De debuutplaat van Little Boots, waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt, is er eentje met hitpotentieel. De helft van de nummers op ‘Hands’ zijn toegankelijke, onschuldige, lieflijke electropopsongs, die richting disco, kitsch en dance uitgaan. “Earthquake”, “Stuck on repeat” en de singles “New in town” en “Remedy” vormen het uitgangsbord, onder haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. “Ghost” en “Mathematics” hebben dan minder beat en meer pop dan electro. Ze slaagt erin je vast te houden met de sfeervolle afsluiters “Tune into my heart”, “Hearts collide” en “No brakes”, … rustig wegdromend in de armen van … Op “Symmetry” hielp Phil Oakey van The Human League vocaal een handje, wat nogmaals de ‘80’s electro invloedssfeer onderstreept.
Ondanks de paar minder songs (waaronder “Click”, “Meddle”, … ) heeft Little Boots net voldoende fraais in huis om te overtuigen. ‘Hands’ is een gelikte, gepolijste, afgewerkte plaat, die refereert aan de eighties van Eight Wonder, Pet Shop Boys, de ‘90’s Kylie, Goldfrapp en past in het rijtje van de huidige synthdames La Roux, Lykki Li en Robyn.

De lieflijke, mooi ogende Regina Spektor (Russische roots btw!), is al toe aan haar vijfde cd, ‘Far’, die nogal redelijk snel volgt op haar doorbraak ‘Begin to hope’, waarop die prachtsingle “Samson” te horen is. Spektor zit binnen het rijtje van An Pierlé, Kate Nash en St. Vincent. Ze zet haar gevoelige kijk op maatschappelijke thema’s om in emotievolle (folky) pop, gebaseerd op haar intense pianospel en nasale, pakkende stem.
’Laughing with’ is een grootse single. Ze heeft een handvol popsongs klaar met “Eet”, “The calculation”, “Folding chair” en “Dance anthem of the ‘80’s”. De rest van de cd wordt spaarzaam begeleid door drums, keys en een blaasinstrument. En vooral de laatste songs van de cd, “Genius next door”, “Wallet”, “One more time with feeling” en “Man of thousand faces” worden uiterst sober gehouden; het zijn intieme, ingetogen huiskamer ‘luister’ songs waar piano, stem en hemelse backing vocals voorop staan.
Op ‘Far’ horen we opnieuw een sfeervolle aanpak, waarin Regina Spektor zich weet te onderscheiden. Maar lichtte ze op Rock Werchter 2009 niet een tipje van de sluier om het eens een andere richting te laten uitgaan naar meer rauwe, rudimentaire songs?!

De Amerikaanse singer/songwriter Jason Molina (die onlangs naar Londen verhuisde) is de spil van de Magnolia Electric Co. Deze groepsnaam nam nà 2003 vaste vormen aan, want onder z’n toenmalige band Songs:Ohia bracht hij een cd uit onder deze titel. Molina brengt muzikaal een herkenbaar geluid van melancholische americana/rootsrock, zonder écht afstand te doen van de slow/emocore van z’n Songs:Ohia. Die ingetogen, pakkende momenten horen we vooral terug in songs als “Whip-poor-will”, “Song for Willie”, “Heartbreak at Ten Paces” en “Knoxville Girl”. De sfeervolle, emotievolle gitaarrock vormt de rode draad in mans oeuvre, net als bij een Bonnie ‘Prince’ Billy. Hij haalt iets krachtiger uit in de opener “O! Grace”, “Hope dies last”, “The handing down”, “Little sad eyes” en in de titelsong van de cd ‘Josephine’, een naam die we in verschillende songs terug horen en misschien wel het pseudoniem kan zijn voor het verlies van z’n vaste tourbassist Evan Farrell. De uitstapjes naar de soul en funk zijn hier meegenomen.
Molina plaatst intimiteit en weemoed voorop, en wisselt z’n songs voldoende af met een aanstekelijke opbouw, wat van ‘Josephine’ een uiterst boeiende plaat maakt.

U mag het er gerust op nakijken op deze site. In september 2007, met de release van het zwakke ‘Lifeline’, schreven we nog : “We hopen van harte dat we de volgende recensie van Ben Harper eens mogen beginnen met ‘Ben Harper heeft nu eens een echte rockplaat gemaakt’ want momenteel zitten we met een ondermaatse prestatie van een groot artiest” . En kijk, de man heeft onze gebeden aanhoord.
Ben Harper heeft zijn Innocent Criminals voor onbepaalde duur aan de kant gezet en hen vervangen door een bende veel ruigere wolven genaamd The Relentless 7. Dat is zowat het beste wat hij kon doen want de nieuwe band staat hier wild en gedreven te spelen, en wat nog beter nieuws i : zelf heeft Harper ook zijn Hendrix-demonen terug tot leven geroepen. Gevolg, een paar killers van songs waarvan we niet meer wisten dat hij het nog kon.
Harper heeft een kwak uiterst ontvlambare benzine in zijn gitaar getankt en er komt nu terug ronkende blues uit in “Number wit no name”, puntige powerpop in “Shimmer and shine” en brutale bluesrock in “Why must you always dress in black”. De verschroeiende riffs en scheurende slide-gitaren maken van “Keep it together” een hoogtepunt en de jungle beat en dito drums in het lekker rollende “Boots like these” zijn leentje buur gaan spelen bij Bo Diddley, wij beschouwen het nummer dan ook als Harper’s hulde aan de jammerlijk overleden meester.
Het zijn trouwens niet alleen de gitaren die dit album zo sterk maken, ook vocaal is Harper in zeer goeie doen en pompt hij liters soul in het groovy en funky “Lay there and hate me” dat verder voorzien is van een heerlijk riedelend pianodeuntje, allemaal very seventies. Ook op “Up to you know” staat hij prachtig te zingen, een song die opent met een gitaar die ons zowaar aan Tool doet denken en die zich verder ontplooit als iets waar rock en soul tot een perfect huwelijk samensmelten.
Uiteraard zijn ook de obligate ballads, waar Harper de laatste jaren een beetje te veel een patent op had, van de partij. Hier heten ze “Skin thin”, “The word suicide” en “Faithfully remain”. Ze mogen er zijn, maar geloof ons vrij, het zijn niet de beste momenten op deze plaat, ook al zorgen ze voor de nodige variatie.
Ben Harper heeft op een overtuigende en vooral rockende manier een antwoord gegeven op zijn eerder matige platen van de laatste jaren. En dat vooral met dank aan The Relentless 7. Moge deze samenwerking jaren standhouden.