Rose City Band is het solo project rond Ripley Johnson, (Moon Duo, Wooden Shjips). Met zijn debuut liet Rose City Band eind 2018-begin 2019 de zon schijnen in je hart; gebouwd rond een psychedelische ondertoon raakte hij daar in je hart op een bijzondere plaats. Nu is er een nieuwe plaat op de markt, 'Summerlong', waarbij we vaststellen dat de titel de lading dekt.
Want zomers en zonnig klinkt de schijf in elk geval. Songs als “Only Lonely” , gebouwd rond bijzonder aanstekelijke gitaarlijnen en een zeer warme stem, geven je dat zomers gevoel dat je krijgt rond een kampvuur met de ondergaande zon als kers op de taart.
Binnen die sfeer heb je een gelukzalig gevoel over jou, binnen een weemoedige, melancholische omkadering. Een rode draad ook op de daaropvolgende songs ”'Empty Bottles”, “Real Long gone” en “Morning Light”. Telkens spreekt Rose City Band dus heel uiteenlopende emoties aan, die je de donkere kant van het leven even doen vergeten. Zonder echter al te klef te gaan klinken. Vooral hoor je klasse muzikanten bezig, die zich binnen dit project rot amuseren. Ook al worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken, harten raken doet Ripley en zijn gezelschap weerom. Op  boterzachte wijze blijft hij die weg bewandelen op “Reno Shuffle” en “Wilflowers” , wat prompt doet verlangen naar lange zomernachten aan het strand.
Besluit: Rose City Band grijpt terug naar die countryrock uit de jaren '70, maar klinkt op deze 'Summerlong' verre van gedateerd, integendeel. De sound uit die tijd wordt verfijnd en geeft je over de hele lijn dat goed gevoel vanbinnen , dat je in deze barre tijden waar we toch in leven, zeker kunt gebruiken.
Rose City Band straalt dus enorm veel positieve energie en muzikale perfectie uit. De muzikanten en Ripley zelf, hebben al wat jaren op de teller staan en spelen dat uitgekiend over de hele lijn uit. Zonder meer een zomer plaatje dat op een festival zou zorgen voor een laidbacksfeer waar het altijd fijn vertoeven is.

Only Lonely 03:57 Empty Bottles 05:07 Real Long Gone 05:08 Floating Out 05:30 Morning Light 02:50 Reno Shuffle 06:23 Wee Hours > 06:18 Wildflowers 05:35

Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet.
Vanaf de titelsong “Stay” word je al vertederd door die stem van Selien Hoessen, maar vergis je niet,  haar engelachtige stem bevat een zekere duistere ondertoon waardoor des duivels kunnen worden ontbonden. Dit allemaal mooi aangevuld door een instrumentale omkadering waarbij eveneens wordt geflirt met donker en licht. Dat spookachtige , badende in het angstzweet om je demonen in de ogen te kijken, of waarbij de band een glimlach op de lippen tovert van innerlijk geluk, keert ook terug op “Constrict”, “Bedtime” en “Shy”. Het is meteen de rode draad op de volledige EP geworden: prankelend mooi, vaak weemoedig, maar ook lekker dwalen in de duisternis. Breekbaar als porselein wordt op een scherpe toon je hart doorboort. Echter zonder aan geluidsnormen overschrijdend gedrag te doen. Want ondanks de soms wat dreigende ondertoon blijft alles mooi hangen in een meer ingetogen sfeer waarbij een krop in de keel en weemoedigheid steeds met elkaar worden verbonden. Dat wordt verder in de verf gezet op “Naked Shoulder” en op het intiem , pakkende “Travelling Heart”, als slot. De EP wordt op een zeer visuele wijze afgesloten, waarna de harde realiteit in sterk contrast met de sprookjesachtige wereld van Himshe, confronterend werkt op je gemoed.
Besluit: Himshe slaagt er op deze EP in een mysterieuze walm over je hoofd te sturen; de vocale inbreng van Selien doet je hart smelten van innig geluk en boezemt dus ook een zekere angst in voor het onbekende, zonder je echter pijn te doen.
De luisteraar wordt ondergebracht in een filmische , sprookjesachtige wereld, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De instrumentale omkadering is er één van top muzikanten. De inbreng van Naomi Sijmons (backings) en Jeroen Boone (gitaar), die meer dan hun steentje bijdragen aan de geslaagde composities, blijkt als kers op de taart een mooie als sprookjesachtige meerwaarde te vormen.

Tracklist: Stay 03:46 Constrict 03:19 Bedtime 03:17 Shy 03:17 Naked Shoulders 02:28 Travelling Heart 05:02

Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelt hun nieuwe project 'Simurg' voor aan de wereld. Dit is een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters binnen het genre Turkse psychedelica, wat zorgt voor een cultuurschok. Compro Oro houdt van exotische werelden verkennen binnen de 'jazz', en vond met het kleurrijke duo de perfecte match om dit sprankelende project tot een heel goed einde te brengen. Dat de band meesters zijn in verkennen van andere werelden , bleek al uit hun vorige schijf 'Suburban Exotica' waar de link werd gelegd naar Latijns-Amerikaanse muziek.
En dat wordt nu weer, op heel andere wijze, dik in de verf gezet. Deze keer gaat het gezelschap dus op zoek naar de Turkse roots. Murat & Esma Ertel zijn een duo die deze Turkse cultuur omarmen, op een vaak vreemde maar vooral tot de verbeelding sprekende wijze. De perfecte match dus, deze samensmelting van uiteenlopende culturen.
Het verhaal gaat dat Bart Vervaeck tijdens een optreden samen met Murat Ertel, lid van de psychedelische folk band Baba Zula, interesse toonde om met deze artiest samen te werken. Samen met zijn wederhelft Esma, ging Murat daar gretig op in. Wie de mysteries van Turkije wil ontdekken, zal zeker on de indruk zijn van de mystieke en uitgekiende wijze waarop dit gezelschap je op het verkeerde been zet. Hier wordt instrumentaal die mystieke wegen verkend, en is er subtiel een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng.
Vanaf “Ben” treed je binnen in een vallei waar verschillende werelden en culturen elkaar de hand geven. Song na song slaagt dit collectief erin je met verstomming te slaan .
Zowel Compro Oro als het gezelschap Ertel zijn meesters in improviseren tot het oneindige, en verleggen ook nu weer meerdere grenzen. 
Om te verklaren waar 'Simurg' echter over gaat citeren we '' Het verhaal van Simurg is een verhaal over aantrekkingskracht, existentieel onderzoek, zuivering en wedergeboorte. In een mysterieuze zoektocht naar vervulling gaan miljoenen vogels op reis door verschillende valleien, elk met een menselijk kenmerk. Terwijl sommigen toegeven aan de aantrekkingskracht van liefde, ego of onwetend en ongelovig worden, blijven anderen nieuwsgierig en zetten hun expeditie voort. Langzaam maar zeker verdunt het geruis van vogels en een selectie van 30 vogels bereikt de berg Kaf en het nest van de Simurg. Daar en dan worden ze één, ze worden herboren en gereïncarneerd in een almachtige en alwetende feniks.''
Dat komt dus over de hele lijn tot uiting, en is de reden waarom je deze plaat vooral dus in zijn geheel dient te beluisteren. Bovendien doen we na elke luisterbeurt weer een gloednieuwe ontdekking, en dat maakt deze plaat nog extra interessant om te koesteren.
Besluit:  Als je artiesten, die houden van muziek tot kunst te verheffen in het oneindige, hoog in het vaandel draagt,  samenbrengt, ontstaat een onwereldse magie. Dat is net wat Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel ons over de hele lijn presenteert. Een potje Turkse magie, met een knipoog naar vele andere culturen , die ervoor zorgen dat uiteenlopende werelden elkaar ontmoeten binnen een mystieke en mysterieuze omkadering die je niet onberoerd zal laten. Tenminste als je een muziekliefhebber bent die houdt van op avontuur trekken door die vele valleien en landschappen die de band je aanbiedt. Wat bij ons zeker en vast het geval is. We raden de luisteraar trouwens aan deze schijf in zijn geheel te beluisteren, en vooral opnieuw te beluisteren. Elke song sluit namelijk naadloos aan op de vorige, alsof een soort verhaal wordt verteld. Het levert ons een boeiend verhaal op over de Turkse cultuur, in al zijn vormen, geuren, klanken en kleuren.

TRACKLIST: 1. Ben  2. Murmur 3. Valley Of Gossip  4. Ignorance Is Bliss (Valley Of Ignorance)  5. Ara  6. Valley Of Extinction 7. Valley Of Love 8. Valley Of Disbelief  9. Valley Of Loneliness 10. Valley Of Ego  11. Araf  12. Kaf Mountain

Simurg
Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel
Sdban Ultra/N.E.W.S
 

Wayward Bound is een project van postrock rond Gentenaar David Lenaerts. Sinds 2014 timmert de man op een eigenzinnige wijze aan de weg. De muziek omkaderen als 'postrock' is eigenlijk Wayward Bound tekort doen. Naast elektronische elementen, streepjes shoegaze en invloeden uit de black metal, kleurt David graag buiten de lijntjes. Een avonturier in de muziek. Toen ons de vraag werd gesteld of we zijn nieuwste schijf 'The Denihilist' wilden recenseren, reageerden we dan ook wild enthousiast.
De blikjes soep die de man open doet , smaakt dan ook altijd zo visueel, zo intensief dat je in een spookachtige wereld terecht komt. Dat is al zoveel jaren zijn handelsmerk, dat komt al bij die eerste song “In Niz Bogzarad” tot uiting. Dat zal ook de rode draad blijken. Met diezelfde aanpak wist hij in 2017 ons al murw te slaan met zijn album 'Human Instrumentality' waarover we schreven: '' Wayward raakt met zijn heel beklijvende muziek de gevoelige snaar van liefhebbers van instrumentale muziek, op een eenvoudige en heel gedreven wijze. Zonder teveel show elementen, of al te ingewikkelde wendingen in te nemen. Maar gewoon door de gedoodverfde ingrediënten van deze muziekstijlen samen te voegen tot een magisch en wonderschoon geheel."
Ook bij deze 'The Denihilist' wordt teruggegrepen naar de gedoodverfde postrock ingrediënten; hij zet je hier echter, op een uitgekiende wijze, voortdurend op het verkeerde been. Luister maar naar filmische pareltjes als “How did we get here” en “The History of fish”.
De emoties en de intensiteit neemt zoveel vormen aan bij Wayward Bound , dat je die unieke soundscapes pas ontdekt na een paar luisterbeurten. Soms op een ingetogen wijze zoals bij “One step at time” om later alle registers open te trekken, en je volledig omver te blazen. Door windstoten uit te delen die je alle hoeken van de kamer laten zien, horen en voelen. Want Wayward Bound gaat dus ook nu weer duidelijk op het gevoel van de luisteraar af. En hij prikkelt door deze bijzonder filmische aanpak de fantasie van iedereen die zijn wegen bewandelt. Dat zet hij verder in, mysterieus, donker, op de daarop volgende songs “Turn the tide” en afsluiter “World in ruin”.
Besluit:  Wayward Bound mag dan die gedoodverfde ingrediënten van postrock gebruiken als basis, het is net het feit dat hij je telkens opnieuw verrast door die , en dat kunnen we niet genoeg herhalen, subtiel gebrachte wendingen binnen zijn muziek dat hij je aangenaam verrast en verweesd achter doet blijven in je eigen spookachtige fantasiewereld, waar grenzen van postrock worden afgetast en verlegd. Wayward Bound is een Gentse parel om te koesteren, al vele jaren. En nu nog steeds.

Tracklist:  In Niz Bogzarad 05:40 How did we get here 06:39 The Denihilist 05:12 The History of fish 02:37 One step at time 06:28 Turn the tide 06:33 Tear down the waltz 07:00 World of ruin 05:14

Postrock/Metal
The Denihilist
Wayward Bound