Het uit Glasgow afkomstige The Twilight Sad draait rond Andy MacFarlane, muzikaal architect van de band en zanger James Graham, die met z’n Schots accent de songs een extra dimensie geeft. Een link naar Arab Strab is dan ook terecht.
We horen broeierige, intens meeslepende, dromerige songs, die een donker kantje hebben. Minder shoegaze, ontregelde sounds en dramatiek , maar iets meer pop en finesse, waarbij een paar tracks verwijzen naar de begindagen van Editors. 9 boeiende songs vinden we alvast terug op de derde cd van deze Schotten.
‘Ivory’ is het derde solo album van de Weense ambient muzikant Peter Kutin. Kutin is vooral gekend doordat hij muziek schrijft voor oude ‘stille’ films. Daarnaast heeft hij een aantal collaboraties met bevriende muzikanten zoals Taku Unami, Manuell Knap, en ga zo maar door! Intrigerend is wel dat hij met zijn elektronica een zeer gevoelige, melodieuze en menselijke sfeer weet te scheppen. Op ‘Ivory’ werkt hij voornamelijk met sfeervolle gitaarsolo’s , die hij met zijn laptop bewerkt.
Hierdoor creëert hij spannende en zeer aangename achtergrondmuziek die lange tijd blijft hangen, en waarbij je gemakkelijk wegdroomt. Deze muziek houdt het midden tussen ambient en neoklassieke muziek. Prachtnummers zijn “White desert” en “World without end”.
Attilio Novellino is een Italiaan, geboren in Catanzero in 1983. Is bekend geworden door het maken van elektronische ambient muziek. Hij maakt ook deel uit van Sentimental Machines en heeft meegewerkt aan een compilatiealbum rond het thema van ‘Water’.
Bij Through Glass draait het inhoudelijk rond de kracht van het licht dat gefilterd wordt. In zijn muziek maakt hij vooral gebruik van gitaren, elektronica, diepe bassen, piano en vervormingen om dromerige geluidseffecten te creëren.
Beste nummers zijn “Her ed Shoes” en “Ilyra”. Maar het zijn wel soundscapes en ambient toestanden waar je moet voor open staan. Indien niet, laat dan deze cd aan je voorbijgaan …
Twee jaar kwam het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino aandraven met een leuke , ontspannende , fijnzinnige indie/surf zomerpopplaat ‘Crazy for you’ . Het duo gaf de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en ademde een soort kustgevoel, met een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. We voelden zo de windbries en ervaarden een Zon - Zee - Lucht gevoel.
De opvolger behoudt hetzelfde gevoel , maar de songs klinken nog subtieler, helderder en melodieuzer . De eerste songs “Why I cry”, “Last year” en de titelsong zijn eerder uptempo en fris, de andere balanceren tussen een spring in ‘t veld en een dromerige aanpak . Kortom , Aanstekelijk materiaal dat in een mum van tijd is beluisterd. De indringende , zuivere prachtzang van Bethany is alvast een meerwaarde en refereert aan de 60s en het te vroeg heen gegane Pipettes .
Lambchop, van sing/songwriter Kurt Wagner én al bijna twintig jaar bezig, heeft een eigen unieke weg geplaveid binnen de alt.country/americana. We horen een sfeervol, melancholisch, somber, dromerig geluid van rustig voortkabbelend materiaal … Kamerpop, slowmotionmusic en elegante haardvuursongs van ‘Nashville’s most fxx –up country band’, het uitgangsbord dat Wagner en C° zich eigen hebben gemaakt .
De tandem Wagner en z’n pianist Tony Crow droegen ‘Mr. M’ op aan de overleden sing/songwriter en goede vriend Vic Chesnutt .
Onder de neuzelende voordracht en mompelende bromstem van Wagner, klinken de songs ingenomen, sfeervol , zalvend als sentimenteel , plechtig , serieus, én toch … met een grappig, cynisch ondertoontje .
Het ingehouden minimalisme en de verfijnde aanpak met zwierige momenten boeien op ‘Mr. M’, vier jaar na ‘Oh (Ohio)’ . Een subtiele, stilistische sound van een ontroerende rit waarbij de alt.country/americana deels in jazz en soul wordt gedrenkt, zoals we vroeger al hoorden van een terug opgedoken Spain … Een ingehouden klankenspectrum, een ‘easy listening’ ervaring, die ons eventjes doet relativeren tussen droom , fantasie , melancholie en tristesse . Een ietwat voller geluid is er soms en de steelpedal klinkt graag door. We horen een ‘close harmony’ met de oude sound van Cowboy Junkies. Happy?! Return …
Het Amerikaanse Bowerbirds uit North Carolina, genoemd naar de gelijknamige Australische vogel, had het de voorbije jaren niet makkelijk . Werken aan cd’s en het intense touren eisten hun tol . Muzikaal was het gezelschap wat op automatische piloot bezig en ook de relatie van tandem Phil Moore en Beth Tacular liep stuk. De brokken zijn op muzikaal gebied gelijmd. Een wederopstanding dus, zowel muzikaal als relationeel , noteren we met de nieuwe plaat. Hun folky americana , dromerige herfstige muziek, lag ergens tussen de freakfolk van Banhart/Newsom, de lofi van Mountain Goats en de pop van Lavender Diamond, maar had ook vooral iets mee van de americana/countryrock van Band Of Horses en South San Gabriel. De dromerige folkpop op ‘The Clearing’ is afwisselend met een sobere en een rijkelijke instrumentatie van akoestische en elektrische gitaren, vibrafoon , viool , cello en trombone . De broeierige opbouw intrigeert wat een rits pareltjes als “Tuck the darkness in, “In the yard”, “Stitch the hem” en “Death wish” oplevert . De ingetogen “Walk the furrows” , “Brave world”, “Hush” en “Sweet moments” raken en de verrassende wendingen op “This year” en het afsluitende “nNw we hurry on” boeien en palmen je probleemloos in .
… Met een knipoog naar onze Bony King Of Nowhere …
De laatste jaren durft Tony Dekker, spil van Great Lake Swimmers, al extraverter te gaan. Op de nieuwe cd horen we het alvast op “Easy come easy go” en de titelsong. Eerder hoorden we vooral sfeervolle en weemoedige americanapop, geënt op een intiem semi-akoestische gitaarspel en – getokkel, banjo, steelpedal en viool, onder Dekker’s klaaglijke, melacholische zang. Nummers als “Think that you might be wrong”, “The great exhale”, “Cornflower blue” en “Fields of progeny” sieren dit . Een bre(e)der instrumentarium wordt alvast aangehaald op “Changes with the wind” en “Ballad of a fisherman’s wife” . Een glansrol is weggelegd voor violiste Miranda Mulholland die de weemoed en uitbundigheid in elkaar doet vloeien.
Great Lake Swimmers blijft garant staan voor innemende, gevoelige als broeierige, uitbundige fijne altcountrypop.
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
Als we even terugblikken naar hun debuut van drie jaar terug omschreven we het Londense duo Robbie Furze en Milo Cordell als een ‘real big pink’ , een band met groeipotentieel met aanstekelijke singles “Dominos”, “Too young to love” en “Velvet”. ‘A brief history of love’ was inderdaad een debuutplaat om U tegen te zeggen …broeierig, intens meeslepende shoegazepop, goed in elkaar gestoken beheerste popsongs, met gedoseerde industriële beats en gevatte galmende wave; de eighties wave, de indiewave van de jaren ‘90 en de psychedelische retrotrips vlogen om de oren; en dat betekent dat namen als Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Spacemen 3, Curve, BRMC en de huidige rits Horrors meets Black Angels de referenties vormen.
Die volgende cd is minder spraakmakend , vooral de tweede helft van de cd valt in elkaar en de spannende bedrevenheid en intensiteit is beduidend minder . Gladgestreken zweverige, melige nummers met zwaar aangezette partijen en bombast, die echter minder prikkelen en dus blijven dobberen.
Hun bombastische wavepop met elektronische ritmes weet te raken in het eerst deel van de cd met “Stay gold”, “Hit the ground (Superman)” , “The palace”, “1313” , “Rubbernecking” en het afsluitend sfeervolle “77” . Graag hadden we alvast meer van dit gekregen.
The Big Pink heeft zich niet echt kunnen onderscheiden & is dus niet ‘the next real (big) thing’ zoals we dachten …
Deer Tick is de band van multi-instrumentalist en songschrijver John McCauley . Hij heeft met Deer Tick al een paar platen uit en steeds opnieuw zijn we geboeid door de afwisselende aanpak . Zijn materiaal situeert ergens tussen americana, southern rock en rauwe lofi klinkende rock met een punky attitude. Wilco , Two Gallants, The Replacements en Jonathan Richman horen we terug in de muziek .
Hij kan met z’n band stevig rocken , “Let’s all go to the bar”, “Something to brag about, maar intrigeert ook met een handvol broeierige , meeslepende songs als “The bump”, “Funny world” en “Main street”. En er is ruimte voor een ballad tussenin als “Clowinaround” en “Electric”, op het eind.
Het tweede deel van de cd is eenvormiger en nestelt zich volledig in de americana sound. Bijzonder knap dus wat hij allemaal uitvoert . Fijn plaatje opnieuw !
Jesca Hoop is een Amerikaanse singer/songwriter die nu in Engeland woont. ‘The House that Jack built’ is haar derde album. Fans van haar werk zijn Tom Waits, Peter Gabriël en Eels. Ze schrijft zinnige teksten en onderbouwt dit met enerzijds spannende uptempo nummers met bevreemdende effecten en anderzijds zeer melodieus uitgebouwde songs. Eigenlijk is het popmuziek met macabere elementen.
Beste songs zijn ”Born To”, “The house that Jack built”, “Deeper devastation” en “Ode to Banksy”, een verwijzing naar de bekende straatkunstenaar uit Engeland.
Marriages is de nieuwe band van Emma Ruth Rundle, Greg Burns en David Clifford, drie leden van het postmetalgezelschap Red Sparrowes. Blijkbaar konden ze al hun muzikale energie en ideeën niet kwijt in deze band en moesten ze daarom met een nieuw project op de proppen komen... We zijn er niet rouwig om want met ‘Kistune’ leveren ze een heerlijk plaatje met zes ingetogen, hypnotiserende songs af. ‘Kitsune’ lijkt wel het eigen muzikale universum van deze drie artiesten want de psychedelische, experimentele nummers klinken ongelooflijk organisch en uitgebalanceerd en de ene track loopt naadloos over in de volgende ... Dit album moet je ook echt als één geheel beluisteren wat ons lekker ouderwets maar toch verfrissend overkomt in de huidige Itunes en mp3-tijden...
Wie zich afvraagt of er uberhaupt één verschil is met Red Sparrowes, dan zijn dat de vocalen... De bezwerende gezangen van Emma Ruth Rundle doen bij momenten je haren rechtstaan en voegen net dat extraatje toe aan dit fantastisch debuut!
Voor meer info: http://marriagesband.com/
Je houdt van een band als The Mars Volta of je vindt er totaal niks aan…. Een middenweg lijkt er niet te bestaan voor de geschifte muzikanten uit El Paso. Ons kun je alvast tot de eerste categorie rekenen want nog steeds draaien wij met graagte hun debuutplaat uit 2003 “De-Loused in the Comatorium”. Dit album, een waanzinnige mix van de meest uiteenlopende muziekstijlen was een kopstoot van jewelste en toonde de klasse van de band van Omar Rodriguez-Lopez en Cedrix Bixler-Zavala, gewezen frontmannen van At The Drive In.
De daaropvolgende albums bleven uitblinken in complexiteit en waren zo voer voor geoefende oren maar bleken desondanks meer dan te pruimen...
“Noctourniquet” is de nieuwe worp en klinkt in vergelijking met de vijf vorige platen een stuk radiovriendelijker. We hoorden The Mars Volta nooit zo toegankelijk als op songs als “Aegis”, “Empty Vessels make the loudest sound”, The Malkin Jewel” en “Lapochka”. Het lijkt wel alsof de band de brug wil maken naar een groter publiek.
Was het op vorige albums nog zoeken naar de song achter de complexe geluiden, dan is dat op het eerste deel van deze nieuweling een stuk eenvoudiger. Ook in de lengte van de songs is er op ‘Noctourniquet’ flink gesnoeid want slechts 2 tracks halen de zes minuten.
... Het tweede deel van de plaat blijft rustig, iets té wat ons betreft want de Texanen weten ons slechts bij mondjesmaat te boeien. Wat meer opwinding en felheid die TMV normaal zo kenmerkt, had zeker niet misstaan...
We hinken zo een beetje op twee gedachten over de nieuwe richting die The Mars Volta uitgaat en vragen ons af of er meer nieuwe zieltjes zullen bijkomen dan dat er oude fans zullen afhaken ...
Toen we ‘The Bridge’ van Aeges in onze cd-lader stopten en op de play-knop duwden, dachten we na 2 nummers al dat we per abuis een van onze oude Cave In-platen hadden opgelegd... Aeges staat immers voor een zelfde portie van posthardcore die Cave In zo populair maakt(e): laaggestemde , melodieuze gitaren, een zware ritme sectie , cleane, poppy vocalen en dat alles verpakt in een uiterst catchy mix van hardcore, rock en metal.
Wie kijkt naar de muzikale bezetting van Aeges zal wat verwonderd zijn, want de vier muzikanten hebben een verleden met verschillende, veelal minder toegankelijke bands als Pelican, Tusk, Undertow, The Rise, Juliette and The Licks, Shift en 16.
Met ‘The Bridge’ hebben de vier heren in ieder geval alles om een veel groter publiek aan te spreken. Zoals reeds gezegd zullen posthardcore-adepten hier zeker van smullen maar ook voor liefhebbers van een populaire rockband als Foo Fighters zal dit debuut in de smaak vallen.
De toptracks op dit vrij consistente album zijn opener “Wrong”, “My Medicine” en “The Bridge”.
Nederlands 
Français 
