Tijdens New Noise plaatst het Wilde Westen 4 gitaar gedreven bands op de affiche. Deze bands kwamen vorig jaar om diverse redenen in de spotlights. Een mooi initiatief om deze bands een platform te bieden zodat ze verder kunnen groeien. Voor Whispering Sons is dit misschien niet meteen nodig maar het is fijn dat ze het geannuleerde optreden van eind vorig jaar zo konden goedmaken. Het evenement was trouwens al een tijdje uitverkocht.

El Yunque mocht de avond openen. De zaal was al aardig volgelopen. El Yunque is een Hasseltse band bestaande uit diverse kleurrijke figuren. Ergens tijdens noise en improvisatie rock. Vorig jaar brachten ze via Consouling Sounds het conceptalbum ‘O Hi Mark’ uit. Er werd met enkele eenvoudige elementen gestart: een steeds terugkerende gitaaraanslag, wat percussie en dan werd er langzaam opgebouwd. Voor de vocals werd er tussen twee bandleden afgewisseld. Het deed mij soms wat aan Moon Worship denken. De zanger leed soms wat aan overacting maar enkele songs waren begeesterend. Op één song kwam Fenne (Whispering Sons) een passage meezingen. Niet alle songs waren even sterk maar er zit zeker potentie in.

Shht was de volgende band. Na een vrij lange soundcheck gingen deze Gentenaars van start. Het is moeilijk om hier een label op te plakken. Ze zijn allemaal zeker en vast goede muzikanten maar ik mis alleen wat uitgesproken en uitgewerkte ideeën. Kiezen is soms verliezen maar soms is kiezen ook winnen. Er werd na de openingstrack een gedichtje opgedragen. Een beetje een vreemde tekst. Wat de bedoeling van de bassist/keys-man was om in zijn onderbroek te spelen ontging mij volledig. Pas op: de kwaliteit is wel aanwezig. Een geweldige drummer om maar één voorbeeld te geven. De grooves die ze brachten waren vet en krachtig. Maar het geheel kon beter uitgewerkt worden.

Voor It It Anita was de zaal intussen helemaal volgelopen. Er was toch een groot deel van het publiek die voor deze noisesensatie uit Luik waren gekomen. En gelijk hadden ze want ze gaven een stomend optreden. Er kwam massa’s energie los die in golven door het publiek ging. Er werd duchtig gedanst (vooral tijdens “Say No”) en rond gehost door het publiek. Toen begon de band helemaal los te komen. De zanger dook voor de eerste keer tussen het publiek op. Het deed mij wat aan een hardcore optreden denken. Enkele nummers later brachten ze de drumkit tussen het publiek tot vlak voor de PA installatie. Daar gaf de drummer van jetje samen met de zanger. Geweldig moment. Een geslaagde doortocht van deze Luikenaars die dit jaar met een nieuw album op de proppen gaan komen.

Iedereen was gebleven voor de afsluiter van de avond. De Brusselse postpunk sensatie Whispering Sons. Deze band heeft al een indrukwekkende weg afgelegd sedert ze Humo’s Rock Rally wonnen. Hun geslaagde debuutplaat ‘Image’ is daar het resultaat van. Ze hebben ook al succesvol getoerd door Europa. En ze trekken een heel divers publiek aan. Van heel jonge snaken tot mensen van middelbare leeftijd. Van New wave fanaten tot rockers. Vanavond waren ze subliem. Amai nog niet! Een heel sterke set en performance. Ook een mooie lichtshow en een goeie klank. Zangeres Fenne is duidelijk gegroeid als frontvrouw. Ze kwam verschillende keren tot helemaal vooraan het podium. Vroeger durfde ze zich nogal eens met haar rug naar het publiek draaien. Je ziet dat ze vertrouwen uitstraalt. De band speelde feilloos. Of het nu ouder werk was of hun nieuw werk. Dit is een band met internationale uitstraling. Ze overstijgen hun genre.

Dit was een meer dan geslaagde avond. Een evenement dat volgend jaar zeker terug mag keren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/shht-23-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/it-it-anita-23-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/whispering-sons-23-03-2019

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

New Noise 2019 - Whispering Sons, It It Anita, Shht, El Yunque
New Noise 2019
Kreun
Kortrijk

 

De Nederlandse band Moonstruck bestaat nog maar sinds 2015, maar aan de muziek is dat niet te horen. Ze zijn niet te verwarren met gelijknamige bands uit het verleden. Er was een melodic deathmetalband en er zijn nog hedendaagse bands onder die naam zoals een Zweedse metalband en een Amerikaanse band die hardrock speelt. Het is dus wel even zoeken op Spotify om de juiste Moonstruck terug te vinden.
Na een EP in 2016 hebben ze nu hun debuut uit. De invloeden van bands zoals Iron Maiden, Rush en vooral Queensrÿche zijn aanwezig maar ze maken er hun eigen ding mee. En we moeten het zeggen dat het goed klinkt. De zanger heeft een krachtige stem die uitstekend blendt met de muziek. De gitaren klinken vertrouwd, soms stevig en soms melodisch. De ritmesectie vormt een solide en stevig geheel. “Web of Deception” is een meteen een knaller van een opener. Op “Dark Medicine” trekken ze die lijn door. De zang- en gitaarlijnen zijn best catchy bij momenten. “Metamorphoses” is een echte progressieve track van elf minuten. Akoestische gitaren trekken de song op gang, de vocals vallen in. Daarna wordt de song een ballad. Uiteindelijk wordt de song helemaal opengebroken en bloeit die helemaal open. Er komt ook nog een mooi gitaarduel voorbij in de solo. Een prachtige track.
Ook afsluiter “The Assassin’s Blade” heeft een gelijkaardig songstructuur maar met een andere inkleuring. Hier zijn de piano, wat subtiele gitaartoetsen en andere sounds die de intro kleuren. Eveneens een geweldig mooie song.
De meeste nummers zijn vrij potig en uptempo zoals “Beyond Your Wildest Dreams”, “Moonstruck” etc… Enkel de lange en progressief gerichte tracks hebben enkele rustige passages in hun song zitten. Ook zo tijdens “The Observer Of Chaos” dat voortdurend wisselt tussen uptempo (zwaar rockend) en slow tempo (meer laidback en melodisch).
Moonstruck heeft een fantastisch debuut afgeleverd. Laten we zeggen dat ze dicht bij de NWHOBM aansluiten. Echt vernieuwende dingen ga je hier niet horen, maar wat ze brengen is echt van een hoog niveau. Ze slagen erin om hun eigen wereld op te bouwen in hun debuut.

Onbekend is niet noodzakelijk onbemind. Voor mij persoonlijk zeker niet. Niets fijner als je iets onbekend opzet en je na vijf minuten zegt OMG, What the F***K en diets meer. Voor dit ongeregeld zootje Zwitsers is het hun tweede release. Een mini-album, want er staan slechts vijf tracks op.
Opener “It Starts To Make Sense” is meteen opzwepend. Het doet mij, qua vibe, een beetje aan The Idiots denken. Er zit ook een beetje absurditeit in en het rockt als de beesten. Naar het einde komt er nog een orgel voorbij dat zo uit een nummer van The Doors lijkt weggelopen te zijn. Ook “Right Here” mag er zijn. Op “They Control Us All” openen ze zwaar om dan zwaar psychedelisch uit te pakken. De joint begon waarschijnlijk zijn werk te doen. Tot halfweg vind ik de song best genietbaar. Daarna lijkt hij wat weg te zakken in chaos. “Fly Away” is dan beter en directer. Afsluiter “Punishment” is maar liefst 14 minuten lang. Als dat maar goed komt hoor ik je denken. Ze start in elk geval interessant. Ze drijft op een steeds terugkerende bas/gitaarlijn die ons wat in trance moet brengen. Er zitten veel ideeën verwerkt in het nummer, maar 14 minuten was wel wat lang. Iets compacter en wat gerichter zou de song nog meer recht aandoen want er zit wel potentie in.
‘Fly On The Wings Of Love’ heeft enkele heel fijne momenten. Er zit nog groeimarge in de band maar teveel hen in een keurslijf zou ik nu ook niet doen. Dit is voor wie houdt van wat tegendraadse rock met hier en daar wat psychedelische elementen.

Real World Records werd in 1989 opgericht door Peter Gabriel en leden van WOMAD (een kunstenfestival). Vooral in de beginjaren stonden ze bekend om de releases van wereldmuziek. Met artiesten zoals Papa Wemba (rumba rock), Estrella Morente (flamenco) en Abderrahmane Abdelli (berber) kwamen ze volop in de aandacht. Wereldmuziek is nog steeds hun uithangbord.
The Gloaming maakt ook een soort van wereldmuziek. De band is van Ierse afkomst en gebruikt traditionele Ierse elementen in hun muziek. Die combineren ze met post-rock, moderne jazz en nog veel meer. Voor hun derde album trokken ze naar New York en werden ze bijgestaan door Thomas Bartlett (o.a. Sufjan Stevens, St. Vincent) en Patrick Dillet (o.a. David Byrne, Laurie Anderson). Hun instrumentaria bestaat uit piano, keys, twee violen, gitaar en zang. Zanger Iarla O’Lionard was vroeger lid van The Afro Celt Sound System. Het moet gezegd de man heeft een karakteristieke stem die eerder ruw maar ook teder kan klinken. Er zit veel variatie in het album. Sommige tracks zijn echte Ierse tunes zoals “Sheegan’s Jigs” of “The Old Road To Gary”. Die boeien mij persoonlijk minder. Gelukkig trekken ze dikwijls hun songs open door er andere invloeden aan toe te voegen. “Athas” is zo’n voorbeeld. Het is heel sfeervol en neigt naar post-rock.
Nogal wat tracks zijn gebaseerd op gedichten. “Reo” is een bewerking van een gedicht van Sean O’Riordan. “Méachan Rudai” bevat stukken tekst uit het gelijknamig gedicht van Liam O’Muirtile en “My Lady Who Has Found The Tomb Unattended” is gebaseerd op een tekst uit circa 1609. Daarnaast bewerken ze ook een aantal traditionals. Je ziet dat de roots van hun land er diep inzit. Soms klinkt het vrij etherisch zoals “The Song of Glens”. De mooiste songs vind ik “Méachan Rudai”, “Athas”, “The Lobster”, “Reo” en “My Lady Who Has Found…”. Heel sfeervol en soms intens. De echte Ierse traditioneel ingevulde songs vind ik soms wat te langdradig en te klassiek.
The Gloaming heeft een heel sterk Iers klinkend album gemaakt. De elementen uit andere genres die ze eraan toevoegen vind ik hun sterkte. In de helft van de tracks overstijgen ze daardoor het gemiddelde. Geef mij tien van deze tracks en ik ben helemaal verkocht. Wie helemaal voor de traditionele Ierse muziek is zal dit album geweldig vinden.

Wat begon als een jam in 2017 met doomy en donkere muziek met Scandinavische folkinvloeden ontaardde uiteindelijk in iets groter. Dun Ringill (ook een songtitel van Jethro Tull) bestaat uit een zeskoppige bende Gothenburgse muzikanten die hun sporen verdien(d)en in bands zoals The Order of Israfel, Doomdogs, Intoxicate, Grotesque en nog zoveel meer. Daarnaast zijn ook gastverschijningen van o.a Per Wiberg (Candlemass), Kamatcha en Opeth.
Het album begint in elk geval indrukwekkend. “Welcome To The Fair Fun Horror Time Machine” is even uitgebreid als zijn titel lang is. Dat wil niet zeggen dat het langdradig is. Deze track is goed uitgebouwd. Er is eerst een vrij lange intro waarin je je op de kermis waant. Dan valt er een lange en logge riff in die de song op gang trekt. De vocals zijn hier schitterend. Ze leunen dicht aan waanzin en klinken groots. Beetlejuice komt hier zomaar mijn hersenpan binnenschieten. Er zit ook een folky passage in. Een beetje zoals Ayreon ook wel eens doet.
Op “Welcome Black Eyed Kids” gaat het tempo de hoogte in en deze track bevat een mooie bridge waar o.a. de bas en een fijne gitaarsolo samen met een fluit de hoofdrol mogen spelen. “Open Your Eyes (And See The Hapinness)” is ook een sterke track. In de intro horen we iemand een wijsje fluiten wat dan terugkomt in het gitaarwerk. Mooi gedaan en catchy. “The Door” is misschien het meest toegankelijke nummer van het album maar is dan daardoor weer net iets te gewoontjes. Wel terug een fijne bridge halfweg. Deep Purple en Iommi zijn waarschijnlijk hun grote voorbeelden. Luister maar eens naar “Snow of Ashes” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De afsluiter “Demon Within” is terug een grootse song. We krijgen engelengezang (hier door Mathilda Winberg) om de track te openen, daarna hebben de vocals (Thomas Eriksson) iets sacraals. Met hier ook een riff die meteen onder je huid kruipt. Het orgel (Per Wiberg) naar het einde toe is de kers op de taart.
Slechts zes songs (ze duren wel allen tussen de zes en de negen minuten) maar een volwaardig album. Wat een sound zetten ze hier neer. Je hoort dat dit rasmuzikanten zijn. Hun debuut heeft een kloppend hart en smaakt naar meer.

‘Burst’, het debuut van Brutus, oogde veel opzien. Net als de single “Alone” trouwens. Het was net als het album een klein bommetje met de nodige dosis venijn in Stefanie haar stem en haar drumpartijen. Daarboven op kwam nog een progressieve en doomy klinkende gitaar en een ronkende bas. Het bracht hen ook op een heleboel internationale podia in Europa.
Op ‘Nest’ gaan ze gewoon door waar ze met ‘Burst’ waren gestopt. Dit levert terug enkele knallers op. Ik denk aan “Cemetery” waar de gensters vanaf vliegen. Een heerlijke rit en geheel terecht komt die nog als single uit. Op “Techno” is er geen techno te horen, maar wel een ferme bas die het ritme ondersteunt. De zang lijkt zich midden een orkaan te bevinden. Over het algemeen lijkt het gitaarwerk nog iets uitgepuurder te zijn ivg met hun debuut. Het drumwerk is terug top. Ook “Carry” is terug een knaller en zou, net als “Blind”, zo de opvolger van “Alone” kunnen zijn. “War” is ook een voorloper van het album en neemt een intense , maar ingetogen start totdat halfweg de song bijna letterlijk ontploft.
Er staat terug veel lekkers op de nieuwste van Brutus. Ze bevestigen hiermee de kwaliteit van hun debuut. Ze gaan verder op de hun eigen unieke weg en de songs klinken goed, zijn intens en afwisselend. Met ‘Nest’ hebben ze een voorraad munitie erbij om Europa mee plat te spelen. En wie hen al ooit aan het werk heeft gezien weet dat ze dat ongetwijfeld zullen doen ook. Voor mij wordt dit één van de platen van het jaar. Dat weet ik nu al.

Van ‘Fragments’ uit 2017 was ik ferm onder de indruk. Alles klopte aan dat album en het was verslavend luistervoer. Op deze release brengen ze hun debuut-EP ‘Narrowed’ uit 2013 (die enkel op cassette verkrijgbaar was) samen uit met nummers uit de Part Time Punks Sessions. Zo hoor je hoe de sound van dit New Yorkse trio ontstond en zich heeft ontwikkeld in die zes jaar.
Op ‘Narrowed’ hoor je al dat deze band iets in zijn mars heeft. Alle elementen die je op ‘Fragments’ hoort zijn al aanwezig. Alleen is nadruk van de productie en de mixing een ietsje anders. Maar het blijft nog steeds een aangename EP om naar te luisteren. De songs die uit de ‘Part Time Punks Sessions’ komen zijn grotendeels terug te vinden op ‘Fragments’ en ‘Veins’ maar dan in een minder gepolijste vorm. Hier hoor je duidelijk het verschil met het uiteindelijke resultaat. De vocalen komen hier meer op de voorgrond en je hoort dat er minder mix en productie aan te pas is gekomen. Los daarvan is er weinig verschil in de songs zelf. De structuren en melodieën zijn hetzelfde als op ‘Fragments’.
Voor fans van Boothblack is dit een must have. Vooral omdat ‘Narrowed’ voorheen niet verkrijgbaar was op CD en vinyl. Dankzij die remastering klinkt die EP trouwens super. Daarvoor alleen al zou ik het mij aanschaffen. De songs uit de ‘Part Time Sessions’ zijn interessant, maar ik geef toch lichtjes de voorkeur aan de gedaante waarop ze op hun respectievelijke albums zijn terecht gekomen.

Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?

Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.

Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.

Organisatie: Cowboys & Aliens

Derek & The Dirt vieren dit jaar hun 30 jarig bestaan. Maar kijk in 2019 zijn ze springlevend en wel. Vorig jaar brachten ze een goed onthaalde plaat uit genaamd ‘All Today’s Words’ en nu doen ze een tourneetje langs Vlaamse wegen. Live zijn ze al altijd goed geweest en met deze ritmesectie staan ze zeker vast in hun schoenen. In De Harmonie kon je ze vanavond zowaar gratis aan het werk zien. Een buitenkansje. De heel mooie zaal (in retrostijl) was aardig volgelopen op deze donderdagavond.

Derek & The Dirt - Van de band moet je niet veel showbizz verwachten. Het gaat hem vooral rond de rock‘n’roll. Dat was ook Derek zei bij de aftrap van het concert: “Let’s Rock’n’Roll”. We kregen een mooie set voorgeschoteld waarin oude nummers zoals “Simenon Girl” (met een verwijzing naar schrijver Simonet), “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Blijkbaar schreef ik vroeger vooral over meisjes” grapte Derek.
Daarnaast heel veel nummers uit hun laatste album. Die misstonden zeker niet naast het oudere werk. “Butterfly”, “My Mistakes”, “We Still Feel” en “Stop The News” waren sterk live. Ook hun nieuwste single “Massa” kwam voorbij. Deze single werd geproduceerd door de zanger zijn zoon. Opvolging verzekerd… “Massa” is een nummer dat ietwat anders opgebouwd is dan de meeste van hun tracks. Vooreerst is er de fijne percussie, het treinthema en de langzame opbouw van de song. Een heel sterk nummer toch.
Als apotheose kregen we “Love’s Exaltation”. Een nummer waarbij je de adrenaline voelt opkomen en heerlijk kan meezingen met het refrein. Ze kwamen nog éénmaal om hun ‘hit’ te spelen. Met name “Oh By The Way”. In een elektrische versie waardoor die iets steviger klonk dan het origineel (en daar had ik nu eens geen problemen mee). Eerst vertelden ze een anekdote over het feit dat ze ooit met dit nummer in Tien om te Zien zijn geweest.
Daarna was het gedaan waarop ze zelf hun boeltje moesten afbreken (ook dat is rock’n’roll) en achteraf gewoon in de zaal ene kwamen drinken…

Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde

‘Mondriaan’ is ditmaal een co-productie met het Spaanse Oraculo Records. Daarnaast is er ook een nieuwe line-up. Naast Dirk Da Davo maken nu ook Glenn Keteleer en Pieter-Jan Theunis deel uit van Neon Electronics. Keteleer deed ook de productie. De mastering werd door Eric Van Wontergem gedaan.
‘Mondriaan’ bevat vier tracks en is de voorloper voor het album dat in april uitkomt en ‘Apollo’ zal heten. De titeltrack begint als de start van een ruimtereis met aftelling en bijpassende sounds. De track en de synths geven het een spacy gevoel. De rusteloze beats eronder zorgen voor de schwung in de track. Het heeft ook een beetje een clubvibe. “El Barranco” is iets donkerder en iets meer laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen in Arizona voor mij opdagen. Ideaal om een soundtrack te ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een schitterende song dat, net als Neon Judgement destijds, electro en gitaar met elkaar verbinden. De vierde track is “TV Treated” live en behoeven we niet meer voor te stellen. De drie nieuwe tracks doen het beste vermoeden voor het komende album. Ik ben nu al zeer benieuwd.
Belgium
Facebook : https://fr-fr.facebook.com/ddd.neon.electronics/
Facebook Dirk Da Davo : https://fr-fr.facebook.com/dirk.dadavo

Elektro/Dance
Mondriaan (EP)
Neon Electronics