Van de sing/songwriting van Nick Mulvey zijn we sterk onder de indruk . Hij is een getalenteerd artiest , die eerder al z’n sporen verdiende bij de Britse jazzpop Portico Quartet.  Hij is sinds een drietal jaar solo bezig en na een paar EPs is hier de langverwachte debuutplaat.
Hij brengt warme gitaarpop , gedragen door z’n innemende , indringende, licht melancholische stem . De finesse en subtiliteit druipt er van af bij deze intens broeierige, sfeervolle songs .
De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk en intrigeren door die repetitieve ritmiek en de verrassende, boeiende wendingen  . Heerlijk als je zo’n reeks beluistert, “Fever to the form”, “April” , “Juramidam”, “Cucurucu” , de titelsong en iets verderop “Meet me there” .
Maar ook de sober gehouden nummers raken , “Ailsa craig” en de afsluitende rij “I don’t wanna to go home”, “The trellis” en “The world to me”.
Deze afwisseling is erg mooi en hier ervaren we een ‘wauw’- gevoel . Andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard  en Jose Gonzalez komen samen bij Mulvey. Hem onthouden we zeerzeker!

Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte  stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!

Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse  songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …

Het Amerikaanse kwartet biedt een explosieve cocktail met vervreemdende geluiden, grooves, ragga , metal , psychedelica en noise . Een grauwe sound met stroomstoten en een ontspoorde ritmiek horen we vooral op de eerste songs . Heel wat muzikaal bochtenwerk dus.
Het tweede deel klinkt ietwat toegankelijker en zit eerder binnen de psychedelicapop met experimentjes zoals van een MGMT. “Eve’s child” , halfweg de cd , is trippy, aanstekelijk en klinkt het sterkst!

De lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden al onder de schouders genomen door Jack White en Conor Oberst . Ze zijn toe aan hun derde cd en nog steeds intrigeert hun dromerige , melancholische rootsfolkpop.
We worden maar al te graag meegesleept door fraaie, warme, romantische kleuren en de vocale harmonieën, die helder indringend zijn  . Een emotioneel ontwapende sound door een klankpalet van akoestische gitaar, piano, steelpedal  en drums.
De multi-instrumentalist van Bright Eyes (van Conor Oberst), Mike Mogis, vervult opnieuw een toonaangevende rol . De nummers klinken eenvoudig en zijn subtiel uitgekiend . Enthousiasmerend materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt.  Al meteen worden we overspoeld door twee heerlijke songs “My silver lining” en “Master pretender” . Verder zijn de songs sfeervol en heerlijk genietbaar. “Heavens knows” wordt gekenmerkt door een huppelende ritmiek en “The bell”, “Waitress song” en “A long time ago” zorgen voor een breder spectrum. Op die manier gaan de zusjes overtuigend in het genre te werk .
Mooie plaat opnieuw dus!

Een frisse filmische wind horen we van Condor Gruppe . Zo goed als instrumentaal tuimelen we hier in de spaghetti westerns van Sergio Leone / Ennio Morricione en is hen een vleugje Tarentino niet vreemd .
We krijgen een uiterst genietbare heerlijke sound door het gitaargetokkel – spel , en allerhande geluidjes  van o.m. piano, keys , sax en congas .
We horen , voelen , zien cowboys in een saloon bar, zweterige lichamen onder een verzengende hitte, spek , bonen,  whiskeys, rondborstige vrouwen , …
In deze Antwerpse band valt er muzikale ervaring te noteren van Creature with the atom brain, Flying horsemen en White circle crime club .
Spannende , repetitieve postrocktunes vullen aan , en we kunnen zelfs rustig , leuk meeneuriën op die sound .
Met plezier worden we hier in dit sfeertje ondergedompeld . Band die zeerzeker moet gezien worden . Een lust voor oog en oor …

Een interessante ontdekking is het Nederlandse Space Siren, een dreamnoisekwartet, die aan hun tweede plaat toe zijn. Zij balanceren ergens tussen The Cranes , Slowdive , Ride, My Bloody Valentine , Sonic Youth en Deerhoof . En dan weet je het wel, de songs kunnen sfeervol zijn , aanzwellen en exploderen,  hebben gitaarerupties en zitten vol shoegaze feedbackgeraas, wat het nummer doet ontregelen en de sfeer grimmig, angstaanjagend maakt. Heerlijk genietbaar dus , bepaald door de engelenzang van Gwendoline Douglas , die soms hysterisch krijsend uit de hoek kan komen .
Heel wat variaties , verrassende wendingen en tempowisselingen krijgen we over ons heen . “Evidence  collection guidelines” , “Bohemian recipe” , “Psycho” en “You’ve got tattooed my brain all away” zijn alvast een handvol te koesteren nummers hier.
Space Siren kan ook poppy sfeervol zijn als op “Not too amused”, “Pick me up”, “Is it because of that move” en het afsluitende “Ends end”.
We hebben een mooi muzikaal geheim ontdekt in deze Nederlandse  band!

Negen jaar na het opmerkelijke debuut , ‘We have sound’ en drie jaar na het onopgemerkte ‘Leisure seizure’, verschijnt de derde, het evenwichtige ‘Luck’ van de Londense do-it-all Tom Vek . Hij kreeg al een Beck/Soul coughing stempel opgeplakt door heel wat stijlen te mengen. Hier blijft de voorliefde van pop en elektro in allerlei gedaantes , maar de songs intrigeren door de broeierige spanning , de lichte swing’n’grooves en de subtiele geluidjes .
Al meteen zijn we overtuigd met het grillige “How am I meant to know” en de ritmiek van “Sherman (animals in the jungle)” en “Broke”. “Ton of bricks” valt op door de percussieve ritmes naast de keys en “A mistake” laat Vek als sing/songwriter/troubadour horen .
Soms zijn er wat bizarre invallen , maar dat is nu net Vek ten top. “The tongue avoids the teeth” is opwindend , de sterkste song op de plaat , die Vek’s muzikaal gedachtengoed samenbalt.
Kortom , ‘Luck’ is inspiratievol , leuk , aangenaam. Wat een return!

Olga Bell verwierf bekendheid als lid van de Dirty Projectors . De Russische combineert haar roots van Russische volksmuziek en Oost-Europese muziek met ijle, sferische ‘schoonheids’ folkpop . Intrigerend en betoverend zijn de zangpartijen , die ergens Katzenjammer en Varttina doen opborrelen . Ze doet een verkenningstocht door negen uithoeken in Rusland. Het concept is avontuurlijk , traditioneel en toegankelijk .
Dat Rusland nu in West-Europa niet direct populair is, laten we terzijde . We hebben hier een apart en fijn plaatje .