De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.
Een nieuwe meidenband als Dream Wife is altijd welkom. Wij hebben een zwak voor kwade punkpop female bands die in het voetspoor treden van Bikini Kill, Sleater Kinney, Bleached of Savages, allemaal groepjes waarbij het niet om de looks maar wel om de muziek draait. Die dames hebben immers iets te vertellen en verdienen daarom veel meer uw aandacht dan al die gepimpte r&b diva’s als Beyoncé of Lady Gaga, omhooggevallen trutten die kakken op gouden wc’s en die voor elk optreden zes uur in de zwaar bewaakte schminkkamer zitten.
Dream Wife is een trio uit London die op hun debuutalbum op een uiterst frisse en spontane manier pop, bubblegum, punk en indie bij mekaar brengt. Aanstekelijke songs als “Let’s Make Out”, “Fire” en “Kids” blijven in onze kop nazinderen, en dat kan allen maar een goed teken zijn. Vooral het fel opgejaagde “Hey Heartbreaker” is een voltreffer, een punky bommetje dat door de kamer knalt als The Yeah Yeah Yeahs in hun onstuimige beginperiode.
Voor de rest vindt je hier ook pure pop die gehuld is in een strak pakje zonder veel franjes (“Somebody”, “Taste”) en de ad rem vocals van Rakel Mjoll zijn tegelijkertijd charmant en snedig. Altered Images in een punkkleedje, zo iets.
Het plaatje eindigt met een welgemeende opgestoken middelvinger “F.U.U” (oftewel Fuck You Up), een rake punch in the face die zijn doel niet mist.
Straffe meiden, pittig plaatje.
Misschien zal de naam Stefanie Mannaerts je wel iets zeggen want dat is namelijk de zangeres en drummer van Brutus. Samen met Hannah Vandenbussche vormden ze in 2016 deze band. Ik kan je al zeker zeggen dat dit een geheel ander geluid is dan dat we van Brutus gewoon zijn. Dit is meer synthpop, triphop en gestyleerder dan de rauwe energie van Brutus. Naast de twee ladies doet de band ook nog een beroep op Pieter-Jan Cools en Jonas Boermans.
‘Megamix’ is het resultaat van passie en liefde zeggen ze. ‘Schmink’ noemt de band dat zelf. Ze mogen het van mij noemen zoals ze willen zolang ze met dit soort materiaal afkomen.
Oh mijn God, wat klinkt dit goed zeg! Luister maar eens naar “You and I”. Een gevoelig gezongen song over de liefde. Niet van dat kleffe gedoe maar wel eentje dat je raakt. En met heerlijke synthsounds. Er staan ook tracks tussen die vrij dansbaar zijn zoals “I’ll Bet you” waar Stefanie aantoont dat ze ook andere emoties en intonaties kan leggen met haar zang. Of “Pew Pew” dat aanstekelijk en frivool klinkt. Daartussen staan dan de meer uitgestreken en gestyleerde nummers zoals “Somebody”.
Moeilijk om hen te vergelijken met andere bands maar denk aan iets in de trant van Portishead, SX, Air, Gauss…
Rumours is een band om in de gaten te houden. “Megamix” verdient de nodige aandacht en publiciteit want dit is een heerlijk en sterk album. Om maar te zeggen dat ik er behoorlijk wild van ben. Moet ik nog verder gaan?
Dave Wyndorf is al sedert 1989 bezig met Monster Magnet op de kaart te zetten. We kunnen stellen dat de band aan zijn tweede leven bezig is. Ze kenden in de jaren 90 veel bijval met albums zoals ‘Powertrip’ en ‘Dopes To Infinity’. Helaas had Wydorf rond 2006 met wat demonen af te rekenen (demonen in de vorm van een overdosis narcotica). Daardoor zag het er even niet zo goed uit voor de band. Maar hij herpakte zich en langzaam kroop Dave en de band uit het dal.
Sedert 2010 zitten ze bij Napalm Records (een keerpunt) en dit is hun derde album voor het label. Een huwelijk dat blijkbaar goed werkt want na ‘Mastermind’ en ‘Last Patrol’ is dit wederom een geslaagde release. Verrassen doen ze niet echt meer maar ze maken hier terug één van de betere albums in het genre. Wie houdt van hun twee vorige albums zal ook dit album weten te waarderen.
“I’m God” zingt Dave Wyndorf en op het vlak van vuige stoner- en spacerock heeft hij zeker en vast gelijk. Net zoals we de muziek van Monster Magnet willen horen. Staan er onvergetelijke nummers op? Moeilijk te zeggen of er hier een “Spacelord” of een “Powertrip” tussen staat maar een song als “Drowning” is wel een killer van een track. Hij begint vrij rustig en psychedelisch om dan als een rijpe puist open te barsten en te rocken als de beesten. “Ejection” is de voorop geschoven single en klinkt ook als een single. Catchy en rockend. Een sterkere single zou “All Day Midnight” zijn. Even catchy maar net iets geïnspireerder. Maar zelf ben ik nog meer te vinden voor de iets stomender tracks zoals “Mindfucker” en “Rocket Freak”.
Monster Magnet trekt met ‘Mindfucker’ de lijn van hun vorige albums door en brengt hier wederom een sterk album met boeiend materiaal op.
Weer een reden om hen te programmeren op diverse festivals want live zijn ze ook meer dan de moeite om te zien.
Aan de jaren 80 gerelateerde synthwave is er dezer dagen geen gebrek. Het is dus zaak om het kaf van het koren te scheiden. Carpenter heeft een tijdje geleden de succesvolle EP-trilogy gereleased. Het was dan ook uitkijken naar het eerste full album van deze Franse synthwave band. Mispak je niet aan de cover want je zou denken dat je hier een glammetal band zoals WASP, Motley Crue zal horen. Dit is zeker niet het geval. Enkel de glam of camp uitstraling klopt aan deze cover.
‘Leather Teeth’ is een album waarin het verhaal verteld wordt van een wat introverte jongen die verliefd is op een meisje maar zij niet op hem. Hij is daarop van plan om rockstar te worden en zo de meisjes te kunnen verleiden. Een thema dat eerder op bakvissen mikt zou ik zo denken als veertiger. Muzikaal doet het mij wat denken aan een blend van MGMT, Michel Jarre en Desireless.
Het album valt een beetje tussen camp, vlakke synthpop en energieke progsynth. Die laatste tracks zijn dan ook de beste. Ik denk dan aan “Monday Hunt” of “Hairspray Hurricane” die goed ineen steken en weten te boeien, met gitaarlijnen (in “Monday Hunt”) die naar glammetal verwijzen. De meeste tracks zijn instrumentaal. Op “Cheerleader Effect” zingt Kristoffer Rygg en Mat McNerney op “Beware The Beast”. De gezongen tracks zijn niet noodzakelijk de beste.
Veel nummer klinken als een soundtrack, o.m. de afsluiter “End Titles” kan zo dienen als achtergrond bij een groezelige jaren 70 politiefilm genre ‘To Live and to Die in LA’.
Een paar songs zijn wat aan de lichte/vlakke kant als “Cheerleader Effect” en “Sunday Lunch” maar globaal gezien is dit een aardig album vol met synthwave/lounge muziek.
Een beetje apart geluid maar ideaal voor een retro cocktail party.
Jaap Boots is nog onbekend in Vlaanderen en dat is best jammer. Boots brengt Nederlandstalige pop en rock die op zijn beste momenten doet denken aan de jaren toen Boudewijn De Groot, Kris De Bruyne, Hans De Booij, Jan De Wilde en Peter Koelewijn nog volop op onze nationale radio’s gespeeld werden. Hij heeft voor ‘Terug Naar Zee’ twaalf pareltjes opgenomen die zich stuk voor stuk kunnen meten met “Zoutelande” van Blof en Geike Arnaert.
Jaap Boots is in de eerste plaats een journalist, een man van het geschreven woord. Dat hij ook een verdienstelijk zanger en gitarist is, werd pas later duidelijk. Het is allemaal niet hoogdravend of moeilijk, niet in de teksten en niet in de muziek.
Boots’ materiaal is heel toegankelijk en meestal zo vrolijk dat het zelfs aanstekelijk is. “Roep Van Het Wild” drijft op bijna dezelfde tonen als “Jet Airliner” van de Steve Miller Band. Het is toch allemaal niet zo oppervlakkig als je op het eerste gehoor zou denken. Er zit best wel wat stof tot nadenken in de schijnbaar eenvoudige teksten. “Heeft Iemand Mijn Ziel Gezien” had zelfs best kunnen ontsporen in overspannen melodrama, maar dat countert Boots muzikaal met swingende blues. “Hein” gaat over de dood die op de loer ligt, en dat is dan ook de donkerste verf waar Boots zijn teksten mee schildert, maar ook dit uitdagen van de dood zit verpakt in frisse, vrolijke camouflagekleuren.
Jaap Boots tapt voorts uit vaatjes als zomerse folk, zonnige pop en country, maar hij rijgt alles zo handig aan elkaar dat je als luisteraar niet doorhebt dat hij al eens het geweer van schouder verandert. Dat doet hij in de eerste plaats door zijn zachte, heldere stem en de waarachtige en soms een beetje grappige teksten centraal te zetten.
Elk van de twaalf liedjes op ‘Terug Naar Zee’ zou een single kunnen zijn en zou het goed moeten doen op Radio 1 en Radio 2.
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
Deze Romeinen bestaan sedert 2007 en zijn met hun nieuwste telg toe aan release nummer 2. Erg productief zijn ze dus niet maar als het gaat om kwaliteitsvolle gothic albums zoals ze hier presenteren dan wordt hen dat zeker en vast vergeven. Immers liever kwaliteit dan kwantiteit.
De heren van Date at Midnight maken een soort gothic rock dat goed in het gehoor ligt. Weg van de metal of EBM invloeden. Echte klassieke gothic rock met galmende en warme gitaarklanken, een wat donkere stem, dromerige passages en teksten die typerend voor het genre zijn. Melancholie en melodie vind je zeker terug in deze release.
Verdeeld over 12 songs weten ze je mee te nemen in songs die soms naar poprock neigen en dan op een andere keer wat nijdiger uit de hoek weten te komen zonder mensen echt af te schrikken. Ben je liefhebber van bands zoals The Mission, 69 Eyes, London After Midnight, The Danse Society? Dan moet je beslist deze eens uitproberen. Wil je nog de vinylversie dan ga je snel moeten zijn om nog een exemplaar te kunnen aanschaffen want ze is gelimiteerd. Ook verkrijgbaar als digipack en download.
Simon Dak en Rachel Biggs vormen Dead Astropilots en hebben hun thuisbasis in het Franse Lille. Net over de grens dus. Heel veel meer weet ik over hen niet. Ik vermoed dat dit hun debuut is want ik vond niets anders terug over hen.
Simon zorgt voor de gitaren, programming en de vocals. Rachel Biggs zorgt voor de programming en de vocals. Ze wisselen elkaar dus af voor de vocals. Rachel heeft een aangename stem dat sensueel alsook gedecideerd kan klinken. In opener “Giallo” klinkt ze bijvoorbeeld vrij gedecideerd. Het nummer is voorzien van een strakke beat en een gothic gitaarlijntje. Het refrein klinkt vrij catchy. “Libertine Patrol” heeft een wat spacy karakter. Op “Cities” krijgen we wat scherpere gitaarklanken en een samenzang van Simon en Rachel. Bij “Soul Beats” staat er tussen haakjes live. Als dit idd een live track is dan klinkt die wel goed. Tien songs presenteren ze ons met telkens een stevige beat, synthbas, gothic gitaar, synthwerk en vocals. Geen enkele song is een opvuller. Rachel is wel iets sterker in de vocals dan Simon. Dat merk je vooral op “Inside A Dream” waar hij de vocals zo goed als alleen doet. Gelukkig zijn de meeste vocals in samenzang of door Rachel gedaan en is het songmateriaal goed en voorzien van een goede productie.
Een heel degelijk electro album met invloeden uit cold wave, post punk en aanverwante genres mooi verwerkt in een eigen geluid. Een duo dat ik graag eens live aan het werk zou zien. In het begin van het jaar stonden ze enkele malen in Lille en op 2 maart in Parijs samen met NU:N en Trouble Fait.
Al tien jaar werkt deze Oxfordse band aan hun muzikale carrière. Met ‘Sentinels’ zijn ze intussen aan hun vierde album toe. Ze omschrijven henzelf als sludge maar ik zie ze eerder als een metal/stoner band. Hun vette en zware riffs vinden hun oorsprong wat in de muziek van Black Sabbath. Muzikaal zitten ze ergens tussen Black Revolver en Mastodon. Matt Ryan heeft een imposante en brute stem die heel goed past bij de muziek. Songsgewijs weten ze het spannend te houden door de nodige tempowisselingen (“Convulsion”), gitaarsolo’s of mooie intro’s (“Too Far Gone”). Dat is nodig aangezien ze meerdere tracks hebben die de zeven minuten overschrijden. Een hoogtepunt is ongetwijfeld “Kingdom of Horns” dat vertrekt vanuit een mooie sfeervolle intro en die doorheen de song trekt. Af en toe komt er een uitbarsting om dan terug te keren naar de haast feeërieke beginsfeer. En trouwens wondermooi gezongen door Matt Ryan die hier bewijst van meerdere markten thuis te zijn op het vlak van vocals. Een echt prijsbeest dit nummer. Ook “Capsized” is een eerder rustige maar mooi uitgewerkte track.
Op “Sentinels” bewijst Desert Storm hun bestaansrecht meer dan voldoende. Acht machtige songs en een intro en outro die het album compleet maken. Geef hen een podium op enkele grote festivals. Ongetwijfeld gaat het dak eraf met deze songs.
Sludge kan al behoorlijk heftig klinken. Wat dan met experimentele sludge? Wel, het Belgische trio Gura maakt al sinds 2004 experimental sludge. Maar wat betekent dat dan concreet? Wel één van de grootste verschillen met veel bands uit dit genre is dat ze niet zozeer leunen op gitaren maar dat ze een teamlid (Ludo) hebben die free jazz saxofonist is en dit verwerkt in de muziek van Gura. Daarnaast doet hij ook de vocals. Leentje speelt bass en David op de drums.
Met ‘Caligura’ zijn deze Gentenaars aan hun derde release toe. Verwacht je aan intense muziek. De sax vult een belangrijke rol in en klinkt best neurotisch bij momenten. Het is dus geen al te gemakkelijke muziek om naar te luisteren maar wel origineel en eigenzinnig. Vooral in het genre waarin ze zich begeven. Maar de schijnbaar structuurloze songs en de vervormde klanken, alsook de bij momenten overheersende percussie maakt dat je bij een eerste luisterbeurt murw geslagen wordt. Het lijkt alsof ze alle wetmatigheden over muziek maken overboord smijten en vanaf nul alles opbouwen. Grooven doen ze wel zoals op “Come On, Francois!”. Een dikke vette bas en de percussie leggen hiervoor de basis. De sax en vocals lijken eerder aankleding te zijn. De vocals klinken alsof ze door een waanzinnig duivel gezongen worden. De twee laatste tracks duren telkens meer dan tien minuten en zijn nogal donker en episch. Vooral “Eternal Black Gurgle” dat neigt naar doom en black metal kan mij bekoren.
Gura heeft een album gemaakt waarvoor de doorsnee luisteraar zal voor wegzappen. Wie houdt van sludge en doom zal wanneer hij enige moeite doet zich hier kunnen in vinden. In elk geval is dit een vrij eigenzinnig en originele release.
Slow Pilot brengt op zijn debuutalbum ‘Gentle Intruder’ dromerige (f)luisterpop met een dikke gouden rand. Denk aan het beste van Tim Finn of Crowded House, aan Dadawaves of aan Hooverphonic en Fleetwood Mac, maar dan met een fijne, zachte mannenstem. Gesneden koek voor het publiek van Radio 1, Radio 2 en Duyster, mocht Stubru dat programma ooit opnieuw willen invoeren.
Slow Pilot is nog geen klinkende naam bij het grote publiek, maar daar kan binnenkort verandering in komen. De band is opgebouwd rond Pieter Peirsman. Die schuimde een paar jaar de lokale rockrally’s af om dan te ontdekken dat hij toch geen ambitie heeft als rockster. Hij heeft er wel een paar knappe rocksongs aan overgehouden. “Little Boy” stamt uit die periode. Het nummer refereert openlijk naar dEUS ten tijde van ‘Vantage Point’. Dat probeerde zowat elk beginnend bandje dat in die periode, maar in de versie van Slow Pilot lijkt het ook allemaal te kloppen.
Slow Pilot heeft veel tijd en moeite gestoken in de arrangementen en in de integratie van strijkers in zijn dromerige popmuziek. Hoe ze die laagjes aan violen opbouwen doet soms vaag wat denken aan de manier waarop Led Zeppelin daarmee aan de slag ging op pakweg Kashmir. De strijkers geven heel wat songs een extra dimensie. “Parade” zou zonder strijkers een Britpopnummer zonder eigen gezicht zijn. Single “Gentle Intruder” zou nooit zoveel warme weemoed uitstralen zonder die bijna oosterse, melancholische violen.
Dat de nummers van Slow Pilot ook zonder al die toeters en bellen overeind blijven, hoor je in de tweede helft van het album. Dan rijdt deze trage piloot eerder op het baanvak van Pauwel De Meyer en Crowded House, met iets meer aandacht voor de teksten en misschien net iets minder uitgewerkte arrangementen, hoewel. Het blijft wel altijd heel poppy, overgeproduced en radiovriendelijk. Alles is mooi gladgevijld en elke opgenomen seconde werd ingevuld. Elk nummer zou een single kunnen zijn. Alleen het afsluitende “Dance The Night Away” klinkt misschien net iets te donker om bij een breed publiek aan te slaan, maar dan nog is het één van de beste nummers op dit album.
‘Gentle Intruder’ maakt zijn naam helemaal waar. Deze tijdloze popmuziek slaat je niet in één keer knock out, maar sluipt heel gewiekst, op kousenvoeten, binnen in je wereld. Slow Pilot verstaat als geen ander de kunst om luisteraars te laten genieten zonder dat die het zelf beseffen.
We weten dat de Editors meteen al een grote fanbase wisten te verzamelen met hun debuut ‘The Back Room’. Een album dat postpunk, donkere indierock en geweldige songs bevatte. Hun opvolger ‘An End Has A Start’ maakte hun succes nog wat groter met singles als “Smokers Outside the Hospital Door”. Hun derde album ‘In The Light and On This Evening’ brak met de postpunk en bevatte, naast een kleurrijke hoes, veel electro. Het werd op gemengde gevoelens onthaald door de fans van het eerste uur maar het bevatte wel de geweldige single “Papillon”. Het succes bleef dus nog groeien, ze speelden op grote festivals en verkochten de grote zalen uit. Mede door hun uitstekende live reputatie. De liveversie “No Sound But the Wind” werd een gigantisch succes en zo werden de Editors een grote mainstream band die albums maakte waarmee ze meer en meer op de grote podia mikten en verder weg van hun beginjaren lagen. Zo is de band commercieel en muzikaal wat op het niveau van Coldplay gekomen. Je mag het leuk vinden of niet , maar klinken zoals in hun beginjaren gaan ze niet meer doen. Als je daar op wacht mag je afhaken. Nu, wat valt er van hun zesde album te zeggen?
Ook op ‘Violence’ wordt er nogal bombast gebruikt. De single “Magazine” is daar een voorbeeld van. Maar het is wel een degelijke single. Verder wordt er verder gegaan waar ‘In Dreams’ stopte. Het geluid is wat breder geworden en er is subtiel wat moderner geluid ingeslopen. Hier en daar wat verwijzingen naar hedendaagse bands zoals een The War On Drugs. Tom Smith moet gedacht hebben we steken ook wat van hun elementen in de muziek om de jonge massa aan te trekken en up to date te klinken. Wel dat is vanuit dat perspectief zeker en vast gelukt. Hun volgende single “Hallelujah (so low)” is een beetje een gelijkaardige song als “Magazine”. Het presenteren van “No Sound But The Wind” op ‘Violence’ lijkt toch wat op gebrek aan inspiratie te duiden. Het album bevat slechts negen songs waarvan één dus die tien jaar oud is. Geef mij dan maar de openingstrack “Cold”. Een song dat meteen aanspreekt en blijft hangen. En met voldoende elementen om te blijven boeien. Een geschikte single kandidaat. De teksten zijn nog steeds wat donker en zwaar op de hand. Muzikaal proberen ze dit toch wat te ontlopen. Nog een sterke track is de afsluiter “Belong”. Met de nodige strijkers en sentiment maar wel perfect gebracht. Met een mooie synthlijn die doorheen de song loopt. Op “Nothingness” komt de electro naar de voorgrond en kon het een song uit ‘In The Light and on This Evening’ zijn.
Met ‘Violence’ continueren de Editors hun status. Voor wie niet blijven hangen is bij “The Back Room” en voor de gemiddelde muziekluisteraar die zijn gading vooral bij de radio haalt is ‘Violence’ terug een pareltje met vlotte en deskundig gemaakte tracks. Editors bieden net dat beetje meer kwaliteit dan de meeste bands in de ultratop. Wie ‘In Dreams’ en ‘The Weight of Your Love’ goede albums vonden kunnen deze zich blindelings aanschaffen. Ikzelf zal nog eens ‘The Back Room’ boven halen.
‘Quiet And Peace” is niet meteen een geruststellende titel voor de fans van het oudere werk van Buffalo Tom. In de jaren ’90 werd de Amerikaanse alternatieve rockband bij de grunge gerekend dankzij luide gitaren en hoog oplopende passie. Denk aan “I’m Allowed” of “Taillights Fade” en je denkt niet meteen aan rust en vrede.
Buffalo Tom vierde vorig jaar de 25ste verjaardag van hun doorbraakalbum ‘Let Me Come Over’ en speelde dat album tijdens een uitverkochte show in de AB in Brussel.
Voor ze dat doorbraakalbum integraal brachten, was er een opwarmronde met hun andere hits en met één nieuw nummer. “Freckles” (sproeten) kon zich toen maar met moeite staande houden tussen oudjes als “Sodajerk”, “Tree House” en “Summer”. Het nummer ademde uit elke porie onschuld en heeft geen scherp randje, geen ‘sense of urgency’ en geen volledig opengedraaide versterker die de emotie nog wat dieper in je onderbuik duwt. Het kabbelde rustig voorbij. Je kon tijdens “Freckles” makkelijk naar de toog achter de volgende pintjes zonder het gevoel te hebben dat je iets van de show had gemist. Niet echt een nummer dus om de fans met veel vertrouwen te laten uitkijken naar het nieuwe album.
Toch is dat nieuwe album een sterk Buffalo Tom-album. Niet alleen omdat “Freckles” nog flink opgeruwd werd, maar vooral omdat er voldoende betere songs staan op “Quiet And Peace”.
De eerste tracks, “All Be Gone” en “Overtime”, zijn gewoon degelijk en herkenbaar, maar blinken nog niet uit. De passie en het drama zijn grotendeels weg, maar er is vakmanschap voor in de plaats gekomen. Op een aantal tracks mag bassist Chris Colbourn de leadvocals voor zijn rekening nemen. Dat doen ze al langer. Zo kan Janovitz tijdens optredens zijn stem wat laten rusten. Op een album klinkt het toch wat smooth en doorsnee en mis je de grove korrel van Bill Janovitz. Het maakt dat “Roman Cars” en “See High The Hemlock Grows” niet helemaal hun potentieel benutten. Nog dieper zinkt de band weg op het melige “Only Living Boy In New York”, een op Simon & Garfunkel-leest geschoeide samenzang van Janovitz en Colbourn. Maar dat is maar een schoonheidsfoutje. Als ze dat nummer live brengen, weten we dat het moment is om de volgende pintjes te gaan halen.
Waar zijn dan al die goede songs op ‘Quiet And Peace’? Grofweg vanaf de tweede helft van het album slaat de slinger in de juiste richting. “In The Ice” en “Least We Can Do” zijn gewoon heel degelijke songs in de traditie van de vroege REM en Replacements. Stevig rocken als in de jaren ’90 doet Buffalo Tom op “Little Sister (Why So Tired)” en op het vurige “The Seeker”. “Slow Down” is ten slotte het beste nummer op het album. Het had 26 jaar geleden niet misstaan op ‘Let Me Come Over’.
Buffalo Tom komt deze zomer naar het Cactusfestival in Brugge.
Nederlands 
Français 
