Rapper Mac Miller (26) overleden
De Amerikaanse rapper Mac Miller is op 26-jarige leeftijd overleden. Zijn familie en zijn platenlabel hebben het overlijden bevestigd. Volgens TMZ is een overdosis de oorzaak.
,,Hij was een stralend licht in deze wereld voor zijn familie, vrienden en fans'', laat de familie van de rapper weten. ,,Mac was een enorm begaafd en inspirerend kunstenaar, met een pioniersgeest en een gevoel voor humor dat iedereen die hij ontmoette raakte'', luidt de verklaring van zijn label Warner Bros. Records.
Mac Miller ging al langer gebukt onder problemen met drugs. Volgens TMZ vond een vriend het bewusteloze lichaam van Mac Miller in zijn huis op de vloer. Toen de hulpdiensten arriveerden was hij al overleden.
Mac Miller (zijn echte naam was Malcolm James McCormick) veroorzaakte al eens onder invloed een zwaar verkeersongeluk. Donderdagavond twitterde hij nog dat hij ernaar uitkeek om op tournee te gaan. Hij zou daar volgende maand mee beginnen.
Zijn verslaving was de reden dat zijn relatie met zangeres Ariana Grande eerder dit jaar op de klippen liep. Hij had samen met Grande enkele nummers gemaakt. Na de aanslag in Manchester op 22 mei 2017 traden ze samen op bij het benefietconcert ter nagedachtenis aan de slachtoffers.
De plotselinge dood van de Amerikaan heeft voor geschrokken reacties gezorgd. Binnen- en buitenlandse bekendheden delen op sociale media hun verdriet.
,,Dit doet pijn man, rust in vrede", twittert zanger Khalid. Chance The Rapper zegt gebroken te zijn door het nieuws. ,,Ik weet niet wat ik moet zeggen. Mac Miller nam mij mee op mijn tweede toer ooit. Behalve dat hij heeft geholpen mijn carrière een boost te geven was hij ook een van de aardigste jongens die ik ooit heb gekend. Een geweldige man. Ik hield echt van hem. Ik ben er kapot van."
Acteur en rapper Jaden Smith houdt het kort: ,,Lang leve Mac Miller, rust zacht. We houden van je." ,,Zo triest nieuws", meldt zangeres Dua Lipa. ,,Ik kan het niet geloven."
(Bron: Nederlands Dagblad)
Nick Cave & The Bad Seeds-pianist Conway Savage (58) overleden
De Australische pianist en achtergrondzanger Conway Savage, die bijna dertig jaar deel uitmaakte van Nick Cave & The Bad Seeds, is zondag op 58-jarige leeftijd overleden.
Savage werd vorig jaar geopereerd aan een hersentumor.
"Conway was bij iedereen zeer geliefd, zowel bij bandleden als bij fans", schrijft Nick Cave op de website van zijn band. "Opvliegend, grappig, angstaanjagend, sentimenteel, hartelijk, zachtaardig, wrang, eerlijk en oprecht: hij was het allemaal."
Cave haalt ook herinneringen op aan een avond in Keulen, waarbij Conway achter de piano zat en het nummer Streets of Laredo zong. "De wereld stopte even en niemand hield het droog. Vaarwel Conway, ook nu houdt niemand het droog."
Savage voegde zich in 1990 bij Nick Cave & The Bad Seeds. Hij bracht ook enkele soloalbums uit, waaronder Nothing Broken (2000) en Wrong Man's Hands (2004). (Bron: NU.nl)
Aretha Frankin op 76 jarige leeftijd overleden
Aretha Franklin, die gezegend was met een fantastische stem, zwijgt voorgoed. De Amerikaanse zangeres, ook wel ‘The Queen of Soul’ genoemd, is vandaag overleden op 76-jarige leeftijd. Ze streed al jaren tegen kanker en was de laatste weken ernstig ziek.
De zangeres scoorde wereldhits met nummers als ‘Respect’ en ‘(You Make Me Feel Like) A Natural Woman’ en ‘Think’. Ze stierf in haar eigen huis, in Detroit, waar ze verzorgd werd door een thuisverpleegster. Haar familie en meest hechte vrienden waren bij haar toen ze het leven liet. De laatste jaren was ze erg zwak, en trad ze nog maar zelden live op. Haar laatste performance dateert van november vorig jaar, op een evenement van de Elton John Aids Foundation.
Aretha Franklin werd in 1942 geboren in Memphis, in het toen nog raciaal gesegregeerde Amerika. Als kind zong ze, samen met haar zussen, in een gospelkoor in de kerk waar haar vader dominee was. Op amper veertienjarige leeftijd bracht ze haar eerste album uit: ‘Song of Faith’. Op haar achttiende maakte ze de overgang naar seculiere muziek en werd wereldberoemd.
18 Grammy’s
Heel wat bekende nummers van onder meer Simon and Garfunkel (‘Bridge over Troubled Water’), The Rolling Stones (‘Satisfaction’) of Judy Garland (‘Over the Rainbow’) werden door haar overgoten met een portie soul. Ook in de jaren 1980 kende ze nog enkele successen, met de cover ‘What a Fool Believes’ en het duet ‘I Knew You Were Waiting (for Me)’ met George Michael.
Aretha Frankin verzamelde in haar carriere achttien Grammy Awards. Ze werd de eerste vrouw die een plaats kreeg in de Rock and Roll Hall of Fame. In 1999 ontving ze de hoogste Amerikaanse kunstonderscheiding, de National Medal of Arts, en in 2005 kreeg ze uit de handen van president George W. Bush de Medal of Freedom, de hoogste onderscheiding voor een Amerikaans burger.
Het tijdschrift Rolling Stone riep Aretha Franklin uit tot beste zangeres ter wereld. De Amerikaanse president Barack Obama was bij haar optreden op zijn eedaflegging in 2009 zelfs tot tranen toe ontroerd. In 2010 werd kanker vastgesteld, maar toch bleef Franklin nog jarenlang op het podium staan. In februari 2017 kondigde ze dan toch aan dat ze de muziekwereld vaarwel zou zeggen.
(Bron: HLN)
Brussels Summer Festival, vrijdag 17 augustus 2018 – Gouden plaat voor Jasper Steverlinck
GOUDEN PLAAT voor JASPER STEVERLINCK!
Voor zijn optreden vanavond op het Brussels Summer Festival in onze hoofdstad, heeft Jasper Steverlinck een GOUDEN PLAAT in ontvangst genomen voor zijn recent uitgebrachte album ‘NIGHT PRAYER’.
Het album ‘Night Prayer’ kwam uit op 23 maart en bevat o.m. de nummer 1 single That’s Not How Dreams Are Made, het music for life anthem Here’s To Love en de zopas uitgebrachte nieuwe single Broken.
Het album kwam meteen binnen op #1 in de NATIONALE ultratop album charts en tot op vandaag staat het nog steeds in de top10 van de albums hitlijst in Vlaanderen.
Na een succesvolle tournee langs de Belgische zalen (meer dan 45 uitverkochte data) palmde Jasper deze zomer ook Cactus Festival, Boomtown en Lokerse Feesten in en vanavond staat hij als headliner op het Brussels Summer Festival.
Op 25 augustus speelt Jasper in het OLT Rivierenhof (uitverkocht) en dit najaar staat er voor het eerst sinds het afscheid van Arid terug een tour met een volledige band op het programma.
Het vervolg van de Night Prayer Tour brengt Jasper o.m. naar Bozar (Brussel), Capitole (Gent), Concertgebouw (Brugge) en Caserne Fonck (Luik).
Ook in Nederland loopt het storm voor Jasper, daar staan er dit najaar 6 nieuwe concerten op het programma.
Jasper over zijn Gouden Plaat:
“Het is fantastisch om deze award in ontvangst te mogen nemen. Het is een beloning voor jaren hard werken (componeren, opnemen, concerten spelen) en het doet me enorm deugd dat dit een erkenning is die ik van de mensen, mijn fans, krijg. Het zijn zij die mijn muziek omarmd hebben en voor dit resultaat hebben gezorgd. Ik ben iedereen die mij gesteund heeft enorm dankbaar want zonder steun van radio, TV en pers, de mensen die mij online volgen, de fans die naar concerten komen enz was dit onmogelijk geweest.
Ik ben vandaag bijzonder gelukkig dat het harde werk resulteert in deze Gouden Plaat.
https://smebe.lnk.to/NightPrayerDeluxe
Pukkelpop 2018 – vrijdag 17 augustus 2018 - impressies dag 2
Een intense tweede Pukkelpop dag beleefden we. Even overlopen?
De mainstage hadden we vooral ’s avonds aangestipt met o.m. N.E.R.D., het hiphopcollectief rond Pharrell en Chad Hugo , die na zeven jaar terug van zich lieten horen . Hiphop moet een feest zijn , en … ze maakten er eentje van . In een zomerse tenue , NERD minded, kwamen ze het podium op , met een full band , die hun interacties met het publiek aan elkaar smeden . De band rockte en funkte , de twee MCs zongen , rapten en hitsten de menigte op. Ze maakten er de coolste party of the world van. De entourage was er een van dansers, -eressen , breakdancers .
The real NERD fans konden mee het podium op. De eerste rijen werden geactiveerd en konden loos gaan. Springen , dansen , circlepits , … Een paar medleys passeerden , o.m. van hun samenwerking met Kendrick Lamar , Snoop , White stripes en hun Neptunes . Verder materiaal als “lapdance “, “she wants to move” en “all the girls are standing in line for the bathroom” . Niet verrassend , maar goed genoeg om de mainstage opgewarmd te houden …
… voor Oscar & The Wolf van Max Colombie . Oscar is een wolf in schapenvacht, die aangename popelektronische songs , verheven van z’n warme , nasale emotievolle vocals, brengt . Het gaat goed vooruit in die jaren met Osacar. Net nog maar platina gehaald voor de nieuwe plaat ‘infinitiy’ en ze headlinen een tweede maal Pukkelpop . Samen met drums , keys en een bassist laveert hij op het podium en maakt allerhande sensuele pasjes . Probleemloos krijgt hij het publiek mee . Een volle mainstage laat zich gaan , heupwiegt, danst op die aangename sounds en beats . Oscar & The Wolf is een hitmachine met een pak radiohits als ”you’re mine” , “undress”, “runaway”, “joaquim”, “princes”, “strange entity” , “breathing” en “fever” . Jawel de bas en drums rolden over het zalvende materiaal . . En nog meer kracht en dynamiek kregen ze door leuke , dansbare grooves , rookkanonnen en snippers …
In de namiddag zagen we nog de Britse beloftevolle Nothing but thieves , die emo kruidt met indie en pop. Spelplezier en enthousiasme ten over , maar de belangstelling was nog maar matig in de namiddag . Een afwisselende set speelden ze van snedige rockers en opbouwende ballads onder een soms hoog uithalende zang van Conor Mason , die durft uit te halen op z’n Buckleys . “Amsterdam” is er eentje om te koesteren maar globaal hadden we inwisselbare nummers.
Andere stages tijdens het parcours
* Marquee
Een volle Marquee voor Steak Number Eight, de band rond de Vanneste broers . De vier hebben mee aan de kar getrokken van de huidige Belgische postmetal/hardcore /sludge/noise. In november wordt de stekker uitgetrokken en zijn we benieuwd welk avontuur ze tegemoet zullen gaan . Maar hun donker , dreigende, retestrakke sound is nog steeds spannend , overweldigend , hard, explosief , gedreven en meeslepend . Brent Vanneste’s rauwe zang , z’n indringende blik , hij heeft zijn publiek onder zich . Snedig en vurig , aks een tornado klinkt het materiaal , met heel confetti en vlammen. “Gravity giants”, “your soul deserves to die twice”, “the sea is dying” of return of the komomon” , als hij het publiek indook . We zullen ze missen .
The Sore Losers - De rockers uit Limburg kunnen gaan voor een thuismatch op Pukkelpop . Net als bij Steak is er hier een volle marquee . Ze brengen in oktober hun nieuwe plaat uit . Het publiek houdt er wel van ; rockmelodieuze songs kunnen ze schrijven , nu moeten ze nog blijven hangen .
De hoofdvogel in de marquee werd Yungblud rond Dominc Harrison . Een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska hoorden we door een duracell konijn, die bekkentrekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Hier was het jonge publiek voor gekomen … de muziek , de refreinen kennen ze van voor naar achter . “I love you , will you marry me” deed de tent ontploffen . “King charles” , “psychotic kids”, “medication” moesten niet onderdoen . Bruisend , dynamisch , opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor …
Amenra - De rauwe emoties worden uit het lijf geschreeuwd . Amenra is ondergaan , een katharsis , een beleven . Een gitzwart decor , verwoestende beelden , de apocalyps . Ze zijn al aan ‘Mass VI’ toe in hun platen . Colin van Eeckhout laat zang en lichtinval meer toe , reikt je de hand , neemt je vast en laat los om je dan opnieuw op te vangen . Amenra gaat door merg en been …
Het Amerikaanse Incubus sloot af . Bijna twintig jaar terug kregen de nu-metal band armslag in ons landje , met songs als “megalomanic” en “nice to know you” , die vanavond goed verdeeld zaten in de set De band gaat imposant te werken , een spannende sound van rockende gitaren , donkere basses, mixen , scrathes en snedige, felle drumpartijen , gedragen door heerlijk indringende vocals . Soms borrelde hier een Fait No More op van in de begindagen .
* verder stonden we even stil bij volgende bands
De jungle pop van Sofi Tukker (dance hall) bracht al veel volk op de been , . het was vroeg , maar hun dance/elektro/jungle pop werd opgezweept dor beats en percussie . “Drinkee” is hun meest gekende en hun entertainment namen we er al te graag bij.
‘Let the good times roll’ heeft men gedacht in de In de Club … JD McPherson liet de rock’n’roll rockabilly over ons heen rollen . Een bruine kroeg zetten ze probleemloos op hun kop . Shake that hips , de soundtrack voor loslopend wild …
Een wervelwind kregen van het Canadese Metz ,een klein uur lang noisepop , repetitieve , explosieve ritmes , compromisloos , hard , opwindend .
Verdomd , zij stonden nu net tegelijkertijd met Ho99o9 geprogrammeerd , die even ruig , beenhard te werk gingen in de Castello , met een knipoog naar Death grips en het oude Bad Brains . Kortom, als loslopende buffels , als wilden die om zich heen slaan, geestdriftig , geschift , ontspoord …
Ohja, enthousiast gedreven met z’n twee waren het rockende Hocked dad als opener in de marquee, en Beraadgeslagen , waar elektronica en drums een aangename frisse inslag en groove hebben in een mooi nihilistisch verhaal …
Tot slot Madensuyu die een geniaal spannend geluid creëren van gitaren en drums . De twee voegen er elektronica , en zelfs op hun laatste pianotunes aan toe . Creativiteit volop dus, om je mee te nemen in hun oeuvre en een trip van sobere, repetitieve, opbouwende, gedreven , explosieve ritmes. Schitterende afsluiter van een tweede Pukkelpopdag.
Pics en uitgebreide reviews volgen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Org: Pukkelpop
Rock Werchter 2018 – dag 1 – donderdag 5 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-05
Johan Meurisse
We herinneren ons een Rock Werchter dat opnieuw Rockte als vanouds met veel goede, overtuigende concerten … vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend , met een ferme adrenalineboost … En warm , heet … Een hittemeter op Tien …
Rock Werchter 2018 – Een kleurrijke editie – Met een belangrijke rol voor onze tricolore . Koning Voetbal regeerde
Rock Werchter 2018 - aandacht voor gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent, Eigen Werk en De Nieuwe Lichting. De dance is beperkt. De closing acts , gevarieerd in hun genre, overtuigden .
Rock Werchter 2018 – telde 85000 bezoekers op dag 1 en was goed voor 88000 bezoekers de andere dagen , met een pak nationaliteiten … Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope als bijkomende , mooi ingericht , versierd, fijne bar, …
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten kregen sinds drie jaar een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – Cheers mate!
dag 1 – donderdag 5 juli 2018
Twee headliners op 1 avond , de Queens en Gorillaz , met een knipoog naar elkaar.
Een verschroeiende hitte en een hittemeter op het parcours met uitschieters Steven Wilson en BRMC op de bijkomende stages …
Het Californische Rival Sons kon de wei wakker schudden en het stof doen opwaaien met broeierige , stevige 70sretrorock . De band onder Jay Buchanan ging gretig te werk met songs “electric man” en “pressure and tile” . Door toedoen van keys en zijn stemvariaties klonken referenties aan Led Zeppelin, Black Crowes en Soundgarden door . In de sfeervolle aanpak , midden de set, durfde de spanning deels dalen ; de grungy licks bouwden terug op tot een mooi geheel met o.m. “open my eyes” en “keep on swinging”.
Beloftevol klonk het Australische Gang of youths, die het publiek naar zich toe probeert te trekken . De songs kregen live een extraverte tint , de gitaren klonken lekker, sierlijk , scherp. De groep kon zich nog niet voldoende onderscheiden , maar kwaliteit genoeg om het in Europa te kunnen maken met een song als “what can I do if the fire goes out”, die tipte aan The National.
Hiphop is ‘in’ … met Rae Sremmurd hadden ze er vandaag eentje op de Mainstage. ‘Pretty hard feelings’ rolden en donderden door de beats en groovy geluiden , twee rappers en een DJ, en tussen in wat MCs , die kwamen meebrullen , waren de sfeermakers op het podium. “Black beatles” knalde en deed de temperatuur nog wat stijgen. Niet direct my cup of tea, maar al heel wat volk op de wei liet zich makkelijk verleiden .
Uiterst genietbaar klonk Steven Wilson met z’n band . We werden gecharmeerd door de kunde , de perfect op elkaar ingespeelde ritmesectie , de uitgesponnen classical progrock stukken, de zacht- harde gitaarsoli , de spooky synths en de huiverende clips op het achterplan. Het zijn meestal miserabele songs , liet Wilson ons weten , “pariah” toonde Ninet Tayeb op het scherm en z’n Porcupine Tree kregen we met een “the creator has a mastertape” en “sleep together” ; eentje , “permanating” , sprong eruit met een positieve dominantie.
Een sterk staaltje muziek , die ons meetrok en – zoog naar het tijdperk van Pink Floyd , Yes met een grote liefde voor de eigen ambacht . Gerelateerd is hij aan Zweedse Opeth , die we een paar jaar terug zagen op Pukkelpop, en die op hem beroep deden als producer.
Een uur lang loodsten de Britten van Vaccines ons door hun zonnig zomerse ‘huppeldepup’ rock , fris borrelend , die een wei/wij gevoel creëerden. The Vaccines kitesurften door de set als een Beach Boys op hun surfplank met sterkhouders “wreckin’ bar”, “teenage icon” , “wetsuit”, “post break-up sex”, “norgaard” , “if you wanna” en I can’t quit” . Leuke nummers, leuke refreintjes , leuke deuntjes … en meezingmomenten . Altijd wel een beetje hetzelfde , maar goed, lekker verteerbaar .
The Barn was afgeladen vol voor Black Rebel Motorcycle Club . Warm, heet of niet , hun coolness behouden ze in zwart leren jekkers en bezweette bakkenbaarden. Het gaf hun donker gedreven , bezwerende , gruizige garagerock’n’roll elan. Shoegaze en psychedelica zit verweven net als die bluesy elementen. De drie waren sterk op elkaar ingespeeld, speltechnisch en in zangstijl . Een verdomd sterke set van intens doorleefd , broeierig , spannend en meeslepend materiaal als “little thing gone wild” en “king of bones” van de nieuwe plaat ‘wrong creatures’ ; verder “beat the devil’s tattoo” , ”ain’t no easy way”, “stop” en killers “spread your love” en “whatever happened to my rock’n’roll”. Een rock’n’roll attitude en de titels in hun naam BRMC staan allemaal op hun plaats … de Rock van Rock Werchter doet z’n naam alle eer aan …
Anne-Marie - Na enkele jaren in de anonimiteit was het tijd voor het grote werk. Anne-Marie is één van de vaste stemmen van Rudimental en aan de zijde van Sean Paul kennen we haar ook van Rockabye. Een charmante jonge dame met een scherp kantje. Een ingrediënt die we graag hebben op Rock Werchter, denken we maar in het verleden aan Lilly Allen, K$sha, Tove Lo,… “Let Me Live”, “Rockabye” en “Friends” varieerde een set die nooit verveelde. Een eerste temperatuurstijging in KluBC op donderdag was een feit. (dank aan Michaël Bultinck)
In de grunge periode maakte Alice In Chains een turbulente periode door . Een succesalbum , ‘Dirt’ en een verslavingsproblematiek die twee groepsleden velde (Layne Staley en Mike Starr). De band stak meer metal in zijn sound en produceerde een donker, grauw geluid van slepende , gedreven , rauwe gitaren , drums en diepe basses . Maar al te graag werden we gekatapulteerd naar die 90s. Cantrell heeft een goed maatje nu , William DuVall , sinds de band heropgericht is in 2005. “Bleed the freak” , “no excuses” , “would” en “rooster” zijn sterkhouders en het en het nieuwe “the one you know” van de binnenkort te verschijnen cd ‘rainier fog’ sluit naadloos aan op hun unieke grungemetal. Stabiliteit in hun nostalgie dus .
Het tempo werd nog opgedreven door At the drive in (nu zonder koppelteken) . De band kenmerkte zich rond 2000 met snedige , driftige , hyperkinetische songs omgezet in energie en ‘raw power’. ‘Relationship of command’ staat dan ook in het geheugen gegrift , met een “arcarsenal”, opener, “pattern against user” en “one armed scissor” , op het eind te horen . Een goede twee jaar terug kwamen ze weer bij elkaar , de reünie hield halt in de AB, Rock Werchter en Pukkelpop. Invloedrijk waren ze , godvergeten zijn ze nu bij een jonger publiek op de festivals.
Een hectisch , chaotische sound kregen we van een strak spelende band, met zanger Cedric Bixler-Zavala en gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez voorop. Net als bij Tom Morello van Rage hoorden we een kruising van stijlen, ingenieuze, verrassende wendingen en tempowissels . Cedric Bixler-Zavala was soms een losgeslagen zanger . De nieuwe plaat ‘in-ter-a-li-a’ sluit naadloos aan op het ouder werk met o.m. “hostage stamps” en “no wolf like the present” (en die levensgrote wolf zagen we op het achterplan op een groot doek). Strakke set voor de trouwe fans .
De Amerikaanse rapper Vince Staples doet het hier op z’n eentje . De sounds , hiphop , r&b , soul , drum’n’bass en beats klinken goed door . Hij rapt , beweegt , maakt onverwachtse sprongen en hurkt zich; hij palmt op die manier de eerste rijen in met “little bit of this” en “ghost” . Bij acts als Staples is het de performance die het ‘em moet doen ; hij slaagde daar goed in . Het gaat erin als zoetenkoek , maar al bij al is het magertjes in z’n geheel. Not really my cup of tea , maar het jonge publiekje ging er wel voor …
Eventjes James Bay bekijken . Een paar jaar terug was de man solo in de Botanique , met een rits dromerige, gevoelige popsongs , gedragen door z’n emotievolle vocals . Intussen zijn de nummers gegroeid , een sing/songwriterschap die breder van opzet is geworden , zonder de popmelodie te verliezen . De songs zijn uitgediept nu . Gelukzaligheid noteerden we bij de meezingbare refreinen van sterkhouders “wild love”, “us”, “let it go” en “hold back the river”.
Een talentvolle sing/songschrijfster binnen de alt.country/americana is de jonge frisse verschijning Jade Bird uit Londen . Loretta Lynn en Patti Smith inspireerden haar . Alleen op het extra podium The Slope , trouwens mooi versierd, wist ze met haar akoestische gitaar, foottics en haar indringende stem te overtuigen met o.m. het mooie “lottery” en een Pixies cover. Beloftevol .
De Queens – Queens of the stone age zijn graag gezien gasten . Het optreden in het Sportpaleis nu en op Pukkelpop , een paar jaar terug, blijft in ons geheugen . We zijn twee platen verder , ‘.. like clockwork’ en ‘villains’. De band klink homogener dan ooit . Een goedgeluimde zanger Josh Homme doet veel op de rest van de band om hun strakke en fijngevoelige gitaarrock te laten slagen .
En vanavond zat het er boenk op , “do it again” , “the lost art of keeping apart” en “go with the flow” brachten publiek en band meteen op dezelfde golflengte . Ook de nieuwe “feet don’t fail me” en “the way you used to be” moeten live niet onderdoen . Homme is bij de pinken . Hij ziet een Spiderman op de hoofden surfen en roept ‘em bij zich , “you think I ain’t worth a dollar , but i feel like a millionaire” wordt ferm wat kracht bijgezet . Een bordje ‘we fuck to QOSA’ krijgt een vergeldend antwoord .
QOSA mag dan eventjes de spanning doen dalen , ze hebben goed nagedacht over de setlist, spelen straf en grijpen bij het nekvel . “No one knows” kreeg een ferme drumsolo , “make it with chu” huppelt voorbij en “little sister” , “a song for the deaf” dienen mokerslagen toe . Kortom , dit was een supervette show; krachtvoer van deze Queens.
Marshmello - Een relatief jong gezicht in de hedendaagse dance-scene. Net zoals Deadmau5, die in 2012 nog op vrijdag het hoofdpodium mocht afsluiten , blijven ze in de anonimiteit door het masker op het podium. Marshmello sloot af in de Barn. Een rollercoaster van grote danshits van vroeger en nu verweven met een onvermijdelijk vleugje dubstep. “Heads Will Roll”, “Do you think you ‘re better off alone”, “Everytime Whe Touch”, “Save The World”, … allemaal werden ze bewerkt door de onbekende dj achter de draaitafel.
Een waar spektakel met CO² blazer, confetti, vlammenwerpers en projecties. Hoogtepunt: Marsmello met de hulp van Anne-Marie om samen hun laatste nieuw succes te brengen, “friends” . Samenhorigheidsgevoel! Dat deed Justice hen al voor maar daarom niet minder aanstekelijk. (dank aan Michaël Bultinck)
Tot slot Gorillaz – het was opnieuw heerlijk vertoeven in de muzikale speeltuin van Albarn en C° , die voor de eerste keer postvatten op Rock Werchter. ‘Humanz’ mag dan fletser zijn dan hun vorige materiaal , Gorillaz stond in voor een totaal beleven . Eerst een deeltje Albarn op z’n Blurs, in een hoofdrol, songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/melodica/organ) met onversneden rock, “M1A1” en “tranz” of het melancholische “tomorrow comes today” .
Albarn zag er moe , afgeleefd uit , maar hij bleef de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant met een sterk spelende band en gospelkoortje die een voorname rol opnamen. Visuals van de hand van Jamie Hewlett ondersteunen de muziek; de avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel , die zo’n belangrijke rol spelen in de clips , waren ietwat weggeslagen hier; de aandacht was meer afgeleid door de beelden van de band . Een karrevracht aan artiesten werden losgelaten , muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels en feestelijk om de hoek. O.m. Jamie Principle , De la Soul crew en de beloftevolle Little Simz , die opdook in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
We hadden een soort Gorillaz in vlees en bloed , een full band , combo dat voortstuwt op hiphop, funk, soul, r&b, reggae , beats en dance . O.m. “humility” en “melancholy hill” dreef ons op een wolkendek , een Snoop was te zien op de projecties en een voortreffelijk “stylo” en “feel good inc” (met die ongelofelijke lach) volgden.
Vermoeid of niet , Albarn geeft het beste van zichzelf , biedt ruimte voor improvisatie en zingt nog een supporterslied voor onze Eden Hazard , met de match van de Rode Duivels in ‘t verschiet tegen Brazilië . “Lake Zurich” pompt , dreunt nog eventjes door , “saturnz barz” brengt ons opnieuw in de juiste Gorillaz stemming en tot slot op “clint eastwood “sluit Damon af , samen met een springende Del tha Funky Homosapien.
Na het gracieus concert in Vorst, kregen we hier een wondermooi optreden op het festival …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
De Australische sing/songschrijfster Courtney Barnett maakt in een charmant nonchalante uitstraling een kruising van indiepop, garagerock, americana en folkpop; een reeks rauwe, stoere, sfeervolle, kwetsbare songs volgen.
In het eerste deel van de set speelde het kwartet nummers van de recente plaat ‘Tell me how you really feel’ . Op dreef gekomen haalde ze krachtig en verbeten uit in het tweede deel .
In de sound, zang en de looks zijn er referenties aan Joan Jett, Chrissie Hynde, Patti Smith , Joni Mitchell, Liz Phair en specifiek in het gitaarspel komen Kristin Hersh (Throwing Muses), Tanya Donelly (Belly), Kim Deal (Breeders), Juliana Hatfield en Polly Harvey ‘old style’ opdraven. En zelf stofte ze ergens die Paisley Underground van Steve Wynn en z’n Dream Syndicate of het latere Pavement op. Je hoort de gitaarunderground in een leuk , aangenaam , ontspannend als vastomlijnd , strak kader. Een speelse, rustige rauwheid en lofi inhoud ervaarden we in het materiaal of het nu sfeervol , meeslepend , broeierig , fel, gedreven klonk.
Flamboyant en zelfverzekerd gaat ze te werk . Eerst kregen we tien songs van de onlangs verschenen tweede plaat , een coolness en warmte , de opbouwende , repetitieve ritmes intrigeerden op openers “Hopefulessness”, “City lost pretty” en “Charity”. Op “I’m not your mother, I’m not your bitch” schudt ze letterlijk alles van zich af , zoals de titel van het nummer al liet vermoeden. Het melodieus broeierige “Nameless, facelees” hecht zich vast in het geheugen . Een sfeervolle intensiteit sijpelt door en af en toe wordt er scherp op de gitaren uitgehaald . Een meeslepend , bedreven gespeeld “Sunday roast” sluit dan ook een geslaagd eerste deel af. Een warm onthaal is er en Courtney geniet . Iedereen in de juiste stemming dus.
In het tweede deel worden de snaren strakker gespannen , het tempo opgedreven en haar stem klinkt krachtiger . Een meer straf , jengelende sound in een strak melodieuze outfit. “Avant gardener” vormt de aanzet , “Don’t apply compression gently” en “An illustration of loneliness sleepless in NY” geven ruimte aan het gitaarspel , bouwen op en rocken. Gevoeligheid bleef onderhuids aanwezig. Courtney is met haar band op dreef. We komen uit op hitsige , opwindende versies van “Small poppies” en “Depreston” . De sfeer zit er nu goed in en de respons is verdiend. Na een sfeervol spannend “Anonymous club” volgt een ongepolijst rauw melodieus “Pedestrian at best” , haar doorbraaksingle enkele jaren terug .
Na haar aanwezigheid op de zomerfestivals Pukkelpop en Rock Werchter paar jaar geleden, was dit in zaal een must . In de AB klonk ze gematigder , maar we kregen een emotievol rakende set zonder al te veel franjes, heerlijk uit de losse pols binnen een vast kader . Mooi.
Op Sonic City (Wilde Westen, Kortrijk) is Courtney curator , noteer het alvast van 9 – 11 november …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/courtney-barnett-30-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/loose-tooth-30-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2018 – Superorganism – Vertoeven in een plezierige wereld …
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-09
Johan Meurisse
Een cultuurrijke avond in de Botanique in het kader van Europavox . Eén van de bands die er waren Superorganism … én het gaat snel met Superorganism . Na de insteek van de single “Something for your mind” en hun optreden op Eurosonic was de bal aan het rollen gegaan . In het voorjaar waren ze al te zien in een uitverkochte Bota Rotonde, vanavond waren ze te zien in een goed gevulde Orangerie …
We krijgen een aangename , kleurrijke mix van pop , psychedelica , 60/70s retro , wave, elektro, bubblegum, kitsch , op een los uit de pols , speelse, nonchalente, chaotische wijze. Het zijn frisse, luchtige , aanstekelijke, naïeve , zoete djingeldjangel songs en muzikale schetsen in een decor die doet denken aan ons vroegere befaamd Jeugdtheater Stekelbees, ruim 40 jaar terug.
Tot iets meer dan een jaar geleden bestond de band nog niet en rommelden de leden afzonderlijk van elkaar maar wat aan , voordat ze elkaar vonden op het internet, vanwege hun gemeenschappelijk passie voor muziek, die hen uiteindelijk bij elkaar bracht in Londen.
Het internationale gezelschap, met leden uit Engeland, Japan, Nieuw-Zeeland, Korea en Australië, woont sindsdien samen in een huis in de UK , waar ze kunnen experimenteren met hun instrumenten . Ze vonden dan nog een Japans meisje uit de VS , Orono , die even onvast klinkt als het materiaal .
Het ging er geestig aan toe op het podium . Een leuke boel dus , die heel wat referenties deed opborrelen als Devo , Los Campesinos , Polyphonic Spree , Poi Dog Pondering, Flaming Lips , Beck en The Avalanches/Gorillaz door het knip- en plakwerk . Opvallende outfits, glitterpakjes, de danspasjes en de kinderlijke visuals, de glamour en kitsch druipt er vanaf .
Energieke en hyperkinetische sounds wisselden af met geluiden van alledaagse dingen , Nintendo , Pacman, relaxte deuntjes , experimentjes , bleeps en natuur- dierengeluiden. “Something for your mind” betekende de definitieve doorbraak , maar met “Nobody cares” en “Everybody wants to be famous” zit het even goed . De onvaste vocals worden opgevangen door opwindende backing vocals .
Goed voor een veertigtal minuten … vertoeven in de plezierige wereld van Superorganism, jeugdig , onvolwassen en een ‘nobody cares’ … Superorganism heeft lak aan wetten waaraan goede pop moet voldoen; Een DIY aanpak “Nobody cares , have a drink , have a smoke , do whatever you want ..”.
De regelgeving werd zo makkelijk overboord gegooid . Amateuristisch, prettig gestoord, gek en aangenaam, origineel, creatief … En toch blijft het materiaal en de set minder hangen, beklijven, boeien dan bij de referenties, die sterker uit de verf komen …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - Trixie Whitley – solo weerbarstig in de weer!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-05
Johan Meurisse
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley kwam voor twee intieme concerten, eentje in de in de AB Club en eentje in de Bota Rotonde , haar favoriete plekje. Beiden waren in een mum van tijd uitverkocht . Ze kwam solo haar nieuw onuitgegeven werk voorstellen . In het najaar verschijnt de opvolger van de tweede plaat ‘Porta Bohemica’ .
Klonken de songs met de jaren meer toegankelijk , poppier, dan kregen we vanavond ruwe bolsters van nummers en dus geen echt radiovoer … alleen op het podium was ze met keys , vleugelpiano en elektrische gitaar , gedragen door haar indringende , emotievolle vocals . Weerbarstig , dreigend, verleidelijk , dampend materiaal in een hobbelige , aanstekelijke ritmiek en melodie , die nog meer armslag en intensiteit verkreeg door haar uitstraling en présence . In een zwart leren tenue zagen we de ruwe bolster - blanke pit , die gedreven, energiek als in een gouden hartje teder, breekbaar en gevoelig was.
De klemtoon kwam op het ritme door elektrogrooves , soundscapes en haar geïnspireerd elektrisch rauw rockend , kronkelend en intens spannend bluesy gitaarspel en -getokkel . We werden meteen ondergedompeld in een mysterieuze muzikale wereld van hoekige, donkere
en lieflijke tunes die ergens refereerden aan een Hobbit sfeertje .
De elektrische gitaar galmde op z’n Lanois’ en de keys dreunden op z’n Suicide’s, puur , oprecht , eerlijk , sober , strak, gespannen en recht vanuit het hart . Niet voor niks was haar driejarig dochtertje zelfs te vinden voor de muzikale ideeën en ritmes die haar mama aan het brouwen was . “Touch” , “Fishing for stars”, “Heartbeat” en “To dare imagining” ,ontleend aan een boek die ze kreeg v Marc Ribot over Koerdische verzetsstrijders, zijn enkele nieuwtjes in een demoversie , waar we reikhalzend naar uitkijken in bandversie . “Long time coming” was messcherp. De nieuwe plaat zal trouwens tot stand komen met hulp van Little Shalimar , die al achter Run The Jewels stond. Duidelijk is dat Trixie in de weer is met synths en drumcomputer.
Enkele oudjes passeerden, weliswaar in een ander gelaat als een “Pieces”, “Breath you in my dreams” en een prachtig “Oh the joy”. “Soft spoken words” wuifde ons na een uurtje definitief uit.
De Gentse New-Yorkse bood hier eens wat anders dan de gekende stijl van doorleefde rootsamericana … industrial en trashy rockabilly gitaarrock kruisten haar talentvol schoon integer sing/songwriterschap.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB Club, Brussel , één dag later http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-06-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Boomtown 2018 – van 17 juli t/m 21 juli 2018 – nieuwe reeks namen
acht nieuwe namen - storytellers op Boomtown - Medewerkers gezocht - Mei Plasticvrij
Acht nieuwe namen voor de affiche van Boomtown 2018! Onder andere: een driedubbele portie hiphop uit Brussel en een avond met live-soundtrack bij een Iraanse vampierenfilm (ja dat kan, op Boomtown). Maar eerst:
Nordmann, Borokov Borokov, Tin Fingers
De Gentse Jazzers van Nordmann op dinsdag, 17 juli op de Kouter, het geflipte maar geniale Borokov Borokov uit Antwerpen, ook op 17 juli in de Handelsbeurs, samen met 't Hof Van Commerce, (tickets) en eveneens uit antwerpen de jonge snaken van Tin Fingers, op18 juli, gratis op de Kouter.
Woensdag 18 juli, Handelsbeurs: Stikstof, Le 77 en Blu Samu
Stikstof is een stelletje ongeregeld uit Brussel dat vlijmscherpe hiphop maakt. Ze zijn kwaad, ontzet, gedegouteerd, teleurgesteld en tegelijk onvermurwbaar optimistisch.
Het moet van de koninklijke familie geleden zijn dat er nog eens echte street cred uit de Lakense straten kwam, maar zie: Le 77 komt de leemte vullen. Shit is lit, zeggen de kids dan. En wie zijn wij om de kids tegen te spreken.
Blu Samu is dan wel afkomstig uit Antwerpen, ze valt tegenwoordig steeds meer te spotten in onze hoofdstad. Ze woont in een huis met Le 77, stond op Couleur Café met Niveau4, op Dour met Zwangere Guy, en nu dus op Boomtown. Dat wordt lekker carpoolen dus. Filip Watteeuw zal content zijn! Tickets (dagpas).
Donderdag 19 juli, Handelsbeurs: The Black Heart Rebellion Plays A Girl Walks Home Alone At Night, Echo Beatty
De sound van TBHR evolueerde doorheen de jaren van snoeiharde hardcore naar een avontuurlijk geluid tussen doom, postrock, tribale beats en ambient. De band voorziet op Boomtown de Iraanse cultfilm ‘A Girl Walks Home Alone At Night’ live van een nieuwe soundtrack. Regisseur Ana Lily Amirpour omschrijft haar film als het Iraanse liefdeskind van Sergio Leone en David Lynch, met Nosferatu als babysitter... Dat belooft alvast! TBHR trok voor dit project de onderste schuif met ‘doom & gloom’ open en voegt er een stevige scheut oosterse psychedelica aan toe.
Het fantastische Echo Beatty trekt deze avond op gang. Concert met zitplaatsen. Tickets (dagpas).
Relaas en Alles Kan brengen storytellers naar Boomtown
Ben je tussen de 16 en 30 jaar oud en heb je een verhaal in je dat smacht om verteld te worden? Dan is deze oproep helemaal iets voor jou. Duik met Boomtown en Relaas onder in de wereld van live storytelling en podcasting. In twee workshops leer je hoe je van een kleine anekdote een boeiend verhaal kan maken waarmee je publiek aan je lippen zal hangen. Je maakt vervolgens je eigen echte podcast en daarna mogen vier jonge vertellers op Boomtown hun verhaal doen aan het grote publiek. Inschrijven tot 17 mei via deze link. Vertel het verder!
Relaas op Boomtown is een project in samenwerking met Alles Kan, de projectsubsidie voor jongerenprojecten van de Gentse Jeugddienst.
Join the crew op Boomtown
Meer dan vijfhonderd fantastische vrijwilligers zetten elk jaar opnieuw hun schouders onder Boomtown. En zij zoeken nog versterking! Vrijwilliger zijn op ons festival kan op vele manieren: aan de tapkraan, tijdens op- en afbouw, in de backstage, voor elk wat wil(d)s. Naast fantastische sfeer voorzien wij natuurlijk ook eten en drinken, drankbonnen en een vrijwilligersvergoeding. Meld je meteen aan op www.crew.boomtownfestival.be of kom op 23 mei om 20u naar Herberg Macharius waar we met een drankje al jouw vragen en de planning op het gemak bekijken.
Boomtow doet mee aan Mei Plasticvrij
Al meer dan tienduizend mensen en organisaties steunen Mei Plasticvrij. Nu is het aan jou! Het opzet is simpel: allemaal samen één maand ons gebruik van wegwerpplastic verminderen. Op www.meiplasticvrij.be lees je welke acties we met Boomtown allemaal nemen. Er is al genoeg rommel in de wereld dus rep u naar www.meiplasticvrij.be en doe mee!
Alle reeds aangekondigde namen op een rijtje
Opera:
Milow
Suzanne Vega
Spinvis
Adamo
Jasper Steverlinck
Kouter:
Nordmann
Kevin Morby
Absynthe Minded
Tin Fingers
BRNS
Girls in Hawaii
Douglas Firs
Het Zesde Metaal
Handelsbeurs:
Borokov Borokov
't Hof Van Commerce
Dijf Sanders
Flying Horseman
Condor Gruppe
Le 77
Stikstof
Blu Samu
Nederlands 
Français 
