In 1998 exact 999 jaar na het jaar 999, waarin de christianisering van de Faroer-eilanden begon, vormen zanger Heri Joensen & co de band Tyr om het land te metalliseren. Tyr stelt als doel voorop om de heldenverhalen die in andere landen reeds lang vergeten zijn over te dragen op het metal publiek.
Deze missie uitte zich zowel in de muziek als in hun teksten. Heldenverhalen voeren het hoogste woord. Muzikaal ondersteunde men dit aanvankelijk door hun door traditionele doom geïnspireerde Heavy Metal aan te vullen met Noorse Folkgezangen. De hymnes klonken aanvankelijk donker en origineel. Deze frisse wind binnen de gehypte Viking Metal scene voelde aangenaam aan.
Met het in 2008 uitgebrachte album ‘Land’ bewandelde men naar mijn mening steeds meer het pad van de melodieuze power-metal. Ook op het nieuwe ‘By the Songs of the Northern Star’ zijn overwegend invloeden uit dit genre te horen. De invloeden uit de traditionele doom zijn helaas nog weinig te horen. Hierdoor heeft Tyr naar mijn mening aan originaliteit ingeboet. Op de vocalen na zijn dan ook maar weinig elementen te horen die Tyr onderscheidt van de doorsnee power metalbands. Maar dan wel van een hoogstaand niveau.
Op de muzikale capaciteiten van de bandleden valt namelijk niets aan te merken! De melodieuze gitaarlijnen zijn bij de eerste luisterbeurt erg genietbaar. Bij een tweede luisterbeurt lijkt alles echter zo vertrouwd dat ik er mijn aandacht nog moeilijk kan bijhouden.
Het record aantal hymnes op dit album zal voor het grootste deel van de powermetalfans met open armen ontvangen worden. Tegenstanders zullen echter bij het eerste nummer reeds afhaken. Ook voor mij klinkt dit album net iets te vrolijk en gevoelloos om mijn aandacht te blijven trekken. Hun live performance zou ik echter wel graag eens kunnen aanschouwen. Het hoge hymne gehalte zal volgens mij namelijk enkele aangename momenten opleveren. Vuisten in de lucht en zingen maar!
De Canadese Peaches (Merrill Nisker), brak in 2003 door met het duet met Iggy Pop “Kick it” en de cd ‘Fatherfucker’. De krachtige gitaren in sommige van de nummers van de cd maakten plaats voor een electroclash op ‘Impeach my bushes’, met uitstapjes naar de hiphop en r&b; nog heel even was er een vleugje punk te horen. Inmiddels is deze bitchqueen 40 geworden, en houdt ze zich vast aan toegankelijke electropop, waarin trancy, opzwepende en pompende dancebeats en wave te horen is. Ook is er ruimte voor een sfeervollere aanpak, wat de kwetsbare kant van Peaches toont, zoals op “Mud” en “Relax”.
Ze werkte nauw samen met de grappige Gonzales, die ongeveer de helft van de nummers schreef. Er waren ook samenwerkingen met Digitalism , Simian Mobile Disco en Soulwax ( waaronder “More”, “Show stopper”, “Mommy complex” en de titelsong). “Lose you” bevat zalvende beats en dromerige wave, met een link naar Miss Kitten & The Hacker. “Talk to me” en “Trick or treat” zijn de songs met hitpotentie. En op “Billionaire” vliegen de hiphopbeats om de oren en wordt er stevig op z’n Eminem’s gerapt.
Op “I feel cream” bespeuren we geen gitaren meer; het is op die manier een aardige electrodanceplaat geworden, waarbij Peaches de indruk geeft minder van zich af te bijten. Noemt men zoiets volwassen geilheid?!
Het Britse Doves uit Noord-Engeland is een band met een lange adem. De groep doet soms denken aan Elbow in het uitstippelen van hun muzikale carrière. We noteerden niet meteen een onmiddellijke doorbraak, maar het product wordt beter met de jaren door goede, consistente platen. Ze zijn met ‘Kingdom Of Rust’ toe aan hun vierde plaat. Een ambitieuze plaat opnieuw, die qua song en geluid sterk in elkaar zit: een spannende intensiteit en opbouw, waarin behoorlijk wat afwisseling zit in hun specifieke stijl; luister maar eens naar “Jetstream”, “10:03”, “Birds flew backwards”, “House of mirrors” en de titelsong. De groep voegt er soms een vleugje snedige rock, psychedelica, country of electro aan toe, zonder dat het storend inwerkt. Integendeel, het komt het totaalgeluid ten goede. Na de broeierig sfeervolle ‘The last broadcast’, ‘Some cities’ en de opmerkelijke singles “There goes the fear” en “Black & white town” komt het trio terug af met een opwindende, boeiende plaat!
In de eerste beluistering van de cd van deze beloftevolle Nederlandse artieste, die onlangs als de muzikale ambassadeur van Rotterdam werd benoemd, zijn dames als Diane Warwick, Billie Holliday, Corinne Bailey Rae belangrijke referenties. De singer/songwriter debuteert met twaalf aantrekkelijke, dromerige soulpopsongs. Piano en blazers geven de sfeervolle, luchtige en ingetogen nummers kleur. Ze zijn stijlvol uitgewerkt onder haar warme, heldere stem, waaronder “Romeo & Juliet”, “Do for love”, “You are my love” en de titelsong. De outtro “Home”, piano – spoken word sluit overtuigend de cd af.
Inderdaad, stem en song zijn het uitgangsbord van deze singer/songwriter die met ‘Yellow Brick Road’ een fijn debuut uit heeft.
Met dank aan een goed doel …De ‘Red Hot’ compilaties bieden na ongeveer twintig jaar de zoveelste bijzondere verzameling songs waarmee de anti-aids organisatie aandacht vraagt en financieel bijdraagt aan het bestrijden van de HIV besmetting. Eerdere edities als ‘Red Hot & Blue’ en ‘Red Hot & Rio’ en zo veel meer waren voorbeelden van puike samenwerkingen. Ook op deze editie is de lijst van meewerkende artiesten indrukwekkend. Alle hedendaagse interessante artiesten leveren hier een bijdrage met een exclusief nieuw nummer, een orginele cover of een onverwachts samenwerkingsverband. Twee cd’s lang geïnspireerd, boeiend materiaal en fijne collectors.
Enkele voorbeelden CD 1: Feist – Ben Bibbard, Dirty Projectors – David Byrne, The Books feat José Gonzalez, Justin Vernon –Aaron Dessner of de opnames van Grizzly Bear, My Brightest Diamond, (members of) The National en Sufjan Stevens. En van CD 2: Spoon, Beirut, Dave Sitek, The New Pornographers, Stuart Murdoch, …
Kortom te koesteren!
'A Woman A Man walked by’ is een vervolg op het geprezen ‘ Dance Hall at Louse Point’, de samenwerking tussen Polly Harvey en John Parish. Beiden doen regelmatig op elkaar beroep, Parish als muzikant, componist, producer en Harvey voor de liedjesteksten. Opnieuw horen we de wisseling van sfeervol, ingehouden nummers als grillig, venijnig werk. Van broeierig bezwerende songs als “Black hearted love” en “Sixteen, Fifteen, Fourteen” naar de etherisch donkere composities “The chair” en “Leaving California” of naar de intieme, sfeervolle “April” en “The soldier”. Parish houdt ook van weirde ingewikkelde nummers, waarin de zang van Polly moeiteloos inpast, luister maar eens naar “Pig will not“en de titelsong. Van Polly Harvey horen we een lieflijke, charmante zang of ze haalt gekweld hard uit met een verbeten schreeuwerige zang op z’n Grinderman’s Cave of RATM’s Zack de la Rocha. Sound en zang zijn met veel gevoel voor dramatiek en dynamiek.
’A Woman A Man walked by’ is een veelzijdige luisterervaring, donker dreigend en indringend. Begeesterend, aangrijpend, beklemmend en krachtig!
De Franstalige Brusselaars hebben lang, héél lang op zich laten wachten om de opvolger klaar te hebben op de in 2004 verschenen tweede plaat ‘Blow’. Het lijkt zowat een beetje een vaste formule voor onze Waalse vrienden, want ook Girls In Hawaii nam de tijd te werken aan hun ‘Plan Your Escape’. Muzikaal ligt ‘Mirror Mirror’ in het verlengde van de vorige cd: broeierige gitaarrock, soms snedig en scherp uit de hoek komend, met een vleugje bombast en kitsch.
Ghinzu staat voor een Japans merk voor messen, en naarmate ze vaker gebruikt worden, snijden ze beter. Ook met het groeiplaat is dit het geval, dat per beluistering zich beter nestelt in je hersenen. Songs als “Cold love”, “Take it easy”, “Mother Allegra”, This light” en de titelsong overtuigen sterk, op “The end of the world” neigen ze naar The Veils , en de eigen Franse taal horen we op het intense “Je t’attendrai”. Ook zijn ze niet vies van een wat electrorock, “Kill the surfers”.
Een doorbraak is Ghinzu zeker gegund, nu dat Waalse bands als Girls In Hawaii, The Tellers, Experimental Tropic Blues Band en de tweede linie Hollywood Porn Stars en Showstar duidelijk in de lift zitten.
We schrijven 2007. Oliver Palotai, Daniel Schild en Luca Princiotta waren leden van Blaze, de band rond voormalig Iron Maiden zanger Blaze Bayley. Omdat ze niet akkoord waren met de beslissingen van Blaze zijn nieuw management, verlieten ze de band. En dan besloot Oliver Palotai om Sons Of Seasons op te richten, samen met zijn twee collega's van bij Blaze. Niet veel later werden ze vervoegd door bassist Jürgen Steinmetz. Oorspronkelijk ging Tijs Vanneste van Oceans Of Sadness de zang voor zijn rekening nemen, maar dit ging niet door vanwege zijn tourschema. Dus hebben ze het klusje laten doen door Henning Basse.
Tot zover een korte biografie van deze nieuwe Symphonic Power Metalband die onlangs een debuut heeft uitgebracht in de vorm van ‘Gods Of Vermin’. Dit is een band met een goede zang en deftige solo's. Maar de muziek zelf, ik vind er eigenlijk niet zo veel aan. Het is wel goed uitgevoerde Symphonic Power Metal. Maar alles klinkt wat te middelmatig, te gewoontjes. Het zijn nummers die niet blijven hangen, die het ene oor in gaan en het andere oor weer uit gaan (bij wijze van spreken). Men probeerde het niveau nog wat op te krikken door Simone Simons, die tevens de verloofde is van voorgenoemde Oliver Palotai, wat gastbijdrages te laten leveren. Akkoord, “Wintersmith” klinkt wel een stuk aardiger zo. Maar ondanks dit ben ik nog steeds niet overtuigd van dit album en van de muziek van Sons Of Seasons. Nergens verrassingen, nergens iets wat opvalt tussen de andere nummers. Kortom, een album zoals er ongetwijfeld nog veel zijn.
Vijf jaar na ‘American Idiot’ is het Amerikaanse punkrocktrio Green Day, onder Billie Joe Armstrong, er terug als vanouds bij en bewijzen twintig jaar na ontstaan, dat ze nog steeds in de running zijn; ze behouden de punkpop een fris, levendig, eigentijds en jeugdig gezicht met hun ‘to the point’, melodieus opbouwende rock en meezingbare refreinen: catchy, vaardig en gedreven. 18 songs vinden we terug, die ‘oude’ bands als The Offspring, Rancid en reeds teloorgegane Blink 182 en Sum 41 het nakijken geven. En jonge bands mogen opkijken naar deze ‘dolle’ veertigers …
De meeste songs liggen in dezelfde lijn als hun snedige single”Know your enemy”, maar af en toe gaat men richting melige ballad, “Last night on earth” en “21 guns”, “Restless heart syndrome” begint op dezelfde wijze, maar al gauw wordt het overstelpt door de 1-2-3 gitaar, een opzwepende bas en drums; een country inslag horen we dan op “Peacemaker” en “Viva la gloria (little girl)”. Het zorgt voor een gepaste variatie op dit album. “American Eulogy”, dat in twee stukken is onderverdeeld, verwijst naar de punkrockopera van de vorige cd.
Dit is Muzikaal Speelplezier en Entertainment vol Emotie. Puik werk van deze gasten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. The BBR gaan al een mooie toekomst tegemoet, maar het ziet ernaar uit dat dit kwartet hen langzaam achterna gaat. Na lang zwoegen hebben ze nu ook hun debuut uit. De titelloze cd klinkt hard rockend, rauw en verwoestend. De tien nummers klinken stevig, scherp en venijnig . Ze krijgen zelfs een stevige scheut grunge en noise. Luister maar eens naar “Sick of boys”, “Zorydan”, “Mystery bruise” en “Flamencorpse”. Ze klinken spannend en geweldig door de krachtige hooks en de diverse snedige tempowisselingen, ondersteund door een felle schreeuwzang.
”Blonde fire” en “Blue world order” zijn op hun beurt meer aanstekelijk en broeierig. Binnen dit concept is de alom bekende single “ Future words”(die de cd lang vòòr ging) de meest poppy.
De groep heeft met dit hevig, intens overdonderend debuut een plaat uit met internationale uitstraling!
James Yuill is een jonge Britse singer/songwriter die invloeden haalt van de indie/popelektronica van Tunng, Postal Service, The Notwist en ons eigen Styrofoam, en het moeiteloos combineert met z’n singer/songwriterschap. We horen een ideaal evenwicht tussen deze twee sferen, van de pakkende opener “You always do” en “How could I love” tot de meer zalvende en krachtige elektronicabeats van “Head over heels”, “No surprise” en “Somehow”. Hij tracht zowel de romantische zielen als de danslustigen onder ons aan te spreken. Binnen deze afwisselende aanpak vormt “This sweet love” één van de hoogtepunten: dromerig, prikkelend en fris sprankelend.
James Yuill is een man van vele kunstjes, die een perfecte samensmelting zocht tussen singer/songwriting en een clubsfeer op deze tweede plaat.
Ensoph is een Italiaanse band die naar eigen zeggen Goth Industrial Extreme Metal speelt. En dit willen ze bewijzen met hun album ‘Rex Mundi X-ile’. Wanneer ik naar de intro luister, merk ik al onmiddellijk dit het industrial gedeelte sterk aanwezig zal zijn. Maar dat er duidelijk meer dan dat aanwezig is, merk ik al snel bij ‘Dance High & Shine, Shiva!’. Talloze stijlen worden op een aangename manier samengesmolten tot één geheel. Ik zou het druk kunnen noemen, maar laat ik het toch houden bij het woord bombastisch. Oké, er is wel heel veel aanwezig in deze muziek, maar het is niet storend.
’Rex Mundi X-ile’ is een muzikaal avontuur doorheen industrial momenten, gothic sfeertjes en wat commercieel getinte zangstukken. Over de zang gesproken, die bestaat uit screams in combinatie met wat vrouwelijke en mannelijke cleane zang. Maar terug naar de muziek nu. Het leuke is dat je niet echt weet wat je nog te wachten staat, Ensoph is dus geen zo’n voorspelbare band. Ze hebben met ‘Rex Mundi X-ile’ een goed album afgeleverd dat toch zijn mannetje zal weten te staan in zijn genre. Maar goed, ik zal jullie luisterplezier niet verder vergallen. Ben je een liefhebber van industrial en gothic metal toestanden, dan is dit misschien wel iets voor jou.
Uit Brooklyn, NY, hebben we het jonge bandje Telepathe, waarvan de stemmenpracht en de samenzang opvalt van Melissa Livaudais en Busy Gagnes. De plaat was in productie van Dave Sitek van TV On The Radio, die de band graag liet stoeien op hun toetsen, zonder de melodie en toegankelijkheid uit het oog te verliezen. Ze bewegen zich tussen pop, dance en wave en brengen sfeervolle, dromerige elektronicapop, waarvan “In your line” en “Can’t stand it” de uitschieters zijn. We horen een krachtiger beat op “Lights go down”. Een vleugje Cocorosie is hier op z’n plaats qua speelsheid en frisheid van het materiaal en qua samenzang. ‘Dance Mother’ is een fijn, leuk tweede plaatje van dit gezelschap!
Na al die jaren is er nu eens een Nederlandse band opgestaan, die zich buiten de landsgrenzen zal weten te onderscheiden: De Staat. De Staat startte als project van zanger/gitarist en producer Torre Florim. Deze man uit Nijmegen kon beroep doen op leden met dezelfde roots, die op de koop toe puike bijdrages leveren en een hechte klinkende band zijn. Ze verwerken de Amerikaanse roots/rock ’n’roll van Jon Spencer, Masters Of Reality en het oude QOSA en gieten er een Nederlands sausje van Claw Boys Claw en Stuurbaard Bakkerbaard overheen. Hun vettig rootsrockende en poppy sound klinkt speels, fris en aanstekelijk. Het kwintet kan rauw rocken: “Sleep tight”, “My blind baby” en “Meet the devil” (met een link aan Black Sabbaths “War Pigs”, of kan zoals op “Habibi” en “Kill the man” meer groovy zijn. “We’re gonna die” heeft een folky inslag en de rootsrock is dan te horen op songs als “The fantastic journey of the underground man” en “I am hero to lose control”.
’Wait for Evolution’ is een origineel plaatje en rijk aan ideeën binnen deze stijlen …
Nederlands 
Français 
