Andrew Bird heeft al een handvol ingetogen en aanstekelijke sing/songwriter popsongs uit. Ook de laatste nieuwe cd, die wat op zich liet wachten, is meer dan de moeite en is uitermate genietbaar door de verrassende wendingen en mans ingenieuze en inventieve vioolspel. Het dromerige materiaal heeft een sterke ritmiek en een folky inslag. De licht galmende zang en het gefluit komt het materiaal ten goede. “Desperation breeds” is de nieuwsgierige opener van de best sfeervolle , boeiende plaat. “Danse Caribe” doet heupwiegen, er is een duet met St. Vincent Annie Clark (“Lusitania”) , een broeierige “Hole in the ocean”, of hij voert je mee voor een rustige rit via een ingetogen “Lazy projector”. Overtuigend werk dus! Foei dat we deze man niet eerder hebben ontdekt .
Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.
Arktika is een postrock band uit Cologne, Duitsland en voorziet begin augustus een releaseshow van hun nieuw album ‘Symmetry’. Arktika begon in 2008 en heeft intussen drie albums op hun naam staan. Voor diegene die zich afvragen waar de naam ‘Arktika’ vandaan komt: de ‘Arktika’ is een Russische atoomijsbreker uit de Arktika-klasse.
Met nummers die de kaap van tien minuten bereiken brengen ze met ‘Symmetry’ opnieuw een zinderende sfeer van postrock, postcore en sludge. Daarnaast brengen ze vaak ook een ode aan de 90ties emocore omringd met atmosferische melodieën. De stem, afwisselend rauw en radeloos klinkend, creëert mee de sfeer die Arktika wil overbrengen aan hun luisteraars.
Op http://www.facebook.com/arktika.germany kan je hun opkomende shows op de voet volgen!
Hookworms bracht in februari ‘Live Vol. I’ uit, een album die slechts vijf nummers telt. Maar het zijn er vijf om U tegen te zeggen! Hookworms brengt psychedelische krautrock van een hoog niveau. De zang geven ze eerder een ondergeschikte plaats wat de psychedelische sfeer die ze instrumentaal creëren dan ook alle eer aandoet. Als je je ogen sluit zou je je kunnen wanen temidden het voormalig Woodstockfestival.
Hoewel er weinig info over de band zelf te vinden is op het wereldwijde web lijkt hun facebookpagina http://www.facebook.com/Hookworms een ware stortregen aan optredens en festivals te bevatten. Het is nog even wachten op hun debuutlp maar op hun bandcamppagina http://hookworms.bandcamp.com/ kan je alvast een voorsmaakje van deze psychrockwarriors vinden.
Aanvankelijk begonnen als Amerikaanse westcoast hardcore punkers, hebben de heren van Ceremony op ‘Zoo’ wat meer diepgang en postpunk in hun songs laten sijpelen. Niet dat de rechttoe rechtaan old school punkrock helemaal verdwenen is, getuige wild om zich heen schoppende lellen als “Citizen” en “Ordinary people”, maar er wordt al meer met de postpunk van Wire en PIL geflirt op “Brace yourself” en “Hotel”. Met “Community Service” hebben ze zelfs een kwieke garagerocker in huis en afsluiter “Video” is een rauwe indierockballad die bredere horizonten verkent. De ganse plaat echter blijft een gretige primitieve punkspirit behouden, en dat is wat van ‘Zoo’ een pittig schijfje maakt.
Useless Children uit Melbourne bracht in 2010 een EP getiteld ‘Skin’ uit en breien hier nu een vervolg aan met een volwaardig album ‘Post Ending//Pre Completion’. Ze staan ervoor gekend om heavy noise rock geluiden te brengen gedrenkt in een bad van postpunk. De strakke ritmes en rauwe killerriffs zijn doorheen de nummers een constante in vergelijking met hun jungle aan noise en onversneden vocals . Verder hoor je in hun nummers ook duidelijk industrial en psychedelische invloeden, wat het geheel een high voltage geeft. De ongeveer 30 minuten durende trip doorheen hun noiseland is een ware oerbeleving.
Op http://uselesschildren.bandcamp.com/album/post-ending-pre-completion kan je hun beluisteren.
De sing/songwriter uit de VS is al toe aan z’n zesde cd , een half jaar zelfs na de vorige cd. Acht afwisselende songs horen we, die een fijne, elegante opbouw hebben, ingetogen kunnen zijn of iets meer rocken .Op die manier hebben we de broeierige “Love thine enemy”, “Mystery mail” , “Meet me at the mannequin gallery” , en de intieme “To every man his chimera” en “Mariah” . “Robin egg blue” lijkt een regelrecht kalme Feelies song .
Kijk , McCombs overtuigt opnieuw met een reeks rakende folky indiesongs …
Uit Chicago, Illinois zijn ze , deze gasten van Maps & Atlases . Na een paar EP’s en een cd, kunnen ze doorbreken met ‘Beware & Be Grateful’, waarbij ze meer richting doorsnee indierock zijn geëvolueerd. Opvallend zijn de vindingrijke , dromerige en broeierige melodieën, de verrassende en huppelende ritmes en een groovy afrorockend sfeertje . Vroeger maakten ze deel uit van het ingewikkelde ‘ mathrock’ genre , maar de poporiëntatie overtuigt alvast.
Een gevarieerd album van boeiende , subtiel uitgekiende songs, waarbij de groep refereert aan ELO, Talking Heads , TV On the Radio en Vampire Weekend . Vanaf het nummer “Silver sel” , tweede deel van de cd , klinken de nummers heel aanstekelijk.
Americana - Neil Young & Crazy Horse
Het goede nieuws is dat Neil Young na bijna tien jaar eindelijk nog eens Crazy Horse van achter de coulissen heeft gehaald, het slechte nieuws is dat hij hier met wel zeer bedenkelijk songmateriaal aan de slag is gegaan.
‘Americana’ is een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs, het zijn kampvuurliedjes voor bejaarde padvinders. Geen idee wat Young aanvankelijk hiermee van plan was, het resultaat is alleszins beneden alle peil, zeker voor iemand van dit kaliber. Neil Young & Crazy Horse kunnen nog altijd de gitaren laten scheuren als geen ander, maar als ze dat met dit soort slijmballiedjes doen klinkt het resultaat maar al te vaak potsierlijk. Enkel “Oh Susannah”, “High Flyin’ Bird” (had met een beetje goede wil op ‘Greendale’ gekund) en “Jesus Chariot” hebben wat ons betreft bestaansrecht. De rest mag bij het huisvuil, en liefst zo snel mogelijk voor de geur helemaal niet meer te harden is.
Dan haalt hij eindelijk eens terug Crazy Horse boven water, komt ie met zo een stinker af.
U moet zich niet echt schamen als u nog nooit iets gehoord heeft over deze band. Dit is reeds hun vijfde plaat maar nog nooit heeft iemand moeite gedaan om deze fantastische Britse groep in onze contreien te lanceren, en dat is op zijn minst onbegrijpelijk. Crippled Black Phoenix is alweer zo een goed bewaard geheim. Hun sound houdt ergens het midden tussen prog en post rock en heeft niks met enige vorm van Britpop te maken, vandaar dat de zogenaamde betere Britse pers deze band ook doodzwijgt. Met voorganger ‘I, Vigilante’ hebben ze ons in 2010 al over de streep gehaald, onze nieuwsgierigheid naar deze opvolger was dus al een tijdje aangewakkerd.
‘(Mankind) The Crafty Ape’ is een groots opgevat dubbelalbum geworden waarin ze zichzelf nog meer exploreren en een breder spectrum van stijlen aanwenden. Het lange “The heart of Every County” kan zich meten met het beste van Pink Floyd anno ‘Wish you were here’. ‘Get down and live with it’ is een mooie epische songs waarin de vocals de ene keer naar The Mars Volta neigen en de andere keer naar Woven Hand. Stomende drums en blazers brengen vaart in “Born in a hurricane” en de blues sluipt met een zware riff binnen in een machtig “Release the clown’ waarin The Kills Led Zeppelin lijken te ontmoeten.
Een traag, meeslepend ‘A suggestion (not a very nice one)’ is de indringende start van cd 2 en laat via sluimerende gitaren de song naar een climax toe groeien. ‘(Dig, Bury, Deny)’ is dan weer een kort instrumentaal bluesy tussendoortje die uit ‘Paris/Texas’ lijkt te zijn weggelopen. Het 13 minuten durende epos “Faced with complete failure, utter defiance is the only response” is als sluitstuk bijzonder indrukwekkend (kan ook niet anders, met zo’n titel), de strijkers van dienst zorgen hier voor een bloedmooi klankentapijt. Kippenvelsong waarin Godspeed You Black Emperor zich poogt te verzoenen met Pink Floyd. Bombast, zegt u ? Ja, heus wel, en dan ?
In ons cd rek hebben wij dit exemplaar trots een plaats gegeven naast ‘The Death Defying Unicorn’ van Motorpsycho.
Imposant werkstuk van een band die nu nog meer ons hart heeft gestolen.
Even terug in de tijd … De Amerikaanse punkband Rocket from the tombs werd in ’74 opgericht en amper een jaar later waren ze uit elkaar . In het korte turbulente bestaan traden ze maar een paar keer op en brachten ze zelfs geen enkel album uit. Wat hen in de spotlights plaatste , was dat twee legendarische bands ontstonden Dead Boys en Pere Ubu.
In 2002 werden enkele losse opnames van de band op plaat uitgebracht onder ‘ The day the earth met …’. Het oude vuur werd terug aangewakkerd, en brengt praktisch de ganse band terug bij elkaar, met David Thomas, Cheetah Chrome, Craig Bell, Richard Lloyd en Steve Mehlman .
‘Barfly’, iets later, is de uiteindelijk debuutplaat , waarmee ze nu rond ‘trachten te’ touren … Voor wie houdt van de geschifte, intrigerende pyschepop van Pere Ubu zal zeker z’n gading vinden van dit rauwer garagerockend plaatje … Toegankelijke, compacte , broeierige nummers , die boeien door de vaardige, eenvoudige aanpak , en gedragen zijn door die bezwerende soms nasale vocals van Thomas .
Dit klinkt als een goeie ouderwetse Cult plaat in de trend van Sonic Temple en Electric. Geen verrassingen, wel potige rock met lichte glam invloeden verpakt in een handvol oerstevige songs en een paar old time rock ballads. Ian Astbury is opvallend goed op dreef, hij zingt wat lager dan gewoonlijk en zijn stem overtuigt over het ganse album. Songs als “The Wolf” en “For the animals” hebben die typische Cult vibe in zich, beetje echo maar vooral robuuste rock.
Cult fans kunnen hier meer dan tevreden mee zijn, een nieuw publiek zal niet gewonnen worden, maar dat zal The Cult worst wezen.
Een beloftevol gezelschap is alvast het Australische Young Magic met de in Indonesië geboren zangeres Melati Malay. Een melting pot van stijlen binnen de indie-elektronica , die een toegankelijke Animal Collectieve en Yeasayer herbergt .
Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle songs , deels instrumentaal en deels met een overwaaiende, zweverige zang; een potpourri van popelektronica, shoegaze, elektronische, industriële beats, overstuurde synths, chillout, echo en feedback.
Een muzikale trip van songs, klankbeelden, geluidstapijtjes, iets aparts , geheimzinnig , maar bezwerend , herkenbaar en treffend . Songs als “Sparkly”, “Slip time”, “You with air” en “Night in the ocean” zijn alvast de moeite .
Björk mengt sfeervolle, toegankelijke pop met geluidskunst onder haar frêle, ijle en hemelse zang. De aparte dame heeft nieuw werk uit , een goed vier jaar na ‘Volta’. Onmiskenbaar blijft de invloed van elektronicaspecialist Mark Bell (ex LFO), die haar popelektronica tot de verbeelding doet spreken: lyrische elfenpop, sprookjesachtig , soms met een grimmige toets door soundtrackachtige sferen , donkere (neurotische) drum’n’bass en junglebeats , maar die algemeen nergens uit de bocht gaan en uitermate licht, sfeervol en toegankelijk blijven . De 10 songs klinken gevarieerd en laten ruimte voor natuurlijke klanken uit de traditionele instrumenten als gamalan, een hang en een harp. En er is haar bepalende stem, solo of meerstemmig .
‘Biophila’ is een heel project geworden , want bij elk nummer hoort een app voor de iPad .En er is een plan op touw ism kunstenaars tot een tiental objecten bij de songs van de plaat . Een heel verhaal dus bij een –opnieuw- overtuigende plaat .
Nederlands 
Français 
