Indierock in z’n puurste vorm … Dan is The Wedding Present uit Leeds van zanger/componist en gitarist David Gedge (oerlid trouwens) een goed bewaard Brits ‘indie’ geheim. De band , al zo’n vijfentwintig jaar bezig, tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, als van een Go-Betweens en The Chills toen. Een nieuwe plaat is uit, ‘Valentina’ met opnieuw enkele fijne songs als “You’re dead” , “Back a bit … stop”, “Stop thief?” en “End credits” , die sterk zijn door die subtiele rammelende gitaren , de diep groovende bas en de gedreven ritmes . De andere songs liggen natuurlijk in hetzelfde elan , maar raken iets minder . Wedding Present brengt per plaat een paar ongelofelijke indiepoprockende songs.
Ze zijn momenteel terug ‘on tour’, maar eigenaardig genoeg stellen ze eerst een ‘rewind’ voor met het album ‘Seamonsters’ (’91), om dan pas ‘nieuwere’ songs toe te voegen . Wedding Present, altijd wel ‘een specialleke’ binnen die indiescene …
Ondanks dat deze Amerikaan al lang in het vak zit is, is dit een eerste aangename kennismaking. Damien Jurado is met z’n melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young. Hij heeft er al een vijftien jaar lange , grillige carrière achter de rug , maar bon , we horen aantrekkelijke , sfeervolle ,integere (semi-akoestische) songs , met psychedelische tunes door ‘70s toetsen, slides en hemelse backing koortjes, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Nothing is the news”, “Life away from the garden” en “Museum of flight” zijn alvast drie prijsbeesten in het genre, zijn broeierig en ontroerend en voeren je (n)ergens mee …Dit is een plaatje van zo’n vijfendertig minuten singsongwriterpop op z’n plaats …
De muzikale duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken. Een veelvraat die solo ook v zich laat spreken . Want we hebben hier met een afwisselend plaatsje te maken , die een stevig, pittig , doorleefd en emotioneel rock’n’roll/blues/country gehalte hebben.
De songs zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd. De openers “Missing pieces”, “Sixteen salteens” en “Freedom at 21” zijn om U tegen te zeggen . Even verderop zijn “Trash Tongue talker” en het afsluitende “Take me with you when you go” even magnifiek , spannend en meeslepend .
En White is niet vies van halve sfeervolle ‘saloonbar’ballads als “Live interruption”, “Hypocritical kiss”, “I guesss I should go to sleep” en de titelsong .
De rock’n’roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . Een verbluffend staaltje waarbij het materiaal deels refereert aan een Jon Spencer Blues Explosion “ …‘they ‘ve got the blues” … Meesterlijke broeierige jams , gitaarslides , opzwepende drums , piano en White’s prachtige rockende stem . Ze zorgen voor de gepaste klankkleur en rock’n’roll outfit . De songs zitten perfect in elkaar en zinderen na.
Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken … Live rasmuzikanten ‘to the bone’ .
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en krijgt nu de verdiende airplay met ‘Visions’ ; de electro chick , blogger darling en partynimf forceert een doorbraak naar Europa, en als we ‘t goed bijhouden via de catalogue is ze al toe aan de vierde cd .
We hebben hier synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Goed verteerbare aanstekelijke synthpop , met drumritmes en pianoloops en uitstapjes ambient, dubstep en r&b, melodieus verpakt. “Genesis” , “Oblivion”, “Symphonica IX” en “Skin” zijn de tofste opnames en weten te raken .
Haar kunstzinnige pop verdient het door een breder publiek ontdekt te worden .
Het Britse Morning Parade uit Harlow, Essex debuteert met een reeks radiovriendelijke songs. Popsongs , die de Britpop niet verloochenen . Niet voor niks klopte het kwintet aan bij de Blur – Damon Albarn studio’s .
Een mengeling van melancholische en aanstekelijke melodieuze poprock, waarbij men houdt van meezingbare refreinen en ballads tussenin . Pré-stadionrock met brave en vette synthlagen, die een beatje kunnen verdragen . Ze halen grote bands als Coldplay, Snow Patrol en Oasis voor ogen . Qua creatief statement niet echt betekenisvol, maar eentje die met de vorig jaar verschenen EP ‘Under the stars’ met songs “A&E”, “Monday Morning” en de titelsong “Under the stars” onze nieuwsgierigheid opwekte.
Vaardige en broeierige songs horen we hier als “Blue winter” en “Headlights” die de cd openen , meeslepende “Us & Ourselves”, “Close to your hearts” en “Born alone” volgen. Ze worden afgewisseld met de (intieme) pianoballad “Running down the aisle”, “Half litre bottles” en “Monday morning” van de EP. De single “Under the stars” ontbreekt hier niet en is nog steeds die ‘finest worksong’ van de plaat …
Een fijne debuutplaat alvast van een 23 jarige sing/songschrijfster hebben we hier … Ze is geboren in Ethiopië en groeide op in Espoo (Finland). Ze ontroert door haar summier integer, ingetogen, tintelend, emotievol gitaargetokkel en haar warme , zachtmoedige zuivere stem. Innemend , gevoelig als aanstekelijk materiaal met een zekere melancholie en doorleefde muzikaliteit . 9 songs grijpen terug naar de kleine gebeurtenissen in haar leven. Hier horen we invloed van Joan Armatrading, Marianne Faithfull, Robin Proper-Sheppard en Leonard Cohen. Haar kaalgeplukt materiaal intrigeert . Hou er “No hands”, “The well”, “No death”, “Despair”, “Joe” en “To the bone” maar eens op na …
Eén van de levende legendes , intussen de 77 voorbij, is dichter Cohen . Sinds dat hij in 2005 ontdekte dat hij werd bedrogen door zijn manager en zijn geld kwijt was , keerde hij terug op de podia. Een wereldtournee van wel 250 shows in 31 landen , werd een groot succes en zorgde ervoor dat de kas gespijzigd werd. De sing/songwriter van een ‘See a darkness’ heeft een nieuwe plaat uit , ‘Old ideas’. Tien doorleefde , warme , sfeervolle songs met een donker kantje over dood , religie , liefde , lust en de donkere kanten van relaties , zoals we dat goed kennen van Cohen . Klankkleur krijgt het materiaal door een toegevoegd instrumentarium en harmonieën van vrouwenkoortjes van o.m. Jennifer Warnes , Sharon Robinson, The Webb Sisters en zijn partner Anjani Thomas.
Een meeslepend album met o.m. een intrigerende versie van “Amen” … zover is hij bijlange nog niet .
Binnenkort terug in het land voor een reeks concerten van een neverending worldtour …
Ze heeft al een paar platen uit , de uit NY, Brooklyn afkomstige sing/songwriter; ze komt nu in de spotlight met de nieuwe derde cd . Sharon Van Etten kreeg de hulp van Aaron Dessner, (The National ) die instond voor de productie . Een dosis melancholie horen we in de korte, kernachtige, best spannende songs … Broeierig, dromerig songmateriaal; met een lichte dreiging, met een welgemeende link naar de V.U.. De twaalf gevarieerde songs binnen het genre intrigeren en worden gedragen door haar indringende stem.
‘Tramp’ is een fijn indieplaatje , met een donkere folky tune.
Het sympathie duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), dragen we in het hart .Ze zijn toe aan de derde cd die ‘Fire like this’ en ‘Box of secrets’ opvolgt ; twee cd’s speelse, uiterst genietbare, onstuimige, opwindende en gecontroleerd, harmonieus beklijvende gitaarsongs. Het duo slaagt erin op ongedwongen wijze hun nummers de energie, de hooks en power te geven en de ritmes huppelen en dartelen om je heen; de songs bouwen goed op en durven te exploderen, onstuimig, beheerst en doordacht.
Ook op de derde cd vinden we enkele stevig, snedige nummers terug , als de woeste “Je me perds” en de broeierige opbouwende “Lost kids” en “Cold” . De songs zijn spannend en winnen aan intensiteit en diepgang . Wat meer rock-ballad gehalte dus met de sfeervolle benadering van “Two dead minutes” , “Night light” en “Slip into blue”. Wat langzamer allemaal, maar het blijft prima klinken . Blood Red Shoes zorgen nog steeds voor een gezellig rock’n’roll onderonsje .
Frisse gitaarrockband uit de States, beetje Husker Du, beetje Fucked Up, een onvermijdelijke streep Velvet Underground en in de weide nog een kudde op hol geslagen Feelies.
Ze vallen met de deur in huis met het driftige punknummer “Turn it around” en harken meteen op dat elan door met het smerige “Animal”. Het 7 minuten lang scheurende en aanzwellende “Oscillation” ontpopt zich tot één van onze favorieten, samen met het al even uitgebreide “Presence” dat al eens durft aanleunen tegen “Heroin” van de Velvets.
De gitaren gedragen zich als kwajongens die gemeen stuiteren, razen en rammelen op nijdige beestjes als “Cube” en het naar Sonic Youth neigende “Ex-dreams”.
Eén van de beste gitaarrockplaatjes die we het jongste jaar gehoord hebben, en een ferme stamp in de kloten van al die verwaande folk-rock groepjes waarmee we dezer dagen ongewild overspoeld worden.
Als IJslanders over heel de wereld populair worden met weinig voor de hand liggende muziek gezongen in de eigen moedertaal, je moet het maar doen. Met de groeiende internationale interesse werd geleidelijk aan ook de muziek van Sigur Ros wat toegankelijker, zonder dat daarbij al te veel toegevingen werden gedaan. ‘Valtari’ volgt die trend echter niet, integendeel, de plaat graaft dieper terug naar de roots en heeft meer ruisende en geheimzinnige klanktapijten dan melodieën in huis. Het is alleszins geen sollicitatie naar een plaatsje op de rockfestivalpodia. Het meest toegankelijke aan deze plaat is de titel, die deze keer wel in één adem uit te spreken is.
Het zal u misschien wat tijd kosten om het te ontdekken, maar ‘Valtari’ is van een ongekende ingetogen pracht. Hoewel ze in IJsland wel wat kunnen verdragen, zijn er op deze plaat geen vulkaanuitbarstingen te beleven. Het ontploft nooit maar blijft de ganse plaat op een hemelse manier verder sluimeren. ‘Valtari’ is een ongelooflijk mooi album gevuld met adembenemende soundscapes die maar mondjesmaat hun geheimen en vooral hun schoonheid prijsgeven. Eentje om stil van te worden.
Nu de wereld al aan hun voeten lag na de poppy uitstapjes op de voorganger ‘Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust’, is dit een even verrassende als moedige stap terug. Dit is pas Sigur Ros op zijn best.
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben al een pak platen uit van psychedelische rocksongs . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor mogen dan nog druggy sounds en dito levensstijl op nahouden , steeds is er op hun platen wel een leuk nummer terug te vinden, ondanks de matige indruk die de platen in hun totaliteit hebben; “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” zijn classics geworden .
De nieuwe is er eentje die evenveel afwisselend als inwisselend materiaal kent . Een middelmatig album die het handelsmerk van psychedelische pop koestert , en aangevuld wordt met gewone rocksongs en donkerromantische ballads . Openers “Sad vacation” en “The autumn carnival” trekken meteen de aandacht en overtuigen door de broeierige , repetitieve ritmes; “Rest your head “ , “I am free” en verderop “Slide” en het instrumentaaltje “Alternative power to the people”, eentje vol bleeps zijn ook nog de moeite waard . “Don’t shoot she cried” op z’n beurt zit onder de dope; maar de “16 tons” cover en andere nummers als “Enjoy yourself” en “Seti vs …” hebben weinig om handen . Tja , dat is nu 1x het oeuvre van de Dandy Warhols dopestory ...
The Death Defying Unicorn - Motorpsycho (& Stale Storlokken)
De nieuwe Motorpsycho is weer een fameuze brok geworden, een dubbelaar nota bene. Als u die in één ruk wil beluisteren dan moet u er haast een dagje verlof voor veil hebben, tenzij u hiervoor betaald wordt natuurlijk. Troost u, wij ook niet, of wat had u gedacht ?
Het is een heuse rockopera geworden met medewerking van de Noorse jazztoetsenist Stale Storlokken en het Trondheim Jazz Orchestra. Een hoop blazers, strijkers en piano’s dus, maar toch geen reden om hiervan weg te lopen, als u tenminste al een beetje vertrouwd was met het werk van deze eigenzinnige Noren. Dit is nog steeds een rockplaat en achter de lagen bombast zit nog genoeg vintage Motorpsycho verscholen, verpakt in een robuust progrock jasje weliswaar. We moeten zowaar regelmatig aan Yes denken, maar dan met zwaardere en loggere gitaren.
Dit is met name een vrij groots project, u wordt meegezogen in songs die al eens schaamteloos de 15 minuten overschrijden, doch de heren komen er weer eens goed mee weg omdat zij dat kunnen als geen ander. Dit hebben we ook in levende lijve mogen meemaken met de integrale uitvoering van dit album in de Kreun te Kortrijk (check even onze concertreviews). Een live plaat van die tournee zou ook niet mis zijn, vermits Motorpsycho de strijkers en blazers had thuisgelaten en de gitaren dan maar wat vetter en luider had gezet.
Op de plaat leggen ze dus duidelijk wat meer subtiliteit aan de dag. Ga hier gerust even voor zitten, ’t is de moeite.
Dit album opent met de beste cover die wij dit jaar al gehoord hebben. Hoe Chromatics Neil Youngs “Hey hey my my”, hier eigenlijk “Into the black” getiteld, naar zich toetrekken is van een zeldzame schoonheid, ijle echo gitaartjes en een gekoelde engelenstem dompelen de song in een vat grand cru wijn.
Een plaat op die manier openen en dan achteraf niet in mekaar zakken is een heuse opdracht, maar Chromatics slagen met glans, en dit 77 minuten lang.
De combinatie van glooiende synths en zweverige gitaren schittert de hele plaat door. Dit brengt het beste van The Cure, The XX, Lamb, New Order, Air en The Raveonettes bij elkaar.
Iedere song krijgt ruim de tijd om zich te ontplooien en wordt niet onnodig dicht geplamuurd, een parel van meer dan acht minuten als “These streets will never look the same” ontpopt zich zo als een verslavend hoogtepunt. Ook “Lady” is zo een heerlijke heupwieger die we keer op keer opnieuw zouden opzetten. De dromerige galmstem van Ruth Radelet zit de nummers als gegoten, stel u gerust maar Dido voor, maar dan met betere songs zoals “Candy”, “Birds of paradise” en “The river”, heerlijke wiegeliedjes om bij weg te dromen.
Onderweg zitten er ook nog een paar sfeerscheppende instrumentals (“Broken mirrors”, “The eleventh hour”, “Dust to dust”, “There’s a light out on the horizon”) die als vloeiend bindmiddel dienst doen, u dient de plaat dan ook best in één ruk van begin tot eind te beluisteren, en blijf van die skip toets af.
Prachtplaat.
Nederlands 
Français 
