De dames van Warpaint uit LA hebben na de EP ‘Exquisite Corpse’ een (bijna even korte) eerste full cd uit, ‘The fool’. De indie van de dames wordt nogal omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hebben, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waait.
Een betoverende, sfeervolle sound en een boeiende luistertrip die The Cranes (Alison Shaw), Cocteau Twins (Elisabeth Frazer), The Mazzy Star (Hope Sandoval) en Slowdive omarmt, en niet vies is van de dames PJ Harvey, Siouxie Sioux, Sonic Youth’s Kim Gordon en die de sound van Talking Heads en The Cure dichter bij elkaar brengt.
Aan hun etherische wavepop geven ze een eigen draai, die nog het nauwst leunt aan The xx en zich plaatst naast huidige indie doorbraken Beach House, Best Coast en Here we go magic. Ze kregen de hulp van John Frusciante, Josh Klinghoffer (RHCP!) en jawel Siouxie Sioux.
De semi-akoestische opener “Set your arms down” is de aanzet voor de sfeervol opbouwende composities, die kleine variaties hebben onderling. Het broeierige “Lissie’s Heart Murmur” sluit en verve de plaat van negen songs af.
Goose was ‘hot’ … Goose is ‘back’ en … Goose blijft ’hot’. De single “Words” die de nieuwe cd in de zomer vooraf ging, maakte een tuimelperte in de Front 242 EBM, wat ons nieuwsgierig maakte naar wat het West-Vlaamse kwartet ging uitbrengen. Vier jaar geleden debuteerden ze met ‘Bring it on’, een dijk van een plaat om het in klassieke termen te zeggen. Electropop, EBM, punkfunk, trance, ‘80s wave, rock en beats’n’pieces. Kortom, dancepop met een resem hits, die een onweerstaanbare groove en pompende beat hadden, uptempo, vrolijk en hard. Kraftwerk goes The Ramones hoorde ik wel eens zeggen …
De opvolger is opgenomen in de Brusselse Jet Studio’s en is breder in de zin van dat het een verkenning is hun elektronische horizont; een elektro/retro/pop/techno geluid met een filmisch randje. Minder gebeuk dus … Dat laatste klinkt door op “Hunt”, “Bend”, “Staring” en de titelsong. De eighties wave dringt door op “After” en “In cars”. Bedwelmende, hypnotiserende ritmes en een bezwerende trance blijven onderhuids aanwezig op hun op Giorgi Moroder geleeste sound. En ze kunnen nog lekker doorgaan zoals op “Can’t stop me now” en “Words”. En ze houden van een experimentje, want een neurotische trance ritme hoor je op “As good as it gets”.
Kijk, Goose is ‘back’, menig oude Goose fan vindt er zijn gading in en zal uit zijn dak kunnen gaan op hun gigs en er is plaats voor een doorwinterde electrofan. Mooi toch …
Ohja, de cd hoes refereert aan Pink Floyd’s ‘Dark side on the moon’ …
Punklegende Iggy Pop voorstellen is voor veel muziekliefhebbers niet echt nodig. De man werd samen met z’n eerste succesvolle band The Stooges een icoon in de punkmuziek. Na het uiteenvallen van deze band (die ondertussen wel al een aantal jaar terug actief is in wisselende bezettingen) hield hij er een succesvolle solocarriëre op na. Zo maakte hij in de jaren zeventig de meesterwerken ‘Lust for Life’ en ‘The Idiot’. Een ander maar tegelijk minder bekend album uit die periode is ‘Kill City’ dat hij samen met gitarist James Williamson componeerde.
‘Kill City’ werd opgenomen in 1975, net na het uiteenvallen van The Stooges en het was eigenlijk bedoeld als een demo voor geïnteresseerde platenmaatschappijen. Twee jaar later was het platenmaatschappij Bomp die de schijf uitbracht. Deze plaat werd opgenomen op groen vinyl en het bleek meteen dat de kwaliteit ervan zeer pover was.
James Williamson en Iggy Pop hebben de handen na 33 jaar terug in mekaar geslaan en hebben dit album opnieuw opgenomen. Het resultaat mag er wezen: je zou kunnen zeggen dat dit plaatje het midden houdt tussen The Stooges en het solowerk van Iggy. Wie houdt van goeie muziek, moet ‘Kill City’ zeker een kans geven.
Wij hebben een hemelse schrik van supergroepen, vooral wanneer deze zich op het bedenkelijke terrein van Amerikaans getinte hard-rock en AOR bevinden. U herinnert zich misschien nog levendig het gedrocht Chickenfoot, ook zo een supergroep die een plaat maakte waar al een laag schimmel op stond nog voor ze werd uitgebracht (die laag is nu enkel maar aangedikt). Ver uit de buurt blijven was hier de absolute boodschap, want de stank was niet te harden.
Black Country Communion is ook weer zo een onding, een groep met allemaal mannen van de “kijk eens mama, zonder handen” school. De band bestaat uit zanger/bassist Glenn Hughes (Deep Purple van de zeventiende generatie), drummer Jason Bonham (zoon van zijn vader), keyboard speler Derek Sherinian (Dream Theater) en gitaarpoeper eerste klas Joe Bonamassa.
Het is Bonamassa die het grootste part van de nummers geschreven heeft en dat is er aan te horen. Hij vertrekt in Honolulu, speelt een solo, trekt door de ganse VS, doorkruist Canada, komt aan in Alaska en is nog steeds dezelfde solo aan het spelen. Zo iets.
Op zijn eigen platen komt er nog wat blues bij kijken, maar hier is dat quasi volledig achterwege gelaten en vervangen door typisch Amerikaans macho rock waarin de uitvoerders over hun instrumenten en vooral over elkaar struikelen. Ze zijn de hoge cliché hard-rock stemmetjes en vervelende muzikale intermezzo’s ook niet vergeten, want ze weten dat daar een publiek voor is in de States. In Europa zal het al wat minder storm lopen. Toch misschien eens proberen in Duitsland, want daar zijn er nog altijd wat schaamteloze figuren die zomaar in het openbaar een plaat van The Scorpions durven te kopen.
U bent liefhebber ? Neem uw luchtgitaar en ga vooral uw gang (opletten voor kramp in de vingers) maar laat ons met rust.
Soms lijkt het er op dat de gehele bevolking van Zweden besloten heeft om het muzikantje uit te hangen. Ook al is het land van IKEA bekend voor zijn metal en pop is dit duo, dat opgericht is rondom het personage van singersongwriter John Roger Ollson, gespecialiseerd in wat we Amerikaanse folkpop zouden plachten te noemen.
Als een groep Daniel Lanois of Talk Talk als invloeden citeert, weet je meteen dat het aangeraden is om je oor goed te luister te leggen en inderdaad is ‘In the midst of your drama’ zo’n cd geworden die zich weet na meerdere beluisteringen weet te ontplooien tot iets aangenaam moois.
Je kan deze fijne plaat gerust plaatsen naast het betere werk van Aztec Camera (niet in het minst doordat John’s stem sprekend op die van Roddy Frame lijkt) en The Unbelievable Truth.
Of het de wereld echt zal veroveren is een bijna retorisch overbodige vraag maar het heeft ons wel een uur weten te boeien!
In thuisland Nederland mag Dennis Grotenhuis zich eigenlijk een cultfiguur in wording beginnen noemen. Niet alleen stond het turbulente (al of niet verzonnen) leven van deze man als voorbeeld voor Leon Verdonschot’s rockroman maar naast muzikant is onze vriend ook nog eens aktief als TV-presentator, regisseur, toneelspeler en avonturier.
Af en toe is deze Brabantse duizendpoot ook muzikant en dan mag je hem aanspreken als Denvis en samen met een zevental vrienden maakte hij deze ‘Join the circus’-cd waarbij je meteen denkt aan het rockcircus dat ooit ene Mick Jagger op poten zette in de jaren ’60.
Deze cd valt meteen op door zijn niet alledaagse verpakking dat zich presenteert als een soort van kleuterboekje met circusprentjes die weliswaar niet voor kinderogen bestemd zijn.
De muzikale keuze van Denvis and the Real Deal is al even gevarieerd als diens levenswandel ook al verlaat men nooit het pad van de traditionele rock.
Deze in eigen beheer uitgebrachte cd bevat een bonte mengeling van pop, bluesrock, alt rock en zelfs wat country. Wie op zoek gaat naar vernieuwing zal hier zeker zijn gading niet kunnen vinden want ook al getuigt ieder nummer van kwaliteit hoor je ook overduidelijk waar Dennis de mosterd haalt.
Zo is “Tao” duidelijk verwant met wat The Rolling Stones deden op “Exile On Main Street” of horen we bij “Chickensoup” zowaar de oude Elvis Costello nog eens terug.
Beweren dat deze cd een meesterwerk is, zou overdreven zijn maar hij misstaat zeker niet naast het werk van vroegere goden als Green On Red of The Hoodoo Gurus …
In het experimentele muziekmilieu is de drummer Zach Hill al lang geen onbekende meer want deze muzikale duizendpoot kon je steeds wel ergens op een podium zien met groepen als Prefuse 73 of Wavves. Blijkbaar had hij nu weer terug tijd om de studio in te duiken voor een nieuw solo-album, ook al is deze Zach Hill een geval apart.
’Face Tat’ is op het eerste (en ook waarschijnlijk op het honderdste) gehoor één kakafonie waar allerlei muziekstromingen door de muzikale mengmolen worden gedraaid. We kunnen moeilijk gaan beweren dat deze geluidsaanval spek voor ieders bek zal zijn maar wie het ziet zitten om Albini-achtige geluidjes die op een manier verwerkt worden zoals alleen een Alec Empire dat kan zal aan deze ‘Face Tat’ heel wat plezier beleven.
We zijn er ons ook echter ten volste van bewust dat heel wat lezers de knop zullen omdraaien na enkele minuten. Zach Hill is een muzikale gek en dat hoor je, een tip voor zij die een open geest hebben.
Uit Noorwegen komen verfrissende synthdiscohouse tunes aandraven. Inderdaad, elektronica/ knoppendraaier Lindstrom deed ‘losvast’ beroep op de zwoele, sexy fluisterstem van Christabelle en we horen broeierige en vrolijke, zomerse, hippe jaren ’70 en ‘80’s spul dansmuziek met een zeker kitschgehalte, ja, met een knipoog naar de Jackson 5 en Donna Summer zoals op “Baby can’t stop”, “Let’s practise” en “High & love”. Erg overtuigend is de single “Lovesick” met die opvallende lome electro swingbeats.
Aanstekelijk zijn de tranceritmes, de repeterende grooves en de sfeervolle, dromerige, zalvende en vette beats. Het is in die stijl best een boeiende plaat geworden, door een goede dosis hitgevoeligheid en gestructureerde chaos én de toevoeging van spacey synthlijntjes en funky gitaarriffs. De dansmuziek werd aardig verknipt in de elektronicatrommel met een positief resultaat als gevolg …
De Zweedse troubadour Kristian Matsson ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg. Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem. Gekluisterd worden we aan de melancholisch dromerige, gevoelige akoestische bluesy, folky gitaarsongs, de ene wat soberder, intenser en ingetogener, de andere wat sneller gespeeld.
Het afsluitende “Kids on the run” is het enige op piano, maar we likkebaarden op de ingehouden “Burden of tomorrow”, “Troubles will be gone” en de titelsong naar de forsere “You ‘re going back”, “The driving of the lawns” en “King of Spain” tot de elegantie van “Love is all” en “A lion’s heart”.
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn subtiel, doordacht en intrigerend mooi. Terecht werd de jonge gast op Pukkelpop warm onthaald!
Politici mogen het dan wel van de daken staan schreeuwen dat Europa één is, maar dit vertaalt zich geenszins op cultureel vlak tenzij u één Sloveense band kan citeren (en neen, Laibach telt niet mee).
Tide is zo’n Sloveense groep die er van droomt om buiten de grenzen heen hun stadionrock te verkondigen maar ergens voor hun vrezen we dat dit eeuwige wishful thinking zal blijven, en dat kunnen ze misschien in de eerste plaats aan zichzelf wijten.
Niet dat Tide zo slecht zou zijn maar hun geluid grijpt teveel terug naar dat van pompeuze 80’s rock waarbij we wel eens durven lonken naar het latere (lees inferieure) werk van Simple Minds wat in Tide’s geval vaak nog voorzien wordt van niet al te intelligente teksten.
De huidige muziek heeft eenvoud nodig en wanneer zangers zich opwerpen als een soort van Messias werkt dit anno 2010 enkel averechts.
Moest deze plaat zo’n tien jaar geleden uitgebracht zijn, konden we het nog met de nodige mantel der liefde bedekken maar we vrezen dat dit vandaag de dag enkel als “voorbijgestreefd” kan worden bestempeld. Jammer, maar zo gelden nu eenmaal de wetten in muziekland.
Sommige zullen misschien zeggen dat het de verstand van jaren zijn die komen, wat dat ook mogen betekenen. In ieder geval zullen de fans van Tobias Heiland raar opkijken indien ze zijn nieuw werk te horen krijgen.
Ook al weet geen mens hier wie of wat die Tobias is, toch is hij in het hardcoremilieu wat men noemt iemand van aanzien. Deze mens die vroeger bij A Sailor’s Grave en Proud Youth speelde, heeft zich echter met zijn alter ego Ghost OF A Chance ‘bekeert’ tot de wereld van de alternatieve folk.
Heiland heeft misschien wel geleerd hoe de hardcoregitaartjes aan de muur te hangen maar ze hebben hem er blijkbaar niet bij verteld dat je in het folkwereldje enkel iets kan betekenen als je daadwerkelijk iets origineels te schrijven hebt.
Het is net daar waar het schoentje wringt want Ghost of A Chance bezit alle ingrediënten om een kwaliteitsvolle plaat af te leveren want jammer genoeg blijft het bij wat aanmodderen terwijl je hoort dat er heel wat meer potentieels in deze plaat zat.
Het is mij toch wat met die Britten en hun oneindige fascinatie voor The Beatles. Terwijl de huidige muzikale generatie volop terug grijpt naar de jaren ’80 is er alweer een nieuwe golf van talent die het licht heeft gezien in de golden sixties.
Je kan er best veel geld op verwedden dat er ooit terug een Britpoprevival zal zijn en ik denk zelfs niet dat dit zo lang op zich zal laten wachten. Misschien is het nu wat te vroeg maar als het van deze Britse groep uit Woking afhangt mag deze wederopstanding vandaag reeds beginnen want op deze cd tovert meesterbrein Michael Gagliano de meest theatrale sixtiesnummers uit zijn mouw die je alleen maar kon verwachten bij The Kinks.
Een nummer als “The man who broke in half” is net alsof The Verve bezoek kreeg van de geest van George Harrison zelve en ze zijn er zelfs niet te beroerd voor om het orgeltje van “Strawberry Fields Forever” in één van hun nummers te brengen, om maar van het Byrdsgitaartje uit “Here comes the winter” of The Tremeloes-sfeer van “Liar”niet te spreken.
Deze release, die de adem van Bond Street in de nek heeft, is nog maar eens een bewijs dat echte Britpop nooit van deze aardbol zal verdwijnen en geen mens die daar treurig om zal zijn. Tip!
Info www.myspace.com/thesails
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins debuteert met een puike retrosoulplaat. ‘Good things’ van Aloe Blacc is meteen een schot in de roos. Een ‘One Hundred & Eighty’ score door de aanstekelijke single “I need a dollar”, die door smachtende rock, een swingende groove en dampende funkbeats inwerkt op de dansspieren.
Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes en plaatst zich met de plaat probleemloos naast Jose James en Jamie Lidell. De ‘70s toetsen klinken fors door en de songs kunnen breder omlijst worden door blazers en vioolpartijen. Een gevarieerd overtuigend resultaat in z’n geheel.
We vinden alvast nog zo’n paar leuke nummers als “Green lights”, “Miss Fortune”, “Life so hard” en “Loving you is killing me”. Ook de VU cover “Femme fatale” brengt hij er goed van af. Songs als “Take me back” en de titelsong verbazen door een repetitieve toets en gitaarloop. Ook het ingetogener werk valt in de smaak.
‘Good things’ is ‘a real good thing’, die de dollars gaan doen rollen …
Eerder waren we sterk onder de indruk van de EP ‘This desert’ van het jonge duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) uit Brooklyn NY, die intrigeerden door elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat. Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles en is samen met Lonelady en School of 7 bells de komende revelatie. Hun songs kregen een luchtige toon. De zes songs waren meer dan de moeite waard en deden veelbelovend uitkijken naar de full cd.
De nummers klinken gematigder, hebben een zalvende groove en fijnere subtiele basses. Het is en blijft heerlijke, lekkere, zweverige, sfeervolle electropop met een wavetoets, maar ze hebben een mindere krachtige beat. De songs overtuigen door de goede melodieuze opbouw maar ademen een sfeer van melancholische, mistroostige (trage) ‘80s new wave.
De nummers op de full cd liggen alllemaal wat in dezelfde lijn en zijn geleest op de openers “Young aren’t young”, “Lovesick (once again )” en “Killing it”. “Dressed in Dresden” en “Last city”, die op het eind van de plaat staan, zijn meer rock en klinken krachtiger. Het ingetogen ‘The beach’ besluit de cd, net alsof we op een zwoele zomeravond op een terrasje aan het strand rustig zaten te keuvelen.
Al bij al een goede full cd, maar fronst minder de wenkbrauwen en klinkt minder verkwikkend en beklijvend dan de EP … Afwachten hoe het verder evolueert …
Nederlands 
Français 
