Transit, een viertal uit het Gentse, begon een kleine drie jaar geleden als gitaartrio. Sinds 2005 werden drums toegevoegd. Na de demo `Harmatan' is deze EP uit met vijf instrumentale songs. Transit profileert zich binnen de postrock van Mogwai, 65daysofstatic, Red Sparrowes, Explosions in the Sky en ons eigen Tomàn en Madensuyu.

Een filmisch sound die sfeervol, dromerig en soms donker dreigend kan klinken. De songs hebben een spannende opbouw, kunnen aanzwellen en diverse tempowisselingen ondergaan. Ze balanceren tussen zacht, intiem, sfeervol, lieflijk en fors, krachtiger, doch uiterst beheerst. Ze trekken nog niet zo fel van leer als hun postrockvrienden. Het is een emotievolle, broeierige sound, waarvan de vijf songs elk wel een eigen klemtoon hebben in de songopbouw. ?Matacabras?, het langste nummer, is alvast het sterkste.

` Broadleaves vs Conifers' is een verrassende EP, die boeit en intrigeert. Een puik muzikaal decor van het viertal!

Info: www.transit-band.be

Het New Yorkse vijftal LCD Soundsystem, onder zanger/songschrijver en producer James Murphy heeft het vervolg klaar op het titelloze indrukwekkende debuut. `Sound of Silver' vormt alvast een tweede sterk staaltje. Punkfunkrave: een geheel van elektro, wave, rock, punk, funk. Invloedrijk zijn alvast Eno/Byrne van `My life in the bush of ghosts', op songs als ?Get innocuous? en ?Us vs them?: broeierig, een groovy funky ondertoon, een trancegerichte beat, en een repeterend karakter, opgezweept door percussie. ?North american scum? en ?watch the tapes? zijn de twee rockende nummers.

?Someone great? intrigeert door synthi en bleeps. ?All my friends? weet zich gaandeweg te nestelen in je hersenen door een repeterende pianonoot. De titelsong is het rustpunt van de cd: lounge, soundscapes en filmisch. De cd eindigt met de sfeervolle poppianoballade ?NY I love you? en Murphy's onvaste stem.

`Sound of Silver' komt van een frisse danssensatie die het langer volhoudt dan één plaat, en 15 jaar na Underworlds `dubnobass' een sterke indruk nalaat!

The Long Blondes maken deel uit van een nieuwe lichting jonge vrouw – man bandjes als The Hot Puppies, The Subways, Juliette & The Licks en The Pipettes. The Long Blondes is een kwintet uit Sheffield (drie meisjes, twee jongens, gemiddeld 19 jaar!) die een leuk debuut uithebben van een twaalftal drie minuten songs. Spil is zangeres Kate Jackson, die qua zang soms neigt naar Gwen Stefani (ten tijde van de No Doubt periode) of die soms schreeuwerig, onvast of emotievol klinkt.

De eerste songs zijn alvast dynamisch, pittig en gedreven; springerige gitaarpunkpop dus op “Lust in the movies”, “Once and never again” en “Giddy stratospheres”. “Only lovers left alive” en “Heaven help the new girl” laat een sfeervol melodieus kantje horen van dit jonge bandje. Het tempo wordt terug strakker vanaf “Separated by motorways”, een bewijs van de muzikale uitbundigheid van de band. Enkel op het eind met “Madame Ray” en “A knife for the girls” verzwakt de band ietwat.

The Long Blondes houden het midden tussen onstuimige punkpop en speelse poprock, ‘de road’ om veilig thuis te geraken volgens de Long Blondes.

 

 

De Nieuwe Vrolijkheid is een Nederlandse band uit Den Haag onder het duo Vincent van Gerven Oei en Natasha Van Waardenburg. Ze zijn al actief van 2002 maar hebben enkele ups en downs gekend.

Ze maken een avontuurlijk weirdo mix van `80's Swans, The Virgin Prunes, Sonic Youth noise, The Ex' experimenteerdrift en voegen er zelfs een stukje Stone Roses psychedelica aan toe. De eerste nummers zijn alvast loodzwaar: ?I woke up in the middle of a dream?, ?You want my blood on the floor? en ?Kurt?. ?Winter?, ?We'll take their castle ?? en ?Typrewriter? klinken toegankelijker en zijn sfeervoller en opbouwend van aard.

Nerveuzer klinkt het trio op ?This is how I say goodbye en ?red yellow blue?. Dit beloftevolle trio overtuigt met hun bezwerende donkere noisepop.

`Blood on te floor' en De Nieuwe Vrolijkheid: een mooie contradictie in cd en groepsnaam!

The Rakes zijn een Londens kwartet die onder de aandacht kwamen met het debuut ’Capture/Release’ met songs als “22 Grand Job”, “Strasbourg” en  “Work, Work, Work”, korte kernachtige songs die de band in de tweede linie plaatste van postpunkbands als Bloc Party, The Futureheads, Kaiser Chiefs, Maxïmo Park en Franz Ferdinand. Frisse, energieke gitaarrock dus.

Op de tweede plaat koos de band voor een gematigde subtiele aanpak, minder rechttoe-rechtaan en dynamisch. ‘Ten New Messages’ bevat  aanstekelijke, broeierige, rauw rammelende melodieuze gitaarpop, onder de lichthese, donkere zweverige zang van Alan Donohoe.

“The world was a mess but his hair was perfect”, “Little superstitions”, “We danced together”, “On a mission” en “Time to stop talking” zijn alvast de sterkste nummers op de cd..

‘Ten New Messages’ is daadwerkelijk een minder strak en snedig album dan het debuut. De muzikale aanpak is wennen, maar de plaat wint per beluistering aan zeggingskracht.

Joanna Newsom heeft de schijnwerpers op haar gericht op deze tweede plaat `Ys', die het debuut `The milk-eyed mender' ('04) opvolgt. Door de freefolkbeweging van bands als CocoRosie, Devandra Banhart en Sufjan Stevens krijgt de harpiste uit Californië meer airplay. Een uiterst originele sound geënt op strijkersarrangementen en haar harp. Een neoromantisch folkgeluid, gekenmerkt door lappen tekst en haar hoge fluisterzang. Haar stem doet denken aan één van de zusjes Casady van CocoRosie, Björk en Kate Bush. Vijf songs, die gemiddeld boven de tien minuten zijn.

De songs zijn subtiel uitgewerkt, zwellen soms aan en hebben een broeierige opbouw. De sound doet denken aan de `Er was eens' ..verhalen; Newsom heeft het alvast over de legendarisch verdronken stad van de Kelten.

Het is een talentrijke dame die een overdonderend moderne klassieke plaat uitheeft en beroep deed op Van Dyke Parks, Steve Albini en Jim O'Rourke.

Maxïmo Park klonk op hun debuut ` a certain trigger' als een gewaagder FF. Hun dynamische, springerige en aanstekelijke gitaarrock met `80's elektro/wave invloeden klinkt op de tweede cd meer verfijnd en geraffineerd. Het is een afwisselend boeiend plaat, die wat inboet aan originaliteit en avontuur. De songs zijn melodieus uitgewerkt. Het gezelschap uit Newcastle, onder zanger Paul Smith, behoudt de frisse poprocksound, die de ene maal sfeervoller klinkt, mede door toetsen en piano (?books from boxes?, ?karaoke plays?, ?your urge? en ?nosebleed?), de andere maal fel verbeten rockt (?girls who play guitar?, ?our velocity?, ?the unshockable? en ?by the monument?).

De Britse Amy Winehouse debuteerde toen ze nog geen twintig was met `Frank'; qua sound (soulpop) en vocals (warm, doorleefd) manifesteerde ze zich samen met Joss Stone. Doch Winehouse onderscheidt zich met jazzy en reggae uitstapjes; een vleugje Billie Holliday, Curtis Mayfield en Macy Gray. Tav de lieftallige diva Stone heeft Winehouse er al een leventje opzitten van zwaar uitgaan, fors drank- en druggebruik.

De tweede cd `Back to Black' verschijnt drie jaar na haar debuut: `black soul', jazzy pop, broeierig, sfeervol en groovy.

De songs klinken afgewerkt, zitten subtiel in elkaar en hebben een `50's tint. ?Rehab?, ?You know I'm no good?, ?Me & Mr Jones? en ?Love is a losing game? zijn pareltjes van songs op een plaat die geen enkele maal verzwakt! Een regelrechte boeiende, intrigerende Motown sound.

Het Brusselse Mud Flow, onder Vincent Liben, bracht een paar jaar terug een fijne cd uit `a life by standby', een Belgisch bewijs van muzikale variëteit binnen de poprock.

De nieuwste cd, genoemd naar een Japanse shortstory schrijver, bevat opnieuw een muzikale ideeënrijkdom van dwarrelende gitaarpop, Britpoprock en dromerige psychedelica. ?My fair Lady Audrey? en ?the number one play of the year? heeft iets mee van Sonic Youth, ?Planes? van Death Cab For Cutie, ?Waltz? van Badly Drawn Boy en ?monkey doll? leunt het nauwst aan Mercury Rev. Zelfs een vleugje `Air'lounge is te horen op ?The story was best left untold?.

De band heeft een erg verdienstelijk boeiend album uit; een doorbraak naar een breder publiek?!

Onder de indruk ben ik van het werk van de band van Stef Heeren, het Belgische KTAOABC. De band brengt een uniek geluid van donkere dreigende folkrock, `darkfolk'; in die intrigerende sound heerst mystiek en sociale doemdenkerij in lyrische teksten.

De twee kortste songs zijn de opener ?Prélude? en de afsluiter ?all movements are targets in the minds of tigers?. Daartussenin zeven nummers van meeslepende dramatiek, door het gitaargetokkel, cello, violen, een dreunende onheilspellende percussie en een diepe stem. Een paar uitgesponnen nummers als het apocalyptische ?you will reap a whirlwind? is er eentje om in te lijsten.

Het viertal heeft iets van Woven Hand en The Men They Couldn't Hang en lijkt wel de doemversie van Angelo Branduardi en The Whiskey Priests. Demonisch plaatje!