Blood Blush is een trio en is gevestigd in New York. Hun muziek en zang klinkt begeesterend. De muziek klinkt als een alternatieve versie van Interpol of White Lies met de aanstekelijke energie van The Vaselines. Ik zou durven zeggen minstens even interessant als die eerder genoemde bands. Er hangt zo een beetje een mysterie rond de drie leden. Nergens een vermelding van een naam bijvoorbeeld. Maar de zanger heeft een heerlijke stem. Urgent, glashelder en galmend. Dit zou hun debuut moeten zijn want ik vond nergens iets anders van hen terug. 
Vier tracks krijgen we hier op hun EP voorgeschoteld en het mochten er wat mij betreft wel tien meer zijn. God, dit klinkt goed. Helaas na twaalf minuten is het zwarte feestje alweer voorbij. Maar het zit goed in elkaar en het is frisse, originele post-punk dat we hier te horen krijgen. Als ze de energie die we hier ontdekken ook op het podium kunnen overbrengen dan is dit iets dat wel eens zou kunnen doorbreken. In hun genre is dit een topper. Maar het is ook genietbaar voor bijvoorbeeld liefhebbers van The Vaselines etc…
Verkrijgbaar op cassette via Flesh and Bones Records en ook te krijgen als download via Icy Cold Records. Een aanrader waarvan we hopelijk in de toekomst nog meer van gaan horen.

Amgala Temple is de samenwerking tussen drie klassevolle artiesten uit de streek rond Trondheim. Het gaat hier namelijk om multi-instrumentalist Lars Horntveth, de gitaarcapriolen van Amund Maruud en de drumcapaciteiten van Gary Nilsens. Dit alles werd in slechts enkele dagen opgenomen. Alles kwam er vrij naturel op zonder al te veel poespas en bijsturing.
Het doet wat aan de seventies denken. Opener “Bosphorus” heeft zo wat gitaarstukken die mij aan Santana doen denken. De track is bijna 13 minuten lang, maar wel goed opgebouwd en toch vrij melodisch. “Avenue Amgala” heeft een boeiend en zuiders ritme. De gitaarklanken hebben ver weg iets met die van The War On Drugs. Namelijk diezelfde galm en weidsheid in de sound. Alle vijf de tracks hebben een beetje diezelfde sound, maar de drummer legt er telkens een andere vibe in door telkens een andere ritme aan te geven. De muziek drijft echt op sfeer en is haast filmisch.
‘Invisible Airships’ is goed opgebouwd en is aangenaam luistermateriaal. Heel verhalend ondanks dat het volledig instrumentaal is. Het goede nieuws is dat ze nog enkele releases zullen loslaten op de wereld, vooral wanneer het telkens van dit niveau is. En het is ook toegankelijk voor mensen die niet naar jazz luisteren.

Blues/Jazz
Invisible Airships
Amgala Temple
Pekula Records/PIAS

 

We zijn in België terug een Nederlandstalige wave/postpunk band rijker, De Delvers. Waarom niet, want dat klinkt goed in de eigen taal. Ze hebben daarbij ook nog een heel leuk en aangenaam plaatje gemaakt. (Zie onze cd rubriek). Hun nieuwe single uit dat album is “Robotman” met bijhorende videoclip. Ze willen het in hun muziek niet hebben over het zoveelste liefdesverhaaltje maar teksten die erom toe doen. Daarom legden we hen een aantal vragen voor:

Hallo, hoe zijn de reacties op jullie album tot  nu toe?
Tom(bassist/songschrijver): De reacties op het album zijn heel positief. Hier zijn we uiteraard erg blij mee al maak je in de eerste plaats de nummers omdat er een grote noodzaak is om iets te vertellen. Je kan er niet aan ontsnappen.Dat mensen zichzelf hierin kunnen erkennen of troost vinden in wat je vertelt en er zo een verbondenheid ontstaat is erg mooi.Het album heeft 3 grote thema’s: bespiegelingen over de tijd waarin we ons bewegen, de onrust en het niet weten en vertrouwen vinden in dat niet weten.In de reviews die over het album zijn verschenen komen deze thema’s duidelijk terug. We zijn blij dat deze ‘overdracht’ gelukt is en dat men hoort wat we willen vertellen.

Jullie nummers zijn kort (tussen anderhalve en maximum drie minuten lang), bondig en catchy. Is dat bewust of toevallig gekomen?
Dries(zang/gitaar): Onze teksten gaan meestal over een sfeer of een emotie. Ze zijn vaag en metaforisch genoeg om plaats te houden voor interpretatie. Iedereen is wel eens kwaad bijvoorbeeld. Wat iemand kwaad maakt is bij iedereen anders. Om die sfeer zo veel mogelijk in het nummer te steken is het soms beter om het kort te houden. Het nummer “wij worden wakker” is bijvoorbeeld een kort nummer waarin we een vuist maken tegen onrecht. Als we dit nummer dubbel zo lang zouden maken zou er een totaal andere sfeer uit komen. Het is dus een keuze die past bij wat we willen brengen.

Zijn jullie meteen in het Nederlands begonnen?
Tom: Ja, ik schrijf de teksten en hier kan ik mij het beste in uitdrukken.Teksten zijn erg belangrijk voor De Delvers. Het zijn korte teksten ontdaan van elke overbodigheid en ballast.

Hoe zijn jullie ontstaan?
Tom: De Delvers is eigenlijk een spontane samenkomst. Sommige speelden eerder al samen in andere groepen of in theatervoorstellingen. Bij De Delvers vonden we een gezamenlijk onderdak.

Jullie willen iets vertellen met jullie lyrics en dus geen teksten zingen die alleen maar een klankentapijt voor de songs zijn. Kan je eens de liedjes overlopen en er wat meer over vertellen?
Tom: Als we teruggrijpen naar wat ik zei daarstraks heb je dus drie grote thema’s: Nummers als “Robotman”, “wij worden wakker” en “onrust “ zijn observaties over een maatschappij waar het denken vanuit een warm hart steeds minder een plek dreigt te krijgen.In deze tijden spreekt men ook veel vanuit het grote gelijk. Ik zie te weing twijfelaars.Te weinig niet-weters. Nummers als “1000 vragen” en “in stilte” gaan hier eigenlijk over. Vanuit het niet-weten ontstaan er opnieuw mogelijkheden en andere zienswijzen.Onze oordelen liggen te snel klaar.
Tot slot zijn er nummers die oproepen tot vertrouwen en warmte. “Ik volg de wind “ is hier een voorbeeld van.Hier zingt Dries: naar waar wij gaan weet ik niet/soms is het beter niet te weten dan alles al te zien/ wees niet bang/ wees niet bang/ voor wat komen zal. Er is altijd hoop. Er is altijd de stem van het hart als je het niet meer weet. Vandaar ook dat we live een ‘verlicht hart’ achter de groep hebben staan.

Jullie doen alles in eigen beheer. Veel werk daardoor waarschijnlijk?
Tom: Dat is het inderdaadJ Wij doen alles zelf. Dit geeft een erg grote betrokkenheid naar het materiaal toe. Al zou het fijn zijn mochten we een goed klankbord vinden buiten de band. Nu vallen we onze wederhelften hier vooral mee lastig.

Wat mogen we van De Delvers live verwachten?
Laurens(Gitaar): De muziek en teksten van de nummers roepen beelden op, dus we willen live ook visueel iets brengen. Sowieso willen we de energie in de muziek ook fysiek overbrengen en met beeld en licht een sfeer scheppen. In de clip van “Robotman” zie je dat al. Ik bekijk persoonlijk de nummers meer als de soundtrack van verschillende scènes van een onbestaande film dan enkel ‘gewoon’  muziek, ook omdat de meeste nummers erg kort zijn. Als we die ervaring kunnen bereiken bij bezoekers van onze optredens mogen we heel tevreden zijn. En ook: wie graag een live drummer ziet, is eraan voor de moeite! Hoe we de drums wél in onze muziek krijgen, dat zal je live moeten komen uitpluizen.

Het heeft wat aarde in de voeten gehad vooraleer er een debuutplaat kwam na het behalen van de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Eerst was er het overlijden van haar vader (Fons Sijmons van The Scabs) in 2013 en daarna kwam het maar niet van de grond. Maar eigenwijs en doelbewust werd er samen met Jan Myny (gitarist van het eerste uur) verder gewerkt en een nieuwe band op poten gezet. Met Alan Gevaert (bas), Bernd Coene (drum) en Thomas Werbrouck (Organelle, gitaar, …) was de band compleet. Zo werden er vervolgens opnames gemaakt die resulteerden in ‘Nix’. Een hoogstaand debuut.

Om de avond te starten kwam eerst nog Ila haar ding doen. We zagen haar vorig jaar aan het werk in Humo’s Rock Rally en waren wel onder de indruk van het kleine vrouwtje met haar elektrische gitaar en massieve stem. Een ongeslepen diamant vonden we haar toen en dat is ze nog steeds. Ze moet dringend werk maken van een band rond haar. Dit zal haar grillige en eigenzinnig nummers goed doen en zou haar ritmisch binnen de lijntjes houden.

Daarna kwam Reena Riot, het was tenslotte hun avond, het podium op. Zichtbaar en voelbaar met de nodige spanning werd het eerste nummer ingezet. Eerst een kabbelend begin om dan in de finale groots te klinken. Dit zullen we nog enkele keren horen. Bijvoorbeeld bij het wondermooie “Mountains”. Het pompende “All Systems Down” maakte indruk. Er werd een meezingmoment ingelast op het catchy “Shadow of The Sun”. Het was een moeilijke en intense maand geweest zei Naomie en daarom werd “Bird” opgedragen (ik denk dat ze het over Willy Willy had) aan de mensen die er niet meer waren maar waar hun muziek ervan verder zou leven. “Waiting” met bluesy en trein geïnspireerde ritme was ook meer dan de moeite.
De band speelde haast feilloos en met de nodige maturiteit. De muziek straalt energie, intensiteit en warmte uit. Dit was een release en een performance van internationale allure.

Jawel. Reena Riot is een band om te blijven volgen. Waarschijnlijk zullen we op radio 1 wel nu en dan een song van ‘Nix’ voorbij horen komen. Ze verdienen het en ze hebben het zelf afgedwongen. Reena Riot is klaar voor meer.

Organisatie: Gentlepromotion + Handelsbeurs, Gent

Tears For Fears verkocht in de jaren ‘80 zo’n dertig miljoen albums. “Everybody Wants to Rule the World” is bekend bij het jongere publiek vanwege de begintune in een tekenfilmreeks, ook vanwege Kanye West (sample van “Memories Fade”) en “Mad World” werd in 2003 terug een hit in de vorm van een remake door Gary Jules en Michael Andrews. De twee kenden ook een woelige samenwerking dat na drie albums tot een breuk leidde. Orzabal maakte daarna nog twee albums onder de naam van de band. Intussen zijn de glooien al een tijdje glad gestreken en treden ze terug op. Ditmaal om een nieuwe ‘greatest hits’ album te promoten (waar ook twee nieuwe songs op staan) … Een jaar later dan voorzien. Orzabal verloor immers zijn vrouw vorig jaar.

Eerst kregen we Justin Jesson. Een soort van Justin Bieber. Een man met een heel sterke stem maar met nummers die in de traditie van boys bands thuishoorden. Ik ben er zeker van dat hij menig tienermeisje wild zou gekregen hebben. Helaas was hij mis cast want het publiek bestond voornamelijk uit vijftigers.

Tears For Fears - Er werd gestart met een ‘Lorde’-versie van “Everybody Wants To Rule The World”. Om dan met de eigenlijke versie van start te gaan wanneer al de leden op het podium waren gekomen. Wat opviel was dat Curt Smith er heel mager bij loopt dezer dagen. Daarnaast was het van het begin duidelijk dat ze allebei nog steeds goed bij stem waren. Ook in de hogere passages. Het totaalgeluid was haast perfect. We kregen ook een mooie lichtshow aangevuld met filmpjes op een groot screen achteraan. De backings werden verzorgd door Carina Round (een Britse singer-songwriter). Een vrouw met een geweldige stem die nu en dan wat meer dan enkel backings mocht brengen.
Halfweg de set kregen we een cover. “Creep” van Radiohead werd hier heel subtiel en prachtig opgebouwd. Erg mooi gedaan. We kregen veel hits natuurlijk: “Change”, “Woman in Chains” (heel gevoelig gezongen), “Pale Shelter”, “Sowing The Seeds”… en het minder bekende “Badman’s Song”.
Na amper een uur kwam het laatste nummer “Head Over Heels/Broken”. Ze kwamen terug voor één bisnummer: “Shout”. Dat massaal werd meegezongen.

Tears For Fears staat nog altijd voor kwaliteit. Goede vocals, topmuzikanten en dito uitvoeringen van hun nummers. Voor mensen die zelden een concert doen (zoals er ongetwijfeld veel waren deze avond) was dit een topconcert. Ikzelf vond de set wat kort (75 minuten). Er werd ook op veilig gespeeld. Er kwam geen enkel van de twee nieuwe songs aan bod alsook geen tracks uit hun album uit 2004. Ik had ook ergens wel een speciale versie van een hit of zo verwacht. Met het vakmanschap dat ze hebben zou dat wel mogen. Voor de rest was het kwaliteit en topentertainment.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/tears-for-fears-20-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/justin-jesso-20-02-2019

Organisatie: Greenhouse Talent

Het betreft hier een heruitgave van de in 1995 uitgebrachte plaat via eMpTy Records. De band is afkomstig uit Portland, Oregon en bestaat al sinds 1990. Hun naam haalden ze uit een horror B-movie (met name Satan’s Sadists) uit de jaren ‘60. Ze treden op met zwarte capes (zoals die van vampieren).
Natuurlijk gaat het ook om de muziek. Muzikaal zitten ze wat in hetzelfde straatje als The Sonics, The Ventures en The Kingsmen om maar enkele te noemen. Deze re-issue is dus hun debuut uit 1995 en bevat 15 aangename surfrocktracks. Iets minder variatie dan we van bv Los Venturas gewoon zijn maar wel goed gemaakt. Dit is puurdere surfrock. Echt voor de liefhebbers en puristen van het genre.
Wie op zoek was naar een exemplaar van dit album zal blij zijn, want die is nu gelukkig terug verkrijgbaar op vinyl en cd.

Aan de titel te horen zou je misschien in eerste instantie denken dat het hier een verzamelalbum betreft. Niets is minder waar, het is het nieuwste (negende) album van de in Keulen residerende Duitse band Lotus Feed. Een post punk band die ik al een tijd volg vanwege hun unieke stijl en interessante releases. Ook deze nieuwste worp die ditmaal via het zusterlabel van Manic Depression Rec, met name Icy Cold Records, uitkomt.
Voor deze releases hebben ze zich gefocust op thema’s die ons allemaal aanbelangen. Met name een roep voor eenheid, solidariteit en weerstand tegen de verrechtsing van de huidige maatschappij. Maar evenzeer het gevecht tegen innerlijke demonen, spiritualiteit en seksualiteit. Dat resulteert in vrij geëngageerde teksten en snedige post punk. Opener “Pressure” start meteen aardig met een uptempo en snedige song die ergens tussen darkwave en postpunk zweeft. “Bloom” die erop volgt gebruikt een aantal elementen die Killing Joke vroege soms hanteerde. Een hakkende gitaar, melancholische synths en een bevlogen zang. Een toptrack. Op enkele tracks temperen ze het tempo zoals op “Fail” (of “Daily Race”) waar sfeer plaats maakt voor snedigheid. Een introverte track waarbij de zanger terugkijkt op zichzelf. Een track die halverwege openbreekt. “Legacy” is een immense knoert van een song. Een stevige en hakkende ritmesectie zet de toon en trekt de rest mee. Op “Innocence” komen Peter Slabbynck en Red Zebra meedoen. Een song die misschien wat geïnspireerd werd door “Innocent People”. Alleen Lotus Feed kan daar een antwoord op geven. “Daily Race” begint met de echo van een gitaar zoals The Edge vroeger pleegde te doen. “Dying Sun”, “Resurrection” en “Shadows” zijn meer dan de moeite waard.
Lotus Feed heeft hier een postpunkalbum afgegeven waar vele bands in het genre niet aan kunnen tippen. Laat u meeslepen en begeesteren door deze viriele post punkers.

Deze band maakt al 18 jaar instrumentale muziek. Ze zijn een begrip in hun genre. Het is een beetje een niche natuurlijk, maar dat maakt natuurlijk niet zoveel uit. Want goed gemaakte muziek blijft goed gemaakt ongeacht het hokje waarin ze passen. Wie de jaren ‘60 wil laten herleven moet hier zeker eens naar luisteren. Als je de muziek en de bandnaam hoort dan denk je eerder dat Mexico hun thuisland is. Maar dit betreft hier een 100% Belgische band en alles werd ook in eigen land opgenomen. Intussen bracht de muziek hen ongeveer in alle landen van Europa maar ook tot in Mexico (!) en California. En dat is niet zo verwonderlijk want hun muziek is echt wel goed. Leuke ritmes en veel variatie met Hammond, twang, etc.. . Echte feestnummers zijn het die je meteen naar het zonnige zuiden doen verlangen. Ze mixen elementen uit ska, rock n roll, 60’s surf, groove en nog zoveel meer. Dat levert boeiende songs op en het belangrijkste is dat het door die mix ook meer is dan een vintage 60’s surfbandje.
“A Hui Hou” is een lekker laidback nummer met heerlijke gitaarlijnen en andere versieringen. “Le Vélo” begint met de Rodania –tune alom gekend van de wielerwedstrijden. “Go Go GTO (Full Throttle)” is eerder traditioneler en doet mij wat denken aan The Raveonnettes. “Bird Poo” is ook interessant. Een aanstekelijk ritme als basis, met een gitaar die zou willen beginnen rocken. De vogelgeluiden worden nagebootst door het orgel. Zo krijgen we elf tracks die allen wel iets in petto voor de luisteraar hebben. Als je eens iets anders wil, dan kan ik je dit aanraden.

Lassen is een Noorse jazzmuzikant die nog in allerlei andere projecten bezig is of was. Ik denk dan aan Duplex, No 4, Harald Lassen & Bram De Looze… Die laatste werkte ook mee aan deze nieuwe plaat van Lassen. Bram De Looze is een Vlaamse jazzpianist die aan het gerenommeerde Lemmens Instituut afstudeerde. Daarna zat hij nog een jaar op de New School For Jazz and Contemporary Music in New York. Stian Andersen tekent hier voor de baslijnen en Tore Flatjord voor de percussie en drums.
Op ‘Eventyrer’  staan zeven tracks die goed zijn voor bijna veertig minuten muziek. Op “Alt Flyter” leidt vogelgezang de song in. Het is een lounge-achtige song waar vooral de piano en de saxofoon de honneurs waarnemen. ”Exstase” is een 10 minuten durende compositie. Het is een vrij ritmisch stuk, goed gedoseerd en met veel uitdagingen. “Kulturrus” is speelser. Het bevat wat vocals en interessante geluiden. Een heel genietbaar stukje. Zo krijgen we dus zeven tracks met afwisseling en oog voor ritme, compositie en melodie.
Een topplaatje voor wie van jazz houdt. De jazz hier is modern en redelijk laidback. Vrij toegankelijk naar

Jazz/Blues
Eventyrer
Lassen

 

Er is niet zo heel veel te vinden over deze vierkoppige bende. Ze zijn jong en ze wonen ergens in Alençon (Frankrijk - Normandië). Ze hebben eveneens Kulpa Asso opgericht en dat is een soort van kunstencentrum of vereniging.
Vanuit deze ogenschijnlijk saaie regio (op het vlak van muziek, want toeristisch is het een trekpleister) komen ze met een frisse EP voor de dag. “Unborn” bevat vier snedige, frisse composities die tussen rock en metal liggen. Met een heel sterke zangstem. Die trekt het geheel echt nog een stukje de hoogte in. Hij zingt clean met zowel gevoel als potentie. Maar muzikaal zit het eveneens snor want de ritmesectie is haarscherp en de gitaren klinken potig. Het EP-tje is dan ook een slag in je gezicht.
Er verschijnen elke week rock- en metalplaten. Velen behoren tot de grijze middenmoot, maar deze valt op tussen de rest en komt boven die grijze middenmoot uit. Een band om te volgen in elk geval.