Het uit Georgië afkomstig duo Ennui ontstond in 2012. David Unsaved en Serj Shengelia hebben ondertussen twee albums uitgebracht samen met de Roemeense kunstenaar Daniel Neagoe, die op het derde album eveneens te horen is maar de band ondertussen heeft verlaten. Begin september bracht Ennui zijn vierde album op de markt 'End Of The Circle'. Daarvoor werd het duo bijgestaan door drummer John Devos.
Dit album duurt 72 minuten en bevat maar drie nummers. Bovendien ligt alles rond dat typische Funeral Doom sfeertje, waardoor je toch echt volledig je moet laten meevoeren in die trip boordevol intensieve duistere walmen, om bij de zaak te blijven. We hebben deze plaat dus bewust beluisterd vooraleer de recensie te typen. Reden? Pas als je met de ogen gesloten alles rondom u letterlijk vergeet en die 72 minuten lang, bij voorkeur met de hoofdtelefoon op, de muziek op jou laat inwerken , heeft het pas écht effect.
De eerste song “End of the Circle” duurt wel circa 32 minuten. Daarvoor ga je dus best even languit in de zetel zitten. De muzikanten van dienst laten langzaam maar zeker een eerder monotone maar enorm intense sfeer ontstaan, die thuishoort op begrafenissen. We willen deze muziek dan ook graag zien verschijnen op onze eigen begrafenis binnen twintig of dertig jaar. Door een doom sfeertje te creëren voel je koude rillingen over je rug lopen, en gaan de poorten van de hel en hemel - afhankelijk van hoe je het aanvoelt - heel langzaam open. Deze instrumentale song zit boordevol subtiele wendingen die dreigend klinken, maar nooit oorverdovend. Echter door de enorme intensiviteit van elk van hen, voelt het wel aan alsof griezelige klauwen je verstikken.
Door slepend, traag op gang komende lagen te combineren met verschroeiende grunts komende uit de donkerste hoeken van het bos., drijf je al even langzaam maar zeker weg tot je, eens de trip ondergaan, compleet waanzinnig bent geworden. En net dit laatste is eigenlijk de grote sterkte van deze schijf. De ultieme duisternis over jou voelen neerdalen, waardoor je ademloos al je demonen strak in de ogen kijkt. Maar dus eveneens een onwaarschijnlijke rust op jou voelt neerdalen.
Na dat intense half uur komen daar nog eens twee keer twintig minuten verschroeiende, donkere intensiviteit bovenop in de vorm van “The Withering Part I: Of Hollow Us” en “The Withering Part II: Of Long Dead-Stars”. Waarna we de ultieme doodsteek toegediend krijgen, en na deze adembenemende mooie donkere trip totaal verweesd in de meest donkere hoek van de kamer achterblijven.
Besluit: Ennui verlegt binnen dat typische Funeral/Doom metal gebeuren een grens. Eens je die hebt overschreden is er geen terugkeer meer mogelijk. Het belangrijkste, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, is deze plaat letterlijk ondergaan. Dus gewoon zonder omkijken die verschroeiende, intensieve , verdovende , donkere songs op jou laten inwerken. Kijk daarbij dus vooral de dood strak in de ogen en onderga je lot, is het ultieme advies dat we kunnen geven. Nee, geen rozenblaadjes en maneschijn. Maar het uiteindelijke einde van de mensheid, dat is wat 'End of the Circle' ons brengt, maar eveneens, heel subtiel weliswaar een boodschap van een sprankeltje hoop.
Tracklist: End of the Cricle (32:29) - The Withering Part I: Of Hollow Us (20:07) - The Withering Part II: Of Long-Dead Stars (20:00)

Funeral Doom
End of the Circle
Ennui

 

Is er nog leven na Lemmy? Jazeker, alhoewel Lemmy de onbetwiste god was op zijn gebied zijn er nog bands die uit hetzelfde hout lijken gesneden te zijn. Het Antwerpse Fat Bastard hoort daar al sinds een elftal jaren ook voor een stukje bij. Met zo’n bandnaam moet dat wel. Daarom dat niet alleen de naam maar ook de muziek vettig en vuil klinkt. Muzikaal zijn ze een beetje een kruising tussen Peter Pan Speedrock en Motörhead. Gedurende 7 songs weten ze de adrenaline hoog te houden en te rocken als de beesten.
Als ze live ook zo gas geven moeten hun optredens wel vonken en vuur geven. Sorry voor de Clouseau verwijzing want hun muziek heeft er totaal niets mee vandoen. Je kan er een heel verhaal rond maken maar ditmaal zal ik in de geest van de band kort en bondig houden: het zit goed in elkaar, het klinkt geloofwaardig en ik wil deze band wel eens op een podium zien. Hopelijk jullie ook…
(review Wim)

Toen we deze zomer Fat Bastard zagen optreden op Frietrock schreven we daarover: ‘De imposante frontman grijpt je vanaf de eerste noot bij de strot, en gaat zijn publiek bovendien letterlijk opzoeken. Fat Bastard combineert pure opbouwen van een geluidsmuur waar geen doorkomen mogelijk is, met humor en kwinkslagen.  Fat Bastard brengt volgens zijn facebook pagina ‘Hard driven Rawk 'n Roll Power’. Dat laatste is inderdaad de rode draad in dit optreden van Fat Bastard. De adrenalinestoten die Fat Bastard voortdurend uitdeelt, daarop kun je gewoon niet stil staan. Kortom, pure onversneden rock'n Roll brengen vanuit het hart. En vooral jarenlange ervaring combineren met zodanig veel spontaniteit en spelplezier zodat het dak er voor de tweede keer op rij volledig afgaat. Dat schotelt deze sympathieke band, onder leiding van een heel charismatische frontman, ons voor bij het vallen van de duisternis.’ En eveneens ’Puurder dan dit kan Rock-'n-roll niet zijn’. Fat Bastard brengt nu een knappe plaat uit 'Junk Yard Fest' waarmee ze die stelling nog wat meer in de verf zetten. En feitelijk hebben we daar niets meer of minder aan toe te voegen. Maar we doen het toch even.
Vanaf “Dead Mean Charlene” worden alle registers open getrokken. We houden eigenlijk niet van vergelijkingen. Echter doet die aanpak ons aan één band denken: Motörhead. Strak, energiek, boordevol vuurkracht waardoor geluidsmuren worden afgebroken. Eens vertrokken op deze wilde tocht, is geen terugkeer meer mogelijk. Fat Bastard gaat als een losgeslagen bulldozer tekeer op “That Girl was Hot”, “Dead Man Walkin’”, “Where Me is Us”. En laat geen spaander geheel van je hersenpan. We hebben het daarbij niet enkel over de instrumentale aankleding. Want de muzikanten van dienst razen door de kamer als een bende losgeslagen olifanten door een porseleinwinkel.
Eveneens de bulderende vocale aankleding doet de aarde onder onze voeten op zijn grondvesten daveren als we de versterker op tien zetten. Gelukkig houden mijn buren wel van een potje stevige rock-'n-roll. Begane wegen worden verder bewandeld op de daarop volgende songs als “Hotrod summer”, “Road runner” en meezinger “Blood, Sweat and beer” - een refrein dat in je hoofd blijft hangen en dat je na enkele luisterbeurten gewoon mee neuriet. Of liever brult. Want ondanks het uitdelen van mokerslagen blijft de feestelijke stemming op deze plaat overeind staan. Laat dit duidelijk zijn.
Besluit: Net zoals Motörhead een band was die gewoon rock muziek bracht die voor eeuwig aan je ribben blijft kleven, brengt Fat Bastard een pure rock plaat uit, waar geen speld tussen te krijgen is. We herhalen het nog maar eens. Puurder dan dit, kan rock-'n-roll gewoon niet zijn!
(review Erik)
Tracklist: Dead Mean Charlene - That Girl Was Hot - Dead Man Walkin’ - Where Me Is Us - Hotrod Summer - Road Runner - Blood, Sweat And Beer