Al met de vorige cd komt van de uit Glasgow afkomstige Twilight Sad rond Andy Macfarlane  pop en finesse door . Het zijn broeierige, intens meeslepende , dromerige songs met een donker randje , waarvan de in feedback gehulde gitaarmuren beheerst blijven . Vooral de eerste nummers van de cd vallen in die categorie . De shoegaze en de ontregelde sounds  zijn dus teruggedrongen . De dramatiek blijft aanwezig.
Verderop klinkt men nog sfeervoller en ingetogener . Op zich klinkt The Twilight Sad niet echt verrassend meer , maar het blijft alvast boeiend.

Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Sinds hun return in 2012 met het album ‘5’ (het duo was er eventjes uit van 2004 tot die plaat verscheen) zoekt en slaagt Lamb erin , binnen een triphopconcept , een evenwicht te realiseren tussen melodie en elektronica .
Een broeierige spanning creëren ze, innemend, pakkend, melancholisch, sfeervol tot aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
Opener “In binary” is al meteen een boeiende song van elektronisch vernuft, met een sferische groove en allerhande bleeps . En zo vinden we er nog een paar als “Seven sails” , “SH09 is back” (één van de bonustracks ) en de titelsong; ook het ingetogen materiaal intrigeert door die indringende,  warme , bezwerende hemelse stem van Rhodes o.m. op “As satellites go by”, “Nobody else” en “Doves & ravens”.
Het toont nog eens het veelzijdige en het mooie in hun materiaal !

We hebben er een ongelofelijk avondje opzitten … Underworld gaf een prachtconcert van hun Rewind ‘Dubnobasswithmyhead man’ uit ‘94. Underworld stelde die doorbraakplaat – 20 + 1 jaar -  integraal voor en schitterde. De veertigers onder ons hadden de ‘time of their life’. Twee uitverkochte AB concerten en dat telde!

Hier in ons landje begon het eigenlijk wel allemaal voor het vaste duo Karl Hyde (zang/gitaar) en Rick Smith (knoppenfreak). Als we even het archief opstoffen , lezen we nog volgende cd bespreking ‘Een heerlijk genietbare trip waar we meegevoerd en -gezogen worden , van dance , trance , dub  en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen, zang in een web van flashy lights en stroboscoops. Een mijlpaal voor de scene!’
Underworld heeft een eigen weg geplaveid en was samen met Daft Punk, Prodigy, The Chemical Brothers  de belangrijkste vertegenwoordigers van de 90s dancepop.  Een golf van DJs en bands volgden die net ook iets hadden met dance, techno, electro en retro acid.
De heren zijn nu aangevuld met Darren Price (mede pionier Darren Emerson verliet Underworld rond 2000 btw!) en het was een uitdaging om alle nummers in hun volledigheid te spelen : de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . Elk nummers werd ook afgebeeld .
Het publiek genoot ervan, zwalpte, hotste  heen en weer, de armen in allerlei bewegingen en in de lucht; een sterk onthaal bij elke wisseling, kortom sfeer , ambiance en een AB letterlijk op zijn kop . Wat een uitgelatenheid en enthousiasme!
Die dynamiek , opwinding werd dan ook overgezet op de drie op het podium . Hyde zat letterlijk in een droomwereld en vooral Smith kon zijn ding doen en ging loos op z’n computer en knoppen.
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht door “Dark & long” , dat mooi uitgesponnen werd . Duidelijk was ook hoe subtiel elk geluidje in zijn repetitieve ritmiek en opbouw op zijn plaats viel.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. Een beetje dwarse sounds misstonden niet op “Mmm skyscraper” en “Spoonman”. “Surfboy” duwde vervolgens het gaspedaal in , maar de duivels werden een eerste keer écht ontbonden op de gekende “Dirty epic” en “Cowgirl”.  Verder met een “Rez” en de twee afsluitende tracks op plaat , die in al die jaren praktisch nog geen hoor kans hadden gekregen,  “Bigmouth” (met die onweerstaanbare bluesy loops en mondharmonica) en het slepende “Spikee”, waar het tempo omhoog werd gekrikt , steeds krachtiger werd en net niet explodeerde door die ingehouden spanning . Tussenin hadden we een rustmoment door de loungy groove van “Tongue”, “River of bass” en “M.E”. 
We werden letterlijk  een laatste keer bij het nekvel gegrepen op “Born slippy”, waarmee Underworld het grote publiek bereikte . Een long version , die iedereen in extase bracht! Zweetdruppels parelden op het voorhoofd  … En dan was het over & out . Ze vielen in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid op hun songs!

Hier snoven we de clubsfeer op , was iedereen op dezelfde golflengte en in optimale stemming. Totaal wat anders dan een rockconcert ! We hadden ‘the time of our life’!

Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel

Het West-Vlaamse Het Zesde Metaal is al een kleine tien jaar bezig en draait rond zanger/componist Wannes Cappelle , die  nu al toe is aan zijn derde plaat . ‘Nie voe kinders’ volgt ‘Akattemets’ en ‘Ploegsteert’ op . In een wisselende bezetting werkt hij in het West-Vlaams pakkende , boeiende songs uit, die op sobere of op een meer bredere wijze eenvoudig, broeierig en subtiel uitgewerkt zijn . Die taal en de muziek communiceren met elkaar en zoals hij het zelf omschrijft in één van de nummers “het zit ‘em allemaal wel goed in elkaar”. Vriendschap , liefde en wereldproblematiek , je hoort het ergens wel allemaal in deze deftige reeks songs . “Gie , den otto en ik” en “Dag zonder schoenen” zijn enorm sterk.
Er valt verder voldoende afwisseling te noteren o.m. een sfeervol dromerig “Bouwt ip mie” , een rockend “Vaskes” , een poppy “Genezen” , de roots van “Ik ga niet storen” of een ingetogen “Zet mie af” op piano. Nederlandstalige muziek die intrigeert!

Het Amerikaanse King Tuff maakt een potpourri in hun neopsychedelische rock . We horen pop , garagerock , bluesrock , indiepsychedelica , shoegaze en dreampop dooreen , onder de nasale stem van master King Tuff .
De  sound kan prettig gestoord  zijn, de songs zitten ingenieus in elkaar en weten te raken . Mooi wat we hier allemaal horen .
Tja, hij brengt 13 Floor Elevators , Happy Mondays , Dandy Warhols , BRMC  en MGMT dicht(er) bij elkaar . Check songs maar eens als “Sick mind” , “Black holes in stereo” , “Staircase of diamonds” en de titelsong … Heerlijk genietbaar …

Iceage , het aparte bandje uit Koenhagen rond zanger Elias Bender Rønnenfelt , onderneemt na een paar gestripte en gestoorde rock’n rollende punkplaten ( hoor het als een smeltkroes van avantgarde,  hardcore, punk, en postpunk ) een forse koerswijziging. Hier kunnen we nog steeds niet omheen zijn valse praatzang . 
Een inventief klinkende Iceage hebben we dus,  die het harde , ruwe duidelijk heeft bijgeschaafd en het houdt tussen slordig en gestroomlijnd met gruizige , broeierige , sfeervolle, donkere songs , die ergens hangen tussen het Swans van de nineties , die de donkere romantiek bezongen met semi-akoestische  diepe gitaarriedels, en natuurlijk ook het oude Cave & The Bad Seeds .
Het is een afwisselend plaatje geworden dat gaat van  de intense “Oh my fingers” , “The lord’s favorite”, “How many” naar de uptempo’s van “Stay” , “Let it vanish” en dan kan tuimelen naar de gevoeligheid van “Forever” en de titelsong .
De verdoemenis wordt nog steeds ingeluid , maar dan op een meer aangename manier .

De Londense Bear’s den debuteert met ‘Islands’ op het bekende Caroline/Universal label . Hooggespannen verwachtingen dus naar de band rond zanger/gitarist Andrew Davie , die het midden houdt tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro .
De band ligt ergens tussen Mumford & sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang. Ze hebben een pak sterke songs uit , die mooi uitgewerkt zijn en ons weten te raken,  check “Agape”, “The love you stole” , “Think of England”, “Elysium” en de single “When you break” maar eens . Meteen al vijf van de tien songs die meteen overtuigen . Toegegeven , hun dromerige indiefolkpop kan wat gladgestreken zijn , maar de heren weten hoe liedjes te maken die een goed gevoel hebben en ons interesseveld meteen bereiken …

Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse

Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .

Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert ,  een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove  kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig)  gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen ,  nostalgie en kippenvelmomenten.

We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows

Een heel interessante soloplaat is deze van de 56 jarige zanger/gitarist Thurston Moore . We hebben hier op zijn solo-album ‘The best day’ een reeks twinkelende, onversneden gitaarsongs bepaald door die rauwe, jengelende gitaar, zijn lichthese onvaste vocals en die spannende, beheerste, gestroomlijnde songstructuur .
De eerste twee “Speak to the wild” en “Forevermore” zijn al meteen twee sterke nummers in het genre die net zorgen voor dat kenmerkend Sonic Youth geluid … een soort ‘rewind’, waarbij de songs een eenvoudige melodielijn hebben, waarin van alles kan gebeuren , ze lichtjes door de bocht gaan , maar nergens ontsporen . Hij heeft o.m.  Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine)  en James Sedwards bij zich.
“Detonation “ en de titelsong zijn diegenen die het meest rocken , “Vocabulairies” een muzikaal werkstuk is en “Grace lake” het leuke instrumentaaltje . Chelsea Light Moving was al fijn groepje van de man , maar dit is een Thurston Moore in even goede doen.
Live durft het nog meer te knetteren, staat men nog meer onder hoogspanning en brandt de kaars van ‘Daydream nation’ nog meer …
De acht songs zijn meer dan de moeite! Prachtplaatje.

Midden vorig jaar werden we bestormd door die single van de Ierse sing/songwriter Andrew Hozier-Byrne. “Take me to church” - de song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer -, ging het beloftevolle debuut vooraf en hij was ook al één van de revelaties op Pukkelpop , waar hij voor de eerste keer te zien was en waar we konden kennismaken met z’n werk.
Heel wat moois hebben we met zes bijhorende nummers op het album, emotionele radiopotentiële pop verweven van gospel , blues , folk , en meerstemmige zangpartijen.
De nummers steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals. We krijgen afwisselend broeierige ( en dat zijn er een pak o.m. “Angel of small death …”, “Jackie & Wilson”, “Someone new” in de beginfase al ) en een handvol ingetogen , breekbare songs (o.m. “In a week” (met Karen Cowley) , “Cherry wine” en “My love will never die”) te horen; hier hebben  we nog meer de kracht van zijn stem en verraadt hij een klassieke kooropleiding. “From Eden” is de volgende single.
Hozier overtuigt met de reeks spannend opbouwende nummers !