Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, die al een handvol platen uitheeft. We prijzen mans schrijverstalent en veelzijdigheid. Hij is een muzikale kameleon, gezien z’n muzikale avontuurtjes van sing/songwriting, aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica.
We horen op deze nieuwe plaat een reeks stekelige, luchtige, sfeervolle dromerige indiepopsongs die door de voorthuppelende ritmiek ergens een Das Pop van Bent Van Looy doen opborrelen . Rode draad binnen z’n sound is toch wel dat de zalvende elektronica , de piano en toetsen elan geven aan het materiaal . “Hushed tones”, “Becoming the gunship” en “Wave forms” zijn de sterkste songs. Het materiaal zit goed in elkaar , daar niet van, maar de meeste nummers blijven niet hangen.
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus, check naast de muziek maar eens de tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!
Scorpion Child grijpt met dit debuut schaamteloos terug naar de hoogdagen van Led Zeppelin en Deep Purple en doet daar enorm zijn voordeel mee. Dit is nog eens een groepje die de goeie ouwe hardrock formule met brio hanteert : gitaren die om de haverklap gierende solo’s en robuuste riffs uitspuwen, een zanger die noten op kathedraalhoogte nastreeft, bonkende drums die geregeld de orde komen verstoren en een gutsend retro keyboard die zich af en toe in de debatten tracht te mengen. Meer retro kan u het zich dezer dagen niet voorstellen, zelfs de groepsfoto’s zien er uit alsof ze veertig jaar geleden zijn gemaakt.
Dit alles uit zich in een stel stevige en potige hard-rocksongs die wel eens moeite hebben om de clichés van het genre te omzeilen, maar die sterk genoeg zijn om er een kanonskogel van een album uit te smeden. Na een paar stomende volbloed rocksongs als “Kings Highway” en “Polygon of Eyes” vinden we natuurlijk ook de obligate rockballads terug, hier heten die dingen “Antioch” en “Red Blood”, maar Scorpion Child weet het slijmbalgehalte daarbij tot een minimum te beperken.
Laat u ook niet misleiden door de Scorpion in de groepsnaam, de band heeft hoegenaamd niks te maken met het Duitse poedelcombo Scorpions wiens geföhnde hardrock nog het best gedijt in hondenkapsalons.
Zoals gezegd staat Scorpion Child op 28/03 in de AB Club, met het hier al eerder vermelde Zweedse langharig tuig van Horisont in het voorprogramma. U heeft nog ongeveer een maand tijd om uw haar te laten groeien.
Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .
De uit Wales afkomstig , maar in LA residerende Cate Le Bon is al aan haar derde cd toe . In deze eerste kennismaking valt het op hoe sterk V.U. en Nico in haar sound zijn geïntegreerd , luister maar eens naar “No God” en “Cuckoo through the walls” . We hebben een indiepsychedelisch geluid , die het sing/songwriting van deze artieste onderstreept . Dromerige lofipop , met hoekige ritmes, repeterende orgeltjes en gitaren; “Duke” , “Wild” en het duet met Perfume Genius, “I think I knew” zijn hier de voorbeelden .
Verder een folky inslag en een sober gehouden spel met “I can’t help you”, “Are you with me now?” , “Mirror me” en de titelsong , waarbij vooral haar ijle, monotone zang wat kan doorschemeren .
Verschillende sfeerscheppingen noteren we , van vrolijk, relaxt , mysterieus tot innemend, pakkend . Een fijn plaatje dus, dat heel emoties uitstraalt!
Al ruim veertien jaar is sing/songwriter en ornitholoog Jonathan Meiburg bezig met z’n Shearwater en brengt hij evenwichtig materiaal , pure indiefolkende songs , die intens spannend klinken , broeierig , opbouwend en organisch zijn . De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt dor z’n pakkende zang. Hij heeft nu een tussendoortje uit , met deze ‘Fellow travelers’ , een verzameling nummers/covers, die hij heeft opgenomen van artiesten, waarmee hij samen op toer was . Het zijn cd tracks van o.m. Jesca Hoop, Xiu Xiu, St. Vincent, Clinic, Wye oak en The Baptists Generals. De bekendste zijn “Natural one” van de Folk Implosion en “Hurts like heaven” van Coldplay , die de originele doen verbleken . En er is één eigen song van Meiburg met Sharon Van Etten .
‘Fellow travelers’ is een tussendoortje die zeer zeker naast het andere eigen plaatwerk van Shearwater mag geplaatst worden .
Deze 16 jarige Nieuw-Zeelandse jonge schone lady heeft met haar debuut ‘Pure heroine’ meteen een schot in de roos . Ella Yelich-O’Connor is een pittige, jonge, zelfverzekerde , dame die een reeks sfeervolle , groovy electropopsongs uitheeft . De mosterd haalt ze natuurlijk van vroegere elctrobands , van New Order tot The xx en Bjork.
Ze overtuigen en intrigeren door een sterke melodielijn, zijn mooi en subtiel uitgewerkt, tintelen en worden bepaald door haar indringende, zalvende, dromerige zang . De nummers slaan duidelijk aan door de lichte groove en beats , luister maar eens naar de singles “Royals” en “Team”. Ook andere nummers als “Tennis court”, “400 Lux” en “A world alone” moeten niet onderdoen .
Eenvoudigweg hebben we hier te maken met een sterk debuut van een talentvolle dame!
Je kan de twee bands van songwriter/gitarist Eric ‘Ripley’ Johnson, Moon Duo en Wooden Shjips in één adem opnoemen . We ervaren een soort rock’n’roll/spacerock, een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, bezwerende , gedreven ritmes en psychedelische poptunes . Een hallucinante sound, die in de sfeer hangt van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide , minder paranoia, meer wegdromend en rustgevend door de aanstekelijke , bezwerende ritmische onderbouw , de meeslepende drones, de poppy tunes en de zalvende, ingehouden na-echoënde zang.
Er is voldoende variatie in de 8 nummers , die lekker dreunen, en ons naar hogere regionen voert . Die lofispacerock en sixtiespsychedelica valt dus uitermate te appreciëren!
Jake Bugg, een jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur ondergedompeld en noemde de cd naar de studio’s van Rubin, ‘Shangri La’. En ergens horen we die voorliefde aan Johnny Cash en Neil Young .
Rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen .
Op die manier kom je aan een afwisselende , maar overtuigende aanpak als de uptempo’s “There’s a beast and we all feed it”, “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” , de broeierige “Messed up kids”, “All your reasons” en de intense “Me & you” , ”Pine trees” en “Storm passes away” .
Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap druipen er van af. Te koesteren dus.
Big Ups bedient zich van het soort gruizige punk waar de bloedresten nog zijn blijven aanhangen. Rauw, rudimentair en zonder franjes, uit de school van Big Black, Shellac, Fugazi en Black Flag. Dit klinkt alsof iconen Steve Albini en Henry Rollins hier met hun ongewassen fikken hebben aangezeten.
De onstuimige songs zijn kurkdroog, frontaal en kwaad. Primaire riffs, striemende vocals en loden bassen heersen over de plaat. Eén en ander slaat geregeld over in briesende hardcore (“Grin” en “Disposer”) en maar heel zelden maakt de rauwe energie plaats voor een korte adempauze. Het Pixies-achtige “Wool” lijkt op het eerste zicht zo een rustpunt tot ook hier een meedogenloos eindoffensief wordt ingezet en de song uitmondt in een brok uitgespuwde agressie.
Amper een half uurtje (11 songs) hebben Big Ups hier nodig om een paar muren te slopen en hun ophitsende punkrock recht in ons gezicht te rammen, een pak slaag die we met graagte incasseren.
Best te omschrijven als Indie Grunge met wat Ska erbij. Nirvana meets The Strokes meets Jimi Hendrix meets Sex Pistols, ...
New Killer Shoe zijn ongeveer rond met hun debuut, opgenomen in de Gospel Oak Studio ligt dra in de winkelrekken.
Het eerste lied “Pretty Reckless” begint met een sterke intro en zet meteen de toon voor de verdere nummers en het volledige album. “Crooks” is mij iets te plat en commercieel. Precies als was het dat honderden andere bands reeds zoiets geschreven hebben. Gelukkig hebben ze met “Leave me alone” direct weer de juiste vibes te pakken. Idem dito voor “Throwing Shapes”, “Make Your Move” en “Love Rocket”.
Mijn favoriet op deze schijf is de bonus track “Losing My Mind”. Met zo’n nummer wakker worden is de garantie dat er een goede dag op komst is. Q-uotering: 8/10
Nederlands 
Français 
