Het is lange tijd opvallend stil geweest rond hiphopbelofte Uberdope, maar in het najaar van 2018 bracht de band, na drie jaar stilte, eindelijk een gloednieuwe schijf op de markt. 'Graag Gedaan' kwam op de markt via Fake Records/N.E.W.S. en bevat vijftien lekker aanstekelijke hiphopsongs waarbij humor en zelfrelativering de rode draad vormen doorheen het geheel.
De band gaat hiervoor een samenwerking aan met de heren van Compact Disk Dummies. De broers Coorevits namen de volledige eindproductie van de nieuwe plaat van Uberdope in handen. Andere opmerkelijke medewerkingen aan deze schijf zijn er eveneens van o.a. Brihang, Jeffrey Jefferson (Ertebrekers), Pieter De Meester (Stavroz, King Dalton) en Charlotte Adigéry (wwwater). De band gooit het over een heel andere boeg op deze schijf en draait de bladzijden uit het verleden om. Zodat ze met een schone lei kunnen beginnen aan een gloednieuw hoofdstuk.
“Neen”, “Goud”, “Bellen Naar De Schuer”, het zijn allemaal songs waarvan de humor van afspringt en die je één voor één met een brede glimlach achterlaten. Uberdope gebruikt trouwens die humor als wapen om de maatschappij een spiegel voor te houden. Niet door keet te schoppen, maar net door alles om zich heen te relativeren en vaak belachelijk te maken. Zodat het hilarisch overkomt. Luister maar naar “Big In Japan” of “Zure Buren”. Uberdope steekt de draak met alles en iedereen en zorgt daardoor voor een lekker aanstekelijke hiphop/rapfeest in je hoofd. Bovendien vallen de knipogen naar muziekstijlen als jazz ons doorheen veel songs eveneens op, wat bewijst wat voor een veelzijdige band Uberdope toch is.
Op deze schijf hoor je een band die na al die jaren weer klaar is om de wereld te veroveren. Uberdope brengt hiphop - met Nederlandstalige teksten - van de meest aanstekelijke soort. En voegt daar jazzy klanken aan toe. Telkens tovert de band je daarbij een glimlach op het gezicht en stampt letterlijk alle heilige huisjes omver. Meer nog, de band komt daar gewoon mee weg. Kortom hiphop met een boodschap, die op een vrolijke wijze door de strot wordt geramd. Dat schotelt Uberdope je voor op deze klasse hiphopplaat.
Tracklist: Neen 2:28; Goud (feat Jeffrey Jefferson) 4:13; Bellen Naar De Schuer 4:42; 20 Euro 4:22; Randje #1 1:50; Blauw (feat Brihang) 3:43; Leer Mij Alles 4:11; Zo 5:35; Randje #2 1:50; Anthony 5:07; Big In Japan 3:43; Wow 4:37; Zure Buren 4:57; Randje #3 1:34; Doe Niet Meer Mee 5:08
HipHop/Dance
Graag Gedaan
Uberdope
Ontgonnen Belgische parels die langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig zijn? Dat kunnen we de heren van Lethal Injury zeker noemen. De band timmert ondertussen toch enkele jaren stevig aan die weg, en heeft vooral op menig podium zijn kunnen voldoende bewezen. "Een band dat bestaat uit enorm talentvolle muzikanten, een zanger met enorm veel charisma. Maar vooral een goed geoliede machine, waar elk van de leden een spelplezier uitstraalt dat ons doet uitzien naar een gouden toekomst voor deze Oostende Thrashers." schreven we toen we de heren zagen optreden op Zandrock begin juni dit jaar. Nu brengt de band eindelijk zijn debuut ‘Melancholia’ op de markt. Een schijf die ons van begin tot einde met verstomming slaat.
Variatie is het grote sleutelwoord op deze schijf. En meteen het grote pluspunt. Na een haast heel meeslepende intro, waarin we eigenlijk zelfs niet echt thrash metal elementen herkennen, voelen we direct aan dat Lethal Injury geen band is die je in dat hokje mag onderbrengen. Met Mothman wordt die stelling alleen maar bevestigd. Deze song zit boordevol verrassende wendingen, knipogen naar zoveel ander metal muziekstijlen, en het enerzijds uitdelen van stevige mokerslagen maar de luisteraar ook een - bij wijze van spreken - rustmoment aanbieden. Waaruit we alvast kunnen besluiten dat Lethal Injury dus van enorm veel markten thuis is.
Echter het meest opvallend, niet alleen op dat podium maar ook ernaast blijkt Lethal Injury anno 2018 een sterk geoliede machine te zijn waar iedereen niet alleen dezelfde richting uitkijkt. Bovendien straalt het spelplezier, net als op het podium, dus ook uit de boxen.
Elke song zit perfect in elkaar, en doet ons steeds opnieuw naar adem happen. Luister maar naar het perfect in elkaar gebokste “Suicidal Call” en “Scream Burn Die”. Waarbij adrenalinestoten na adrenalinestoot je compleet murw slaat. Is dat nu door typische thrash metal inbreng, of duister aanvoelende, naar Black tot death metal refererende riffs en vocalen tot de instrumentale inbreng die je een krop in de keel bezorgt? Deze band is duidelijk geëvolueerd, en is niet meer dat doorsnee thrash metal bandje dat we ooit aan het werk zagen in hun begin periode.
Besluit: Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf - in de ruime zin van dat woord - aangeboden krijgen. Waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken.
Voor een debuut is dit dan ook ware een mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij hun live reputatie al doen.
Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut. Ook dat is een extra pluim op de hoed van de band.
Kortom, Omarm deze Parel uit Oostende met beide handen, want hiervan zullen we in de toekomst nog veel meer horen. Op basis van hun concerten, maar ook op dit ijzersterk debuut voorspellen we Lethal Injury dan ook een gouden toekomst.
Tracklist: Haima - Mothman - Melancholia - Denounce - Suicidal Call - Scream Burn Die - The Downward Spiral - Melancholia Part II - Veiled Woman of the Black
De nog relatief onbekende Russische metalband Imperial Age staat hoog aangeprezen bij Christopher Johnsson en Thomas Vikstrom van het veel bekendere Therion. Zij namen de band uit Moskou al een paar keer mee op tournee en zowat de helft van Therion speelt ook mee op het nieuwe album ‘The Legacy of Atlantis’.
Imperial Age werd in 2012 opgericht door Alexander Osipov en Jane Odintsova. De band kende reeds veel verschillende samenstellingen, maar Alexander en Jane zijn samen met zangeres Anna Moiseeva de vaste waarden. Producer van dienst was Sergei Lazar (bekend van Arkona). Het Moscow Conservatory Chamber Choir speelt een belangrijke rol op het nieuwe album. De gastmuzikanten op het album zijn o.m. Nalle Pahlsson, Christian Vidal en Thomas Vikstrom van Therion. Dat is niet te verwonderen. Op het moment dat Therion die van Imperial Age meevroegen op de tournee van dit jaar, bestond Imperial Age nog slechts uit Alexander, Jane en Anna. Maar er waren al ideeën voor een album en die hebben ze samen met het trio van Therion opgenomen (voor de shows werd inmiddels een nieuwe band bij elkaar gesprokkeld). En ‘The Legacy Of Atlantis’ komt uit bij Adulruna Records, het label van Christopher Johnsson.
‘The Legacy Of Atlantis’ is dus duidelijk schatplichtig aan de en symfonische operametal van Therion. Theatraler dan pakweg Within Temptation of Epica. De compositie en de focus op de vrouwelijke en mannelijke stemmen en koren zijn prima te vergelijken met de aanpak van Therion. De Russen voegen er natuurlijk nog wat extra bombast (wat wij hier eerder als kitsch zouden omschrijven) aan toe, net als die typisch Slavische weemoed en melancholie en donker drama. Dat aanhouden van die bombast maakt het op een volledig album wat eentonig, maar het is nog net verteerbaar. Een aantal tracks hebben flink wat power en tempo, maar deze band voelt zich vooral thuis in vals-trage powerballads en midtempo-tracks. Het hele album heeft één thema en verhaal, maar je kan ook gewoon ‘zonder handleiding’ luisteren.
Imperial Age was al verschillende keren te zien op Belgische podia, als support van Therion en Orphaned Land, en voor volgend jaar kondigen ze hun eerste tournee als headliner aan. België staat voorlopig nog niet op de agenda, maar ze komen wel naar het heel nabije Lille (net over de grens met Frankrijk) en na die show staan nog een aantal data open. Het kan nog.
Ik hou van uitersten in muziek. Het mag al eens hard rocken en als tegengewicht durf ik ook introverte muziek of dreampop beluisteren. Tina Dico behoort eerder tot die laatste categorie. De Deense ( in eigen land bekend als Tina Dicow) maakt een soort van doorleefde folkpop. Haar naam is hier niet zo bekend en dat is jammer. Ze is in eigen land al bedolven geweest onder de prijzen. Momenteel woont ze in IJsland. Met ‘Fastland’ is ze aan haar elfde album en komt vier jaar na haar vorig album. De reden was dat er niets nieuws uit haar gitaar kwam. Dat was voor haar een schok. De dingen die goed klonken gaven haar innerlijk geen voldoening. Het moest dus anders. Ze legde haar gitaar aan de kant en begon met ritmes en toetsen te werken. Plotseling kwam het toch en waren de songs wel diep en intiem genoeg. Zo ontstond ‘Fastland’. De titel betekent trouwens in het Deens en het IJslands ‘vasteland’. Daarmee wil Tina aangeven dat muziek haar vasteland is maar het is tevens ook commentaar op de moderne wereld. Een wereld waarin we vroeger het vasteland waren en waarin nu a.h.w. vloeibaar en voortdurend in beweging zijn.
Ik kan je zeggen dat het album een pareltje is. Echte folkpop krijg je hier weinig geserveerd. Enkele songs bevatten wel wat folk elementen zoals opener “Not Even Close” dat bij mij met haar stem de juiste snaar weet te raken. En afsluiter “Something You Keep” behoort daar ook toe. Ze gebruikt ook moderne geluiden maar doet dat subtiel en goed vermengd in het geheel. Luister maar eens naar de intro op “Hands”. “Adams House” klinkt dan weer luchtig en opgewekt. “Devil’s Door” is ook een aanrader, net als “Parked Car”.
Er valt veel moois te ontdekken op ‘Fastland’. In eigen land behaalde ze verschillende keren goud en platina. Dat is niet verwonderlijk met zo’n albums en stem. Voor liefhebbers van Suzanne Vega, Lana Del Rey, Joni Mitchell…
Pretmetal zou zomaar een genre kunnen zijn die deze band heeft uitgevonden. Met de nodige relativering en zelfspot timmeren deze jongens aan hun weg. Dat betekent niet dat je hun muziek als minderwaardig moet beschouwen. Want eenmaal de grap er vanaf is valt of staat alles vanwege hun muziek. Dat mag er dus wel degelijk wezen en dat merk je ook aan hun populariteit alsook aan hun deal met Sony Music. Live staan ze ook voor entertainment en dat bracht hen al op o.a. Pukkelpop, Crammerock, Rock Zottegem… En dit jaar dus ook op Graspop Dessel waarvan hier dus een registratie.
Het concertje dat hier volgt is er eentje om vingers en duimen af te likken. De band speelt retestrak en er is voldoende interactie van het publiek te horen wat het live-effect nog versterkt. O.m. op “Geen Vlees Wel Vis”. De bindteksten zijn typisch voor Joris Camerlinck (die ook de frontman van De Fanfaar is): met een vette knipoog.
De setlist bestaat uit nummers van hun twee albums zoals daar zijn “Varken”, “Feestje in uw Huisje”, “Ik ben Kwaad” (de nieuwe single) en “Apu van de Nachtwinkel”.
Het album klinkt alsof je tussen het publiek staat, het geluid is goed en er wordt strak gespeeld. Alleen op het laatste nummer “Het T-Shirt van Metallica” wordt het nummer onderbroken om te zeggen dat de opnames van het laatste nummer het liet afweten en alles niet bijster goed klonk. Maar omdat eerlijk het langst duurt hebben ze geen file uit een ander optreden ertussen geplakt.
Ze hebben enkel geprobeerd om alles zo goed mogelijk te laten klinken. In elk geval vind ik dat het meevalt en dat gepraat ertussen neemt wel wat de sfeer weg. Dat had niet op die manier gehoeven. Voor de rest is er niets op deze plaat aan te merken.
Heb je nog een ideetje nodig voor het kerstpakje van ‘Nonkel Hardrock’ in je familie? Dan is dit het ideale geschenkje voor onder de boom.
Kalle Fagerberg, ook bekend van Liste Noire en The Blank VRS, is de architect achter Living Temples. Hij is van Zweedse origine en leeft in het hippe Berlijn. De man schreef en nam alles zo goed als zelf op. Voor de productie en mixing trok hij Adne Meisfjord aan.
De plaat trok mij aan vanwege de sound en de vibe die er in zijn nummers hangen. Luister maar eens naar “Luke”. Een soort van dank liedje met een heerlijke synthsound erin, terwijl een weemoedige gitaar die sound spaarzaam breekt. “Against The Day” doet wat aan de muziek van Fad Gadget denken. Het daarop volgende “Hinterland” is sterker en origineler. Elektronisch aangestuurde en instrumentale post-punk. Ook het mooi klinkende uptempo liedje “There’s Nothing For You There” is een straffe song. “Like A Moth To A Flame” gaat richting vroegere The Cure. Het zevende nummer “Sword Falling” is meteen het laatste nummer van de plaat. Ook deze song is de moeite waard.
Al bij al hadden er wat meer nummers mogen op deze release staan. Na 25 minuten is het al afgelopen en dat vind ik nu jammer. Net zoals enkele andere beloftevolle bands in het genre (ik denk dan aan Boothblacks, The Soft Moon…) heeft deze muziek iets meer dan de doorsnee band en zijn ze zeker meer dan een kloon van The Cure of Joy Division.
… Of hoe je met bekende bouwstenen toch een originele sound kunt maken. ‘Against The Day’ is daarom ook meer dan de moeite waard.
Post-punk/New Wave
Against The Day
Living Temples
Ik geef het eerlijk toe, ik ben enorme fan van het groovy, grunge, stoner gezelschap Tangled Horns. Met het debuut 'Klang' sloeg de band al in 2012 diepe gensters in ons hart. Echter is het vooral live dat Tangled Horns nog het best tot zijn recht komt. En dat is in grote mate de verdienste van de bewegelijke frontman Tim Van De Plas. De man staat met zoveel enthousiasme te performen dat menig daken er gewoon afgaan. Superlatieven als absurditeit en vlagen van pure waanzin gebruiken we doorgaans bij een optreden van Tangled Horns. Doorheen de jaren zijn we de band blijven volgen. Over de meest recente schijf 'Unstoppable Force' (2016) schreven we ''De muziek van Tangled Horns brengt je in een staat van diepe 'zen'. Waardoor je als het ware in een vlaag van waanzin, door de huiskamer lijkt te drijven. Een gelukzalig gevoel, dat bij meerdere luisterbeurten nog het best tot zijn recht komt."
In november kwam een gloednieuwe schijf op de markt 'Superglue for the Broken'. Waaruit weer eens blijkt dat Tangled Horns nooit gemakkelijke brokjes vlees voorschotelt, maar daar steeds met het grootste gemak mee wegkomt.
Meteen een mokerslag in het gezicht uitdelen? Dat doet de band met “Shadow (A Personal Piece of Darkness)” . En dan zijn we vertrokken voor een wilde rit op een wilde rollercoasters.
Dit is een enorm gevarieerde plaat geworden, die je alle kanten van de muur laat zien. Van gestroomlijnde, gitaarlijnen die je kippenvel bezorgen zoals bij “Light as a feather in Concrete Shoes” gaat de band moeiteloos over naar oorverdovende, snoeiharde uithalen waardoor geluidsmuren het begeven. Nee, Tangled Horns is niet in een hokje duwen, doet niet aan rechtlijnigheid en houdt eerder van uiteenlopende wegen bewandelen. Daardoor zijn we ooit fan geworden, daardoor worden we ook nu weer compleet over de streep getrokken.
De band laat er geen gras over groeien. Die ene mokerslag in het gezicht is nog maar voorbij en daar volgt al een volgende uppercut die je KO slaat. Geluidsmuren opbouwen, ze met vol geweld afbreken, en dan langzaam weer opbouwen tot een volgende oorverdovende climax. Het is de rode draad op de volledige schijf. Zowel vocaal als instrumentaal merken we op dat elk van de muzikanten bij de band zowel scherp kunnen uithalen, als intiem je hart raken. Dat is ook bij de vocale inbreng het geval dus.
Opvallend hoe gevarieerde en uiteenlopend Tim zijn stem klinkt op deze schijf. Luister maar naar het wondermooie “The Timeline is A Noose” dat opvallend intens en intiem start, tot alle registers, zowel muzikaal als vocaal, compleet worden open gegooid in een wervelende finale waardoor ons dak er compleet afvliegt.
Besluit: Tangled Horns brengt een enorm gevarieerde schijf uit, waar niet alleen uiteenlopende muziekstijlen met elkaar worden verbonden. 'Superglue for the Broken' is een zoveelste knappe plaat die bewijst dat absurditeit tot waanzin niet hoeft te resulteren in chaos. Eerder biedt de band een palet van zoveel uiteenlopende kleuren aan, waardoor je enerzijds tot tranen toe wordt bedwongen en anderzijds meerdere mokerslagen in het gezicht krijgt tot je compleet murw geslagen in de verste hoek van de kamer achterblijft. Totaal verweesd en verbijsterd na zoveel spannende veelzijdigheid.
Tracklist:
Shadow (A Personal Piece Of Darkness)
Magnificent Maniac
Light As A Feather In Concrete Shoes
Superglue For The Broken
The Timeline Is A Noose
Pillow Fortress
In The Now
Beautiful Flaw
Destination Tipping Point
Icebound
Grunge/Stoner/Groove
Superglue for the Broken
Tangled Horns
Reeds elf jaar maakt dit vijftal uit Duitsland (Saarbrücken) experimentele post-rock muziek. Met dit album zijn ze aan release nummer vier toe. Ze deelden al met grote bands in het genre het podium zoals met The Ocean, Mono, Caspian…
Het is moeilijk om hen in een hokje te duwen. Ik hoor post-rock met gitaarwerk maar ook nogal wat synthwerk op de achtergrond. Meestal wel in een mooie blend met elkaar. Soms wat spacy zoals op de kortere nummers “Sonde 4” en “Sonde 5”. Ook wordt dit een beetje doorgetrokken op “Savannah” dat fijne percussie, veranderende ritmes en puik gitaarwerk bevat. “Phanta Rei” rockt wat steviger dan de voorgaande tracks maar heeft zeker ook zijn subtielere passages. Het afsluitende en negen minuten durende nummer “Ikarus” is ook een aanrader. Het begint met een heerlijk vervormde synthloop om na een grote minuut de song echt te openen. De stijl verandert dan helemaal maar de synthsounds blijven wel doorklinken in het geheel. Ook de percussie is hier weer om duimen en vingers af te likken. Niet ingewikkeld of extravagant hoor maar wel elke slag op de juiste plaats. Het geluid van de percussie is, net als de rest trouwens, haarfijn.
Inzake post-rock is deze release een van de boeiendste van dit jaar. Ze noemen veel grote bands als hun invloed maar ze hebben wel degelijk een eigen geluid en ze proberen ons te verrassen. Niet door ingrijpende stijlbreuken of ritmeveranderingen. Het zijn vooral hun songontwikkelingen die subtiel en haast natuurlijk de songs naar andere en hogere levels brengen.
Dit is muzikale kwaliteit van de bovenste plank.
Instrumentale postrock
Allegorhythms
Flares
Beloftevol starten kan wat risico’s inhouden. De verwachtingen liggen hoog gespannen en je moet met deze druk kunnen omgaan. Maar gelukkig drijft kwaliteit vroeg of laat toch meestal naar boven. Reena Riot haalde de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Het heeft dus wel wat aarde in de voeten gehad vooral er een full album geboren werd. Om dit album te maken trokken ze zich terug van de hippe en bewoonde wereld. Om niets aan het toeval over te laten nam de band de productie in eigen handen en kozen ze voor de compromisloze aanpak. De micro’s werden in een leegstand Antwerpens havenpand gezet. Het resultaat mag er dan ook zijn.
Naomi Sijmons die de hoofdvocals voor haar rekening neemt , toont ze aan dat ze veel aan kan met haar stem. De ene keer klinkt ze als een rock bitch a la Anouk (op “All Systems Down”) en een andere keer klinkt ze als een indiepop zangeresje. Denk ook aan artiestes zoals Beth Hart, Neeka, PJ Harvey… Gelijk welk jasje ze aantrekken , het klinkt warm, intens en soms stormachtig. Ze putten uit de rijke muziekgeschiedenis om er dan vervolgens hun eigen ding mee te doen. “Waiting” heeft blueskenmerken in de groove en de zang doet denken aan het zuiden van USA toen de negers op de coton plantages zongen. “Knife” is dan iets luchtiger en past eerder in de indiepop hoek.
Dat maakt van ‘Nix’ een variërend en puik album met een volwassen sound. Dat is niet verwonderlijk als je leest wie er allemaal deel uitmaakt van de band. Naomi Sijmons (Birds That Change Colours), Jan Myne (Mel Dune), Alan Gevaert ( Deus, Chantal Acda), Bernd Coene (Tiny Legs Tim) en Thomas Werbrouck (Krankland).
Reena Riot weet hier een prachtige sound neer te zetten die de veelzijdige vocals van Naomi Sijmons perfect weten te dragen. Als dat geen klapper wordt in 2019 dan weet ik het ook niet meer.
Heavymetalband Hell City haalt hard uit met het comeback-album ‘Flesh & Bones’. Over de term comeback kan je wat discussiëren, maar deze Limburgers hebben toch een tijdje stilgelegen na het onverwachte overlijden van hun (vorige) bassist. Dat gegeven had de basis kunnen zijn voor een flinke dosis melodrama, maar de band koos ervoor om Michael Konovaloff in de eerste plaats te eren met een sterk album. Een keuze die op zich al ons respect verdient.
Op ‘Flesh & Bones’ is het enthousiasme om muziek te maken bijna tastbaar. In vergelijking met de vorige albums van Hell City is dit een pak zwaarder en agressiever en daar is drummer Tommy Goffin verantwoordelijk voor, die met zijn grunts accenten legt op de cleane vocalen van zangeres Michelle Nivelle. Enkel op de relatief korte anti-Trumptirade “Bogus Potus” zijn de grunts de leadvocalen. Ook de andere bandleden presteren hier bovengemiddeld sterk.
Een aantal tracks steken er bovenuit: de singles “Your Darkest Hour” en “Supernatural”, het vinnige “Me My Enemy” en de epische titeltrack “Flesh & Bones”. Inzake songopbouw, lyrics en speeltechniek moet de vernieuwde bezetting van Hell City geen lessen meer krijgen en met een sterproducer als Dan Swanö kozen band en label voor topkwaliteit.
Met dit album kan Hell City opnieuw meespelen in de Europa League van de heavymetal.
De single “Sunshine Rock” van Bob Mould is de voorloper van het gelijknamige album dat begin volgend jaar uitgebracht wordt. Bob Mould kennen we nog van Hüsker Dü en Sugar en van zijn solowerk. Hij verhuisde in 2015 naar Berlijn en dit is het eerste album sinds de Amerikaan in Duitsland woont.
De nieuwe single sluit aan op dat van Sugar ten tijde van ‘Copper Blue’ en van zijn vorige solo-album ‘Patch The Sky’: veel energie en snelheid en luide gitaren met die typische Mould-sound en -akkoorden. De gitaar overstemt het meeste van de lyrics, maar je weet dat het ondanks de zonnige titel waarschijnlijk niet over bloemetjes en bijtjes zal gaan.
Hoewel … deze single klinkt een stuk minder donker dan de gemiddelde track op ‘Patch The Sky’. Er zitten deze keer wat strijkers in en dat zijn we nog altijd niet gewoon bij Mould’s muziek, maar hier storen ze niet. Ongewoon zomers voor een rabiate treurwilg als Bob Mould. Benieuwd of hij de zon kan laten schijnen over een volledig album.
King Dick is een ongeleid synthpop-projectiel met o.m. roots in de Antwerpse jazz-scène. Als King Dick gaat Wim De Busser aan de slag met vooral eighties-elektronica en stemvervormers en voorts zowat alle elementen van een klassieke rockbandbezetting. Het resultaat op ‘Mean Phases’, het vierde album van King Dick, is een homogeen klinkend knip-en-plakwerk dat in de meest poppy rockmomenten doet denken aan het vroege werk van Beck en Eels.
In de Lage Landen zou ik verwijzen naar Pascal Deweze’s ‘Cult Of Yes’, naar LR Flores ‘Sportsmen In Doubt’ of naar My Baby’s ‘Mounaiki’. Tegenover al die referenties is King Dick op dit album evenwel heel wat naïever, vaak kwajongensachtig en vooral minder gepolijst. Alles wordt bewust lo-fi gehouden en ideeën worden met opzet niet of weinig uitgewerkt, of zo wil King Dick het toch laten overkomen. Alsof je naar een demo luistert die nog een eindmix moet krijgen. Gladde en platgeproducete synthpop hebben we al in overvloed, dat klopt. Maar je moet dus wat stof wegblazen om de pareltjes te zien op ‘Mean Phases’.
Het sterk aan Air schatplichtige “Puppy Love” is zo een pareltje. Eentje dat je bovendien nog redelijk makkelijk als parel herkent. Andere ruwe edelstenen vergen al wat meer aandacht en luisterervaring, zoals single “Prayer” en voorts de psychedelische mantra “Pale White Moon” en “Baby Needs Love”. Hoewel alle elementen aanwezig zijn om dansbaar te zijn, is het in dat verband vaak een verhaal van ‘net niet’ op ‘Mean Phases’.
En ook niet elke track op dit vinylalbum kan helemaal overtuigen. Een paar keer verdenk ik deze Koning Lul ervan dat het concept, de formule van de song belangrijker was dan het resultaat. Maar misschien zie of hoor ik dat volledig verkeerd.
De Amerikaanse band Stop Calling Me Frank is de ultieme reïncarnatie van pubrock, een genre dat nochtans onmiskenbaar Brits is. Zowel in de muziek als in de lyrics is dit één grote ode aan cafébezoek, dronken rockdromen en toogpraat. Hun muziek is die die daar het beste bij past: easy going rock ’n roll zonder veel franjes: beetje rhythm’n blues, beetje punk, beetje rockabilly, beetje soul. De enige vreemde eend in dit verhaal is de saxofoonspeler, die op zijn eentje deze pubrock vijftig extra tinten kleur geeft. Het is het eerste studiowerk van de band in meer dan 30 jaar, terwijl de bandbezetting nauwelijks wijzigde.
Zelf geven ze aan dat ze de mosterd halen bij Stax, Motown, Ramones, the Mighty Mighty Bosstones en the Real Kids. Wij horen vooral echo’s van The Smithereens, The Fratellis, Dr. Feelgood, Eddie & The Hot Rods, Treat Her Right en Morphine (die sax, natuurlijk).
Op het eerste gehoor is dit een album met weinig muzikale ambitie. Pas na een paar luisterbeurten begin je te beseffen hoe vernuftig deze puzzelstukjes aan elkaar hangen en met hoeveel métier dit in elkaar gebokst werd. Eenvoud en efficiëntie zijn de sleutelwoorden: geen noot te veel en net genoeg akkoorden om catchy te zijn. Tegenover die door ervaring aangescherpte compositie-kwaliteiten zijn de lyrics eerder lichtvoetig en de grapjes goedkoop. Liever hadden we hier een tekstschrijver gehad die zich kon meten met Nick Lowe, Warren Zevon of de jonge Elvis Costello, drie namen die in hun vroegste werk niet zo heel ver van de pubrock stonden, maar Stop Calling Me Frank geraakt tekstueel niet verder dan het niveau van Kid Rock, Sheryl Crow en (heel soms) Tenacious D.
De nummers waarop alles op zijn plaats valt, zijn “Gimme Life”, “My Baby Is An Ax Murderer From The State Of Wisconsin”, “Beat That Dog”, “Drinking After Work” en “5.000 Miles”.
Stop Calling Me Frank brengt rock die je het beste kan horen met een frisse pint in je hand. Haal deze band naar Europa voor een tournee langs kleine zaaltjes en grote cafés. Succes verzekerd.
Soul Grip heeft zijn wortels liggen in het hardcore milieu. Vandaar dat je die elementen ontegensprekelijk tegenkomt in hun muziek. Maar ze mengen daar ook black metal en post metal doorheen waardoor je een nieuwe blend krijgt. Zo krijg je songs die het ene moment richting Amenra gaan en het andere moment dan weer als een post rock band. Hokjes houden hen niet tegen dus en daar houden we wel van.
Deze Gentse vijfkoppige band begon in 2014 op te treden in België maar ook in de omringende landen. Zo hebben ze al een heleboel steden en landen (Duitsland, Denemarken, Nederland…) in hun jonge bestaan aangedaan. Ze speelden al op Ieperfest, Antwerp Metal Fest en Bloodshed Fest (Nl). Ervaring hebben ze dus al genoeg opgedaan en dat hoor je ook aan hun mature sound. Ze weten mij ook bij momenten te verrassen. Bijvoorbeeld op “Grav I” waar de overgang onverwacht is en helemaal de song opentrekt. Het ritme schiet de hoogte in en zoekt jachtig zijn weg doorheen de song. Fantastisch nummer met een verslavende riff. “Grav II” heeft bijna niets te maken met de voorgaande track. Het begin is jachtig maar valt dan stil om een ambient-achtig intermezzo aan het woord te laten. Naar het eind toe ontploft de boel nog kort.
‘Not Ever’ is boeiende en verrassende Post Black Metal. Vol vuur, energie en emotie. Weg van de platgetreden paden en dat kunnen we waarderen. In zijn genre is dit een van de beste releases die ik in 2018 reeds te horen kreeg.
Post Black Metal
Not Ever
Soul Grip
Nederlands 
Français 
