rauwe lap agressie die uw hersenen met volle geweld uit uw hoofd komt rukken.
Toch mogen de vocals al iets melodieuzer en worden ook de synths bovengehaald op het fraaie eighties klinkende “European super state” die het venijn in zich heeft wat “Love like blood” bijvoorbeeld mistte. Ook een pompend “The raven king” werkt zich na een rustige aanvangsfase naar een ware bruisende climax toe.
Afsluiter “Ghost of ladbroke grove” begeeft zich zelfs op dub gebied en ontpopt zich zonder uit te schuiven tot een bijtende knoert van een song.
‘Absolute Dissent’ is een ronduit schitterend en vooral verpletterend weerzien met deze culthelden en een meer dan waardige opvolger voor de twee onvergetelijke klassiekers ‘Killing Joke’ uit 2003 en ‘Hosannas from the basements of hell’ uit 2006.
De jongste Pukkelpopeditie, dag 1, 14.00 hr. In Humo’s Pukkelpop ABC lezen wij onder Tame Impala :‘Psychedelische rock die elke lsd-boer op de wei werkloos zal maken’. Toch maar even gaan kijken, denken wij, en wat blijkt ? We worden helemaal van onze sokken geblazen door deze Australische neo hippies. Meteen is de revelatie van Pukkelpop 2010 gekend.
Zo snel mogelijk de plaat binnen doen is onze eerstvolgende gedachte.
En inderdaad, ‘Innerspeaker’ is psychedelisch, en nog geen klein beetje. Ook de hoes laat er geen twijfels over bestaan, hierop wordt een soort utopia afgebeeld waaruit op elk moment een bende stonede weed-vogels kunnen tevoorschijn komen.
De muziek zweeft in zeven lagen door onze koptelefoon, Midlake en Dungen hangen in de buurt, de keyboards en gitaren zijn overladen met tonnen echo’s, de zang komt ergens van tussen de wolken aangewaaid, sixties en seventies zijn alom tegenwoordig en de groove is constant aanwezig. We menen in de verte ook ergens de Stone Roses te hebben bespeurd, maar dat kan ook aan de kwaliteit van onze spacecake gelegen hebben.
Geen echte uitschieters van songs te melden op deze plaat, wel een kleurrijke totaalsound waar een mens als het ware in verdwaalt en er met de nodige middeltjes op zak kan blijven in rond dwarrelen. U moet het echt eens proberen.
Bedwelmend plaatje.
Wanneer je dit klein werkje bekijkt zul je zien dat alle nummers als titel een adres hebben met bijbehorende illustraties van Rob Bossens. Met deze informatie wordt meteen het concept van deze debuutplaat weergegeven want iedere mens zal wel in zijn hoofd enkele addressen uit het verleden opgeslagen hebben die werken als een soort herinneringen..
Op zeer minimale en hartbrekende wijze wordt hier het verleden van een mens bloot gelegd waardoor je eigenlijk ‘Weg’ het best zou kunnen vergelijken met zo’n stokoude fotoalbum die men uit de kast haalt en waarbij het weemoedig gevoel toeslaat bij het bekijken van ieder prentje.
De foto’s zijn in het geval van Jan Swerts ingetogen liedjes met een sterk neoklassieke inslag en daar zal de bewondering voor Wim Mertens wel niet aan vreemd zijn. Net als de pianovirtuoos uit Neerpelt componeert Jan Swerts een resem ingetogen melodietjes waarbij hij uiterst zuinig omspringt met het toedienen van arrangementen, minimale pianomuziek afgewisseld met wat blazerswerk en af en toe een prevelende stem wat de vergelijking met Wim Mertens alleen maar doet vergroten.
‘Weg’ werd eerder reeds vergeleken met het solowerk van Talk Talk-frontman Mark Hollis, een plaat die zowat door de hele wereld over het hoofd werd gezien en hoe pijnlijk het is om dit te stellen: we vrezen dat dit werkje van Jan Swerts hetzelfde lot toebedeeld is want dit is nu eenmaal het soort muziek die de nodige inspanningen vergt. De busreis is lang, het eindstation is meer dan de moeite waard maar heel wat reizigers zullen onderweg op de stopbel duwen om een halte vroeger af te stappen. Jammer.
Hip hop in je moedertaal, het is en blijft een vreemd iets omdat je dit muziekgenre onbewust blijft linken aan buurten als The Bronx en niet met bijvoorbeeld Eindhoven, maar toch zijn deze Nederlandse hiphoppers er glansrijk in geslaagd om met ‘Alter ego’ een plaat af te leveren waar je van de eerste tot de laatste minuut aan gekluisterd bent.
Veel heeft natuurlijk te maken met de intelligente teksten die bol staan van de maatschappijkritiek en dat gaat zo ver dat je eigenlijk bij ieder nummer wel eventjes stil kan staan.
“Jantje lacht, Jantje huilt” gaat over de werkproblematiek, “Schoenendoos” over mensen die obsessief met muziek bezig zijn of gewoonweg iets aangrijpends als “21 Gram” waarbij je meteen weet waarover deze song gaat.
Muzikaal is het ‘old skool’ hip hop en gelukkig zonder al te veel pose waarbij de meeste nummers vergezeld zijn van een symfonische achtergrond wat meteen vergelijkingen met Massive Attack oplevert.
Ook zeer belangrijk is dat het Hollands aspect geenszins storend werkt want deze opvolger van ‘Alternatief’ is niet gemaakt door mensen die plots denken dat ze 50 Cent zijn maar wel door mensen die iets te zeggen hebben.
www.myspace.com/macronizm
Het zal moeilijk zijn om een slecht woord te lezen over Zola Jesus want alle recensies zijn bedolven onder de lovende woorden. Niet dat Zola Jesus nu echt nieuw in de scene is want deze 21-jarige heeft ondertussen reeds cd’s op haar actief staan maar deze “Stridulum II” is wel haar meest toegankelijke tot nu toe.
Niet verwonderlijk als je weet dat ze vroeger met Xiu Xiu-frontman Jamie Stewart in de groep Former Ghosts zat waardoor haar muziek eerder een industrieel tintje kreeg. Op haar nieuweling, die in thuisland eigenlijk een EP geworden is, laat Zola Jesus (echte naam: Nika Roza Danilova) haar van haar meest kwetsbare kant zien wat zich vertaalt in breekbare, zwartgallige avant-gardistische songs waar invloeden van Siouxsie, Patti Smith en Nico in terug te vinden zijn.
Meestal houden we ons hart vast als de zoveelste hype aangekondigd wordt maar in het geval van Zola Jesus lijkt die meer dan gerechtvaardigd.
Zouden er eigenlijk nog mensen rondlopen die vandaag de dag nog wakker liggen van een nieuwe O.M.D.-release? Zelfs de grootste fan zal moeten toegeven dat de laatste cd’s van dit elektronisch duo allesbehalve historisch kon genoemd worden, en dan hebben we het nog niet eens over Atomic Kitten gehad!
Toen recentelijk Andy McCluskey and Paul Humphreys besloten om integraal ‘Architecture and morality’ terug op de planken te brengen werden ze plots overvallen door het gevoel om hun oud geluid terug te toveren. En kijk, veertien jaar na de laatste O.M.D.-plaat is de 11e cd een feit!
Of deze ‘History Of Modern’ nu beter is dan hun legendarisch debuut of ‘Organisation’? Het is een retorische vraag waarop iedereen het antwoord kent alvorens hij een noot van het nieuwe album gehoord heeft. Het goede nieuws is echter dat de heren hier wel terug grijpen naar hun oud geluid ook al zullen ze wel in de eerste plaats veel te danken hebben aan producer Mike Crossey die eerder met Arctic Monkeys achter de knoppen zat.
Je krijgt hier 13 nummers die één voor één poepcommercieel zijn maar het zijn ook songs waarbij men niks vernieuwends wil uitproberen.
’History of modern’ is een plaat geworden waarbij men volledig op veilig speelde door vooral te klinken zoals ze dat deden in 1986, wat trouwens ook de reden was waarom Andy en Paul hun begeleidingsgroep van toen terug in het leven riepen. Stuk voor stuk kan je de nummers aan een bepaald feit uit de O.M.D.-geschiedenis kleven ook al klinken de vaak bombastische synths hier verassend fris.
’History of modern’ is geen grootse cd maar het is wel een zeer gelukkig weerzien van een groep die een prachtige stempel op de 80’s gedrukt heeft.
Soms wandelen er van die platen binnen waar je een warm gevoel van krijgt maar waarvan je tegelijkertijd ook beseft dat ze meer verdienen dan zomaar een vermelding op een website, om maar niet te spreken over het eventueel gevaar dat het enkel bij een bespreking zal blijven.
The Late Call is eigenlijk een project dat opgebouwd is rond Johannes Mayer. Deze jongeman uit Stockholm wordt wel eens de ontbrekende schakel tussen Kings Of Convenience en Bon Iver genoemd. Met twee zulke namen weet je meteen dat dit zeer fragiele muziek betreft, maar toch is dit niet de zoveelste nu country held.
Indien u zich kan inbeelden hoe Coldplay unplugged zou klinken indien ze gebruiken zouden maken van klassieke instrumenten (gaande van een piano tot blazers) dan heb je ook meteen een idee hoe deze The Late Call klinkt. Tamelijk prachtig dus.
www.myspace.com/thelatecall
Nederlands 
Français 
