Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden 'Play Bob Dylan live'
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden
Stef Kamil Carlens overleefde de lockdowns en andere coronabeperkingen onder meer door een livestream-concert te spelen met nummers van Bob Dylan. Toen live spelen opnieuw mocht, breide hij daar een tournee aan met nog meer Dylan-nummers. Dat tweeluik is inmiddels gebundeld tot een dubbelalbum met het beste van de livestream en van concerten in Utrecht, Breda en Antwerpen.

Coveralbums bestaan al zo lang als de rock ’n roll zelve, maar een volledig album aan één artiest wijden is toch eerder uitzonderlijk. First Aid Kit deed het nog niet zo lang geleden met hun Leonard Cohen-album ‘Who By Fire’. Hoe Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden omgaan met de erfenis van Bob Dylan getuigt van veel empathie en respect. En het helpt dat Stef Kamil ook een beetje nasaal klinkt als hij zingt.

Op “All Along The Watchtower” gaan een deel van de solo’s naar een fluitspeler, op het eerste gehoor toch, en probeert Carlens dus niet om de gitaarheld uit te hangen en zo de onsterfelijke versie van Jimi Hendrix naar de kroon te steken. Het zal voor sommige muziekliefhebbers al moeilijk zijn dat je aan Dylan raakt. Dan ook nog eens Hendrix, … Maar stevig rocken doet deze track al wel. “Political World” is één van die tracks die Stef Kamil helemaal naar zijn hand heeft gezet: met respect voor tekst en toon, maar zet deze track op een Carlens-album en een niet-Dylan-kenner denkt zo dat het een Carlens-track is.
“I And I” zit dan weer dichter bij het origineel en klinkt hier hartverscheurend en doorleefd. Carlens kon voor deze opnames een beroep doen op de crème de la crème van de Belgische rockscene: Liz Accoe en Karoline Kamosi, Mirko Banovic, Matt Watts, … te veel om allemaal op te noemen, maar elk krijgt van master of ceremonies Carlens zijn of haar moment om te schitteren.
“Shelter From The Storm” krijgt een vrolijk, onbezorgd calypso-deuntje met toetsen van gospel. Op de Stef Kamil-versie van het overbekende “Like A Rolling Stone” wordt die song teruggebracht tot zijn essentie: een heerlijk rockende tirade over de hogere en middenklasse die zich vrolijk maken over de onderlaag maar die zich geen raad zou weten als ze plots hun macht en geld zouden kwijtraken. Muzikaal blijven the Gates Of Eden hier dicht bij het origineel.
De volgende – misschien iets minder bekende – tracks krijgen muzikaal dan weer het Carlens-jasje aangemeten: het treurende “Not Dark Yet” en de in americana ondergedompelde “Never Gonna Be The Same Again”.
Deel 1 wordt afgesloten met een hoogvlieger: “Emotionally Yours”. Sober gebracht. Bijna fluisterend gezongen. Het is een cover, maar elk woord is gemeend.

Deel 2 start met swingende calypso/gospel/americana-toetsen op “Dead Man, Dead Man”, “The Groom’s Still Waiting At The Altar” en “Most Likely You’ll Go Your Way (And I’ll Go Mine)”.
Stef Kamil Carlens had – eens het concept van een Bob Dylan-album gekozen was – voor een reeks hits kunnen kiezen die ook elke niet-Dylan-fan herkent.” Knockin’ On Heavens Door”, “Blowin’ In The Wind”, “The Times They Are A-Changin”, “I Want You”, “Mr Tambourine Man”, “Hurricane”, … Het had hem misschien een betere ticket- en albumverkoop opgeleverd. Liever dan dat komt hij naar buiten met “New Pony” en “Forever Young” en zo komen die prachtige, straffe tracks ook nog eens onder onze aandacht. 
“Ik heb er voor gekozen om, op een aantal uitzonderingen na, vooral onbekendere songs van Dylan te kiezen. Zijn universum is zo uitgebreid en de parels liggen er voor het oprapen, het zou zonde zijn ons te beperken tot wat het publiek al kent”, zegt Carlens daarover.
Ook “Most Of The Time”, “Can’t Wait” en het fel rockende “Carribean Wind” passen in het plaatje van minder bekend maar daarom niet minder fantastisch. De uitsmijter is dan “What Was It You Wanted”. Dat is als songtitel misschien zelfs een beetje een opgestoken middelvinger naar wie vooral de Dylan-hits verwachtte.

Dit album is meer dan een mooie herinnering aan de live-shows. Elke fan van Bob Dylan en/of van Stef Kamil Carlens moet dit koesteren.

Wanneer je de naam Dirk Da Davo laat vallen dan weten de meesten dat het om die ene helft uit The Neon Judgement gaat. Wat minder mensen weten zijn misschien zijn solo werk en zijn samenwerkingen met o.a. DD Sanchez, Radical G en Jean Marie Aerts. Welnu, dan is deze bloemlezing misschien wel een ideaal instapmoment voor mensen die ook dat werk willen ontdekken. Dirk is verhuisd na Fuenteventura maar niet om ganse dagen met een cocktail aan het strand te liggen. Hij houdt zich best vaak bezig met muziek te maken. Het bewijs vind je ook hier op de plaat terug.

Het overzicht loopt van 1987 tot nu. Het is geen ‘best of’ geworden maar een soort bloemlezing in zijn oeuvre. Er wordt gestart met het vrij recente “King Of Fools” (2022) dat persoonlijk één van mijn favorieten is. Een solonummer geschreven door Dirk en waarop de bass en gitaar van de hand van Joerg Schanze aka Sanchez is. Die Mexicaanse invloed van Sanchez is hier in dit gitaartje duidelijk aanwezig en geeft het een duister, sinister en zuiders tintje. “OZZ” betreft een samenwerking met Jean-Marie Aerts en komt uit hun gezamenlijk album ‘DDDJMX’ uit 2020. Een vrij dansbare track dat wat van de grootsheid en het DNA van het Neon Judgement oeuvre in zich heeft. “The Unreal” is terug een single uit 2022 onder Dirk Da Davo zijn eigen naam. Een heerlijk dansbaar nummer dat teert op een simpele maar wel verslavende melodie. Het heeft een unieke sound waardoor het heel aangenaam en herkenbaar luistervoer is geworden.
Uit 1987 komt “Where Even Angels Falls” en het is Dirks eerste solo EP. Later gaat hij verder onder de naam Neon. Ook “Sexhead” komt uit diezelfde periode en is met zijn vette beats nog steeds bruikbaar in je dj set. Hetzelfde geldt voor “Meat Cathedral” waar er een verschijning van If It Moves op gebeurt.
Neon Electronics is dan weer een samenwerkingsproject van Dirk samen met Glenn Keteleer aka Radical G. Het resultaat hoor je op “157”. Een vette clubby track uit 2015. “Strive” en “Cities in Dust” (geen Siouxsie cover) komen terug uit de plaat met Sanchez uit 2022. Van die twee nummers is de laatste het meest spannendste en catchy nummer. Er wordt afgesloten met een dance track uit 1992. Je hoort zo de echo’s van de dancings/house temples zoals The Zillion, Boccaccio etc...

Het is een retrospectieve waar de verschillende muzikale vormen en gedaanten van Dirk Da Davo de revue passeren. Het klinkt wat divers maar draagt toch telkens de intussen bekende DDD-stempel. Een geslaagde plaat dat ook op rode vinyl te verkrijgen is via het Je M’en Fish-label.

Electro/Dance
Retrospective 1987-2023
Dirk Da Davo

Jaouad schreef mee aan “Because of You” waarmee Gustaph ons land vertegenwoordigt op het Eurovisie Songfestival in mei in Liverpool. Hij toert ook al geruime tijd met de door hem geregisseerde en samen met Jeroen Vanluyten geschreven voorstelling ‘Venus in Libra’.
Na het succes van zijn debuutalbum ‘Messias’ en singles als “Hard To Love”, “Light” en “Be Mine” brengt Jaouad als voorbode van een nieuw album de Spotify-single “I’m So Tired” uit, een intense, eerder minimalistische jazzy song waarmee Jaouad aangeeft nieuwe muzikale wegen te verkennen.
De song vertelt volgens Jaouad hoe het hoofdpersonage van ‘Venus in Libra’ als dragqueen en eigenaar van een cabaret nachtclub moe is van alle mannen die gepasseerd zijn en die maar één ding zoeken. Het is een eerbetoon aan de vele queer mensen die voor de zoveelste keer door nieuwsgierige mannen worden benaderd om uiteindelijk leeg achter te blijven.
Muzikaal had deze song van Tamino kunnen zijn.  

De nieuwe single van de 27-jarige Nederlandse zangeres en songwriter Irene Hin heet “Blijf Nog Even”. Ze schreef de pianoballad voor haar overleden vader die aan de ziekte van Alzheimer leed. De titel refereert aan de door haar gekoesterde momenten waar haar vader nog helder was. Het artwork heeft een bijzondere betekenis: Irene draagt op de foto het racepak en de helm van haar vader, die racepiloot was.
Het is voorlopig nog wat moeilijk om Irene te vatten als artieste. Op deze single en op haar debuutsingle“Schaduw Van Jou” overstijgt ze in haar teksten de banaliteit van heel wat andere Vlaamse en Nederlandse artiesten die in het Nederlands zingen. Maar ze blijft dan ook bij onderwerpen waarvoor je als luisteraar meteen de rode loper uitrolt. Ik ben vooral benieuwd of ze ook in andere songs, over kleinere gevoelens, net zo diep of liefst nog dieper graaft in haar eigen leven en dat van de mensen die haar omringen, maar ze krijgt op basis van deze twee songs het voordeel van de twijfel.

https://www.youtube.com/watch?v=KLrFHA4Fnfg