Andrew Bird heeft al een handvol ingetogen en aanstekelijke sing/songwriter popsongs uit. Ook de laatste nieuwe cd, die wat op zich liet wachten, is meer dan de moeite en is uitermate genietbaar door de verrassende wendingen en mans ingenieuze en inventieve vioolspel. Het dromerige materiaal heeft een sterke ritmiek en een folky inslag. De licht galmende zang en het gefluit komt het materiaal ten goede. “Desperation breeds”  is de nieuwsgierige opener van de best sfeervolle , boeiende plaat. “Danse Caribe” doet heupwiegen, er is een duet met St. Vincent Annie Clark (“Lusitania”) , een broeierige “Hole in the ocean”, of hij voert je mee voor een rustige rit via een ingetogen “Lazy projector”. Overtuigend werk dus! Foei dat we deze man niet eerder hebben ontdekt .

Uit Chicago, Illinois zijn ze , deze gasten van Maps & Atlases . Na een paar EP’s en een cd, kunnen ze doorbreken met ‘Beware & Be Grateful’, waarbij ze meer richting doorsnee indierock zijn geëvolueerd. Opvallend zijn de vindingrijke , dromerige en broeierige melodieën, de verrassende en huppelende ritmes en een groovy afrorockend sfeertje . Vroeger maakten ze deel uit van het ingewikkelde ‘ mathrock’ genre , maar de poporiëntatie overtuigt  alvast.
Een gevarieerd album  van boeiende , subtiel uitgekiende songs, waarbij de groep refereert aan ELO, Talking Heads , TV On the Radio en Vampire Weekend . Vanaf het nummer “Silver sel” , tweede deel van de cd , klinken de nummers heel aanstekelijk.

Een beloftevol gezelschap is alvast het Australische Young Magic met de in Indonesië geboren zangeres Melati Malay. Een melting pot van stijlen binnen de indie-elektronica , die een toegankelijke Animal Collectieve en Yeasayer herbergt .
Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle songs , deels instrumentaal en deels met een overwaaiende, zweverige zang; een potpourri van popelektronica, shoegaze, elektronische, industriële beats, overstuurde synths, chillout, echo en feedback.  
Een muzikale trip van songs, klankbeelden, geluidstapijtjes, iets aparts , geheimzinnig , maar bezwerend , herkenbaar  en treffend . Songs als “Sparkly”, “Slip time”, “You with air” en “Night in the ocean”  zijn alvast de moeite .

Vijf nummers maar vind je terug op ‘Frying on this rock’ van het Amerikaanse trio White Hills . Kan ook niet anders gezien deze radicalen er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif. Check er de al of niet instrumentale songs “Robot stomp” , “Pads of light” en “I write a thousand letters” op na. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Op de pics wordt White Hills aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie. En in die aanpak zijn ze niet vies een bulldozergeluid te injecteren op z’n Cosmic Psychos of die sober  te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes .
White Hills: ‘dopeheads’ al 10 jaar bezig , maar ‘du grande’ stonerpsychedelica …

Het NYse ensemble White Rabbits is toe aan hun derde cd en zijn een goed bewaard geheim binnen het indiepoplandschap . De broeierige songs hebben een evenwichtige opbouw en kunnen verrassen door de stuwende ritmes , de onverwachtse wendingen en de tempowisselingen, die zweren aan punkfunk , psychedelica en allerhande experimentjes. Geraffineerd, goed uitgewerkt materiaal en daar tekenen songs als “Heavy metal“, “Temporary”, “Hold it to the fire” en “It’s frightening” voor . Een eenvoudig verrassend popgevoel ontwikkelt zich bij deze band ,die opnieuw sterk voor de dag komt .

Het Limburgse Fence heeft al een paar platen uit en had met songs als “Always ultra” en “Mary Lou” een paar leuke , fijne singles uit . Na Pukkelpop 2006 gingen de leden elk hun eigen weg ; ze zijn nu terug bij elkaar en doopten de nieuwe cd simpelweg ‘Fence’. De songs zijn melodieus broeierige en sfeervolle rockers; we noteren alvast “ Without a trace” en “Walk the walk” . De groep durft breder te gaan op “I think I do” en “Evolution stock” . Ook de integere “We didn’t mean you no harm”, “Of day & night” en “Haystack” zijn de moeite . Fence schrijft songs zoals we hoorden van een Metal Molly . En zijn ze nu back. Mis hen niet!
Info http://www.fence.be   

Indierock in z’n puurste vorm … Dan is The Wedding Present uit Leeds van zanger/componist en gitarist David Gedge (oerlid trouwens) een goed bewaard Brits ‘indie’ geheim. De band , al zo’n vijfentwintig jaar bezig, tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, als van een Go-Betweens en The Chills toen. Een nieuwe plaat is uit, ‘Valentina’ met opnieuw enkele fijne songs als “You’re dead” , “Back a bit … stop”, “Stop thief?” en “End credits” , die sterk zijn door die subtiele rammelende gitaren ,  de diep groovende bas en de gedreven ritmes . De andere songs liggen natuurlijk in hetzelfde elan , maar raken iets minder . Wedding Present brengt per plaat een paar ongelofelijke indiepoprockende songs.
Ze zijn momenteel terug ‘on tour’, maar eigenaardig genoeg stellen ze eerst een ‘rewind’ voor met het album ‘Seamonsters’ (’91), om dan pas ‘nieuwere’ songs toe te voegen . Wedding Present, altijd wel ‘een specialleke’ binnen die indiescene …

Ondanks dat deze Amerikaan al lang in het vak zit is, is dit een eerste aangename kennismaking. Damien Jurado is met z’n melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young. Hij heeft er al een vijftien jaar lange , grillige carrière achter de rug , maar bon , we horen aantrekkelijke , sfeervolle ,integere (semi-akoestische) songs , met psychedelische tunes door ‘70s toetsen, slides en hemelse backing koortjes, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Nothing is the news”, “Life away from the garden” en “Museum of flight” zijn alvast drie prijsbeesten  in het genre, zijn broeierig en ontroerend en voeren je (n)ergens mee …Dit is een plaatje van zo’n vijfendertig minuten singsongwriterpop op z’n plaats …

De muzikale duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken. Een veelvraat die solo ook v zich laat spreken . Want we hebben hier met een afwisselend plaatsje te maken , die een stevig, pittig , doorleefd en emotioneel rock’n’roll/blues/country gehalte hebben.
De songs zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd. De openers “Missing pieces”, “Sixteen salteens”  en “Freedom at 21” zijn om U tegen te zeggen . Even verderop zijn “Trash Tongue talker” en het afsluitende “Take me with you when you go” even magnifiek , spannend en meeslepend .
En White is niet vies van halve sfeervolle ‘saloonbar’ballads als “Live interruption”, “Hypocritical kiss”, “I guesss I should go to sleep” en de titelsong .
De rock’n’roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent .  Een verbluffend staaltje waarbij het materiaal deels refereert aan een Jon Spencer Blues Explosion “ …‘they ‘ve got the blues” … Meesterlijke broeierige  jams ,  gitaarslides , opzwepende drums , piano en White’s prachtige rockende stem . Ze zorgen voor de gepaste klankkleur en rock’n’roll outfit .  De songs zitten perfect in elkaar en zinderen na.
Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken … Live rasmuzikanten ‘to the bone’ .