Het Brusselse label Mottowsoundz herbergt enkele mooie namen zoals La Muerte, Moaning Cities, Deadline en ook het Brusselse My Diligence. My Diligence ontstond in 2010. Ze maken harde rock in de stijl van Queens of the Stoneage, Wolfmother en Kyuss om er maar enkele op te noemen. Met ‘Sun Rose’ hebben ze nu hun tweede album uit. Het is stevig, soms melodieus en met een eigen smoel.
Gedurende negen songs weten ze mij toch wel te begeesteren. Van opener “Resentful” dat Royal Blood-gewijs de aftrap geeft via het stevige “Backstabber” tot het magnifieke en sfeervolle “An Asteroidal Arrow”. Die laatste is een mooi opgebouwde song waar de vocals pas helemaal op het laatste hun intreden maken. Top hoor.
“Flying Poney” heeft dan in zijn gitaarwerk wat psychedelische invloeden die afgewisseld worden met zware riffs. De cleane stem van Cédric Fontaine (tevens ook gitarist en bassist) geeft een mooi contrast aan de song. Ik hou enorm van de mix en de productie van dit album. Het biedt gelaagdheid en een mooie sound aan het album. Luister maar eens naar bv “Lecter’s Song”. Daar komt die variatie en afwisseling goed tot uiting. Ook de ritmesectie (drummer Gabriel Marlier en gitarist alsook bassist François Peeters) verdient een pluim met hun strakke prestaties.
My Diligence is er op alle vlakken op vooruitgegaan met dit album. Dit is evenwichtig, stevig en melodieus. De productie maakt het geheel af. Top album. Een trio om te volgen. Live worden ze bijgestaan door Romain Lafuite met zijn Moog. Toch benieuwd om ze eens aan het werk te zien.

Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2.  Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.

Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.

Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.

Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS

Hajk, uitgesproken als Hike, komt twee jaar na hun debuut met een opvolger. Hun debuut scoorde hoge ogen in eigen land met hun catchy indiepopliedjes. Op hun opvolger klinken ze nog een stuk beter en zelfverzekerder.
Het vijftal maakt moderne en goedgebouwde pop. Beter dan de Ariadne Grande’s en de Justin Biebers van deze wereld. Ze hebben net dat tikkeltje meer eigenheid en diepgang in hun muziek. Akkoord, het is muziek die heel radiovriendelijk blijft. Maar wel aangenaam om naar te luisteren. Voor de vocals wisselen ze af tussen Sigrid Aase, Einar Haugseth en Preben Andersen. Vooral Sigrid heeft een heel mooie en goede zangstem. Preben heeft een zachte, moderne zangstem (denk Phoenix, Aztec Camera…). Het album hebben ze terug zelf geproduceerd.
Ze maakten gebruik van analoge en digitale sounds. Van geprogrammeerde arrangementen en deels live opnames. Zo krijgen we een album met grootse ballades en catchy up-temp pop songs. Muziek die zeker bij het jonge publiek zijn weg zou moeten kunnen vinden. En uitermate geschikt voor mensen die kiezen voor de iets betere pop. “Breathe” heeft een geweldige sfeer en zang. “Time To Forget” klinkt smooth en “Dancing Like This” is heerlijke up-tempomuziek dat snel in je hoofd blijft hangen.
Dit is heel fijne popmuziek die probeert meer te zijn dan enkel een popdeuntje. Daar slagen ze goed in dankzij de fijne arrangementen en de aanstekelijke vocals.

Voor de opvolger van hun debuut ‘Thousand Sons of Sleep’ uit 2016 heeft de Griekse band Godsleep een nieuwe zangeres ingelijfd. Amie Makris (ex-Pretty Retards) neemt hier de honours waar. Ditmaal een zangeres ipv een zanger maar wees niet ongerust: Amie vervult die rol met verve. Haar stem past bij deze muziek. Daarnaast heeft ze de uitstraling en de attitude van een echte rockchick. Denk maar aan bv Chrissie Hynde (qua attitude) in haar jonge jaren.
Net als op hun debuut horen we hier een stonerband die weet waar het om draait. Heerlijke groovy en fuzzy gitaarriffs samen met een boeiende ritmesectie. Luister maar eens naar “Ex-Nowhere Man” die de nodige weerhaken en overgangen bevat. Een heerlijke opener. Daarboven de heerlijke uithalen van Makris. Het verschil met hun debuut is dat Amie hier zowel rockend als melodieus kan zingen. Ze heeft ook een groter bereik dan de vorige zanger. Haar aanwinst is echt een stap vooruit voor de band. Muzikaal behoren ze tot de meer traditionele stonerrock (ergens tussen Kyuss en Monster Magnet in) en is heel goed gemaakt.
‘Coming of Age’ staat muzikaal op hetzelfde niveau als hun uitstekende debuutplaat. Persoonlijk vind ik dat de vocals van Amie het niveau van dit album nog een stukje omhoog trekt. Godsleep is klaar voor meer en hoger. A fucking goede plaat.

Marino Roosen is de componist en zanger van deze band. Hij verzamelde bandleden uit Sophia, Rhinos Are People Too en Fornet rond zich. Die voorzien de breekbare en tijdloze songs van Roosen met ijle, melancholische gitaren. Daarnaast vullen melodieuze soundscapes en mooie harmonieën de songs aan. Zo komen ze tot een totaalgeluid dat ergens op het kruispunt van americana, indie en dreampop ligt.
Vorig jaar was er hun album ‘Leaves’ dat ons wist te bekoren. Deze EP is volledig opgehangen aan het overlijden van zijn vader en zijn grootmoeder. Een persoonlijk en intiem werkje dus. Er werd veel symboliek in gestoken. Er werd bijvoorbeeld gestart met de opnames op de tweede verjaardag van het overlijden van zijn vader. Op de cover zien we mensen met slagersschorten zoals zijn vader altijd aan had en de voorschort van zijn grootmoeder. Bovendien komt deze EP  met de verjaardag  van zijn pa. De productie werd door Bert Vliegen (die ook ‘Image’ van Whispering Sons deed) gedaan en Vliegen is daarnaast ook lid van de band (gitaar, keys en stem).
Muzikaal is het ook genieten. De single “The Keg” bestaat als basis uit een droge drum en een fijne bas. Daarboven een wenende gitaar met een mooie inkleuring van de Rhodes en synths naar het einde toe waardoor de track openbloeit. “Old Soul” begint met geruis, het klinkt haast als de wind, om dan met een hypnotiserend gitaarriedeltje je mee te nemen in de wereld van Bonfire Lakes. En het is een boeiende wereld. De tekst is diepgaand en de drums slaan halfweg hard, maar spaarzaam zodat het nummer wat opengetrokken wordt. Ook de elektrische gitaar die hier verschijnt helpt mee aan het opentrekken van het nummer. Heel geslaagd en minstens even goed als “The Keg”. Op “Song For Ma” is het instrumentarium spaarzamer. Het nummer draagt de droefheid van de tekst mooi uit. Ook hier komen halfweg de kleine details het nummer versterken. De hoornpartijen van Rozanne Descheemaeker zijn hier heel doeltreffend om de sfeer van het nummer compleet te maken. De afsluiter “Vacancy” begint met een treinmotief en het fijn gitaartje samen met de uptempo beat doet de droefheid van het vorige liedje wat wegjagen. Uiteindelijk lijkt alles wat in chaos en naar de achtergrond te verdwijnen. Alsof de trein langzaam wegrijdt en je alles ziet en hoort verdwijnen aan de einder. Wie de cd nog wat langer laat lopen ontdekt nog een ghost song. De gekende elementen zijn aanwezig: een wenende gitaar, mooie zang en heel degelijke en gevoelige nummer dat lekker uitwaaiert naar het einde toe. Dit is zeker geen opvullertje.
Bonfire Lakes is tot mooie en grootste dingen in staat wanneer ik hun album en deze nieuwe EP beluister. Topschijfje.

Voor zijn tweede plaat koos Stefaan Tubex ervoor om in zijn moedertaal te zingen in plaats van in het Engels. En dat loont ergens wel, want zo klinken zijn nummers nog dichter bij de luisteraar. Ze zijn begrijpelijker en toegankelijker. De plaat werd geproduceerd door Robin Aerts (Het Zesde Metaal).
Wat krijgen we nu op ‘Ego’? Zeven folknummers die heel sfeervol klinken. Ze hebben bijna een poppy karakter. Het geheel klinkt heel warm en dat is deels te danken aan de warme elektrische gitaarklanken. Ook het feit dat ze bijna alles live opgenomen hebben in de thuisstudio van Nicolas Rombouts (ex-Dez Mona) geeft het album een bepaalde vibe. Daarnaast is er ook de samenzang met Sarah Budts (ex-Koala en backings bij Het Zesde Metaal), zoals in het refrein van “Barricaden”, die zorgt voor die warmte. Stefaan Tubex heeft, net als de manier waarop hij zingt, een heel karakteristieke stem. Dat zorgt voor een eigen geluid maar ik kan mij voorstellen dat het voor sommigen wat wennen is.
Zijn muziek zit goed in elkaar. Alles lijkt zo simpel maar is toch vrij gelaagd. Daarnaast werd er ook gebruik gemaakt van de mellotron en piano. De baspartijen werden door Nicolas Rombouts ingespeeld en de drums door Maarten Moesen. “Uitweg” is een aantrekkelijk uptempo liedje. Op “Samen Alleen” mag Sarah haar ding doen en tonen wat ze in haar mars heeft. Afsluiter “Weeral Ik” is een heel intiem klinkend nummer. Je hoort hem zijn gitaar vastpakken en beginnen zingen. Met bijna niets meer dan dat maakt hij een mooie uitgeleide voor zijn album.
‘Ego’ is een geslaagd album met een warme sound. Geschreven door Tubex en opgenomen door muzikanten die al elders hun sporen hebben verdiend. Hier en daar kan de zangstem van Tubex nog een beetje bijgeschaafd worden. Het feit dat hij overgeschakeld is van het Engels naar het Nederlands geeft nog een beetje meer eigenheid aan het album.

Rosalyn is het zijproject van Frédéric Aellen die daarnaast voornamelijk bezig is met The View Electrical. Je moet eens hun debuut ‘Roseland’ checken, een pareltje. Rosalyn ontstond vlak na het maken van ‘Heiligenstadt’. Dat was ergens eind 2017-begin 2018. Hij voelde de drang om iets totaal anders te maken. Iets introverts, intiemer en akoestisch. Zo begon hij eraan met enkel zijn gitaar en een laptop. Hij ontdekte de software garageband en dat was zijn redding aangezien hij er niet meteen in slaagde om een band op poten te zetten voor zijn zijproject.  
In de zomer van 2018 sloot hij zich op in de No Sun studio’s met zijn View Electrical-kompaan Raul Bortolotti om aan songs te werken. Het is niet helemaal akoestisch geworden; er zijn namelijk ook wat elektrische gitaren en piano te horen. Uiteindelijk had hij maar liefst zestien gevoelige songs klaar. Het thema in de meeste songs ging over tragische of getraumatiseerde vrouwenfiguren.
Op ‘Single Mother’ krijgen we al een voorsmaakje van het album ( ‘All Your Silences’) . Vier songs waarvan “Single Mother” en “Laura” het meest naar indiepop en folk neigen. Een beetje de Zwiterse variant van Milow, maar dan met iets meer diepgang. Op “Broken Again” krijgen we weidse gitaargeluiden. “Rusty” wordt voornamelijk door piano ondersteund. Het is een eerder donkere song en iets minder toegankelijk dan de andere.
Deze voorbode doet het beste verhopen voor het komende album in het voorjaar. Wie fan is van The View Electric zal dit ook weten te waarderen. We mogen het niet zeggen, maar de songs hier hebben toch veel weg van die bij The View Electric. Alleen is het soberder verpakt.

SX is momenteel tamelijk hot. Hun nieuwste album ‘Eros’ kreeg overal lovende kritieken. De show was dan ook heel snel uitverkocht. Niet alleen in De Kreun trouwens. In februari deden ze nog een tournee door Italië, deze maand was Vlaanderen aan de beurt met als apotheose de AB in Brussel.

Low Hill, een Antwerps éénmansproject, mocht de nog halflege zaal komen opwarmen. Daar slaagde hij eigenlijk niet in. De man heeft een geweldige stem die hij uitsmeert over trage beats en synthklanken. Ideaal als achtergrond bij een goed glas wijn of een boek maar live wekte het verveling op.

Daarna was het aan SX. De zaal was intussen volgelopen. Er hingen achteraan het podium witte doorzichtige gordijnen en op de grond lagen lange lampen. Er werd gestart met “Devotion” waarbij Stefanie Callebaut een deel van de song achter de gordijnen bleef staan om te zingen. Het was een soort van schaduwspel.
De nadruk van de set lag natuurlijk op hun nieuwste album waarvan ze enkel “Gone” niet speelden. De set was trouwens goed opgebouwd. Het begon met een reeks nieuwe nummers. De meesten waren vrij rustige nummers. De uptempo songs zaten voornamelijk in het tweede deel van de set. “Tango” en “Hurt” waren prachtig. Callebaut was heel goed bij stem en de twee andere bandleden speelden foutloos. Callebaut had stijlvolle witte kledij aan. Naast haar machtige vocale uithalen was het ook genieten van haar moves. Ze was als een furie, zoals een Roisin Murphy van Moloko om maar iemand te noemen. De poses waren vrij theatraal maar toch zat er zoveel emotie en betekenis in de stem.
In de tweede helft kwam er samen met de meer dansbare songs meer schwung in het optreden. We kregen een prachtige reeks nummers na elkaar: “Give”, “The Future”, “Falling”, “The Dancers” (heel mooi), “Black Video” en het meer ingetogen “Eros”.
Bij enkele nummers zaten er passages tussen die haast naar clubmuziek ging. Daarna leek het feestje afgelopen maar kwamen ze terug met “Sunrise” en “Gold”.

Wat een band, wat een madam! Gewoonweg klasse.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/sx-29-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk