Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.
Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.
Vincent Starwaver is terug. Nadat de concerttournee voor debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ door de corona in het water viel was het afwachten of frontman Bart Vincent dezelfde band opnieuw bij elkaar zou krijgen voor een vervolg. Afgaand op “Everything Falls Apart”, de single voorafgaand aan het album ‘Godspeed’, was er daarvoor gewoon wat geduld nodig.
Bart Vincent was lang de ene helft van het duo achter Thou. Met die band nam hij van 1998 tot 2008 vijf albums op die bejubeld werden en die die band mooie concerten opleverde (Rock Werchter en Pukkelpop). Na Thou werkte Bart vaak als producer voor andere bands en als geluidstechnicus.
In 2020 was er dus het fantastische album ‘Goodnight Honeybun’, dat tot bij veel te weinig muziekliefhebbers geraakt is. Behalve enkele akoestische duoconcerten was het enige full bandconcert voor dat album een corona-safe concert in een ruime garage, met iedereen op een veilige afstand van elkaar opgesteld. Memorabel en bloedmooi, dat concert, en we hopen dat de opnames daarvan ooit nog eens op vinyl worden geperst.
Op dat livestream-coronaconcert werd de band uitgebreid met het strijkerskwartet Echo Collective en die zijn opnieuw van de partij voor ‘Godspeed’. Ook toetsenist Pascal Paulus (Melanie De Biasio) was erbij in de garage en hij levert op het nieuwe album enkele gastbijdrages. Voorts bestaat Vincent Starwaver als band hier opnieuw uit Bart Vincent (zang, gitaar), Alan Gevaert (dEUS) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Sundahl, Lize Accoe) op gitaar.
Live wordt de band nog uitgebreid met Linard Van den Bossche op toetsen en gitaar.
Op de nieuwe single “Everything Falls Apart” krijgen we fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met een klein weerhaakje. Een beetje zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer velours-achtige klanken. De strijkers krijgen op deze single een mooie hoofdrol in het groepsgeluid. Het gaat in de lyrics over moeten afscheid nemen en omgaan met eenzaamheid. Het tot waanzin gedreven worden door een bloedend hart wordt knap muzikaal vertaald. Het zou heel gemakkelijk geweest zijn om dat ‘klassiek’ te vertalen in een eruptie van noise en distortion, maar hier gebeurt dat door in de finale de strijkers mee te nemen op een huiveringwekkende koorts-trip. Niet het soort single waar je instant happy van wordt, maar verdorie, wel verslavend. U bent gewaarschuwd.
‘Godspeed’ komt uit op 28 februari 2025. Enkele dagen later is er de releaseshow in de Minard in Gent.
https://www.youtube.com/watch?v=AC5leKijKl4
De Waregemse band Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. Vorig jaar was er de demo-cassette ‘Oez’n Demotape’ en één van de nummers daarvan komt nu in een nette studio-opname uit als een digitale single.
‘Who Cares (We Gonna Die Anyway)’ is een echt visitekaartje voor de band. Het is een mooie opname en een goede, eerlijke productie. What you hear, is what you get. Op de demo had Next! nog twee gitaristen en daarvan is er nu maar eentje over. Dat rendeert: de structuur van de song is duidelijker en het geluid zit niet langer overvol.
De song is vernoemd naar de lijfspreuk van Peter ‘Steeni’ Vandersteene die samen met zijn partner Ann Stevens, het iconische café The Steeple in Waregem uitbaatten.
Catchy-rockend en onmiddellijk meezingbaar, dat is altijd een goed recept als je in de punk-keuken staat. Na de veelbelovende demo en de eerste puike single is het nu wachten op het album of EP.
‘Who Cares’ van Next! NeXt! - Who Cares (We Gonna Die Anyway)
Next support tribute to The Clash, Radio Clash
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak op deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen over aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
Het is wat stil geworden rond de grunge-iconen Alice in Chains, één van de weinige bands in dat tijdvak die het tot vandaag overleefd hebben. Al sinds 2022 wordt gesproken over een nieuw studio-album, de opvolger van ‘Rainier Fog’ uit 2018, maar dat band album is er nog niet. De band speelt wel nog af en toe in de Verenigde Staten, maar gaat voorlopig niet op uitgebreide (wereld)tournees. Wel is er nu een nieuw album van frontman Jerry Cantrell waar de fans zich deze winter aan kunnen opwarmen.
Cantrell maakt naast zijn werk met Alice in Chains al solo-albums sinds 1998, toen het niet zo goed ging met AIC-zanger Layne Staley en het niet duidelijk was waar het met die band naartoe moest. Vandaag zijn de omstandigheden anders, maar opnieuw voelde het voor Cantrell aan dat hij een solo-album moest maken en niet een volgend van Alice in Chains, al zou je je kunnen vergissen, want bij momenten klinkt dit wel heel erg als de band.
Voor zijn nieuwe solo-album ‘I Want Blood’ deed Cantrell opnieuw een beroep op Mike Bordin (Faith No More) en Robert Trujillo (Suicidal Tendencies, Metallica), twee mannen die ook al meededen op ‘Degradadtion Trip’, Cantrell’s solo-album uit 2002. Joe Barresi (mix/Tool, Queens of the Stone Age, Melvins, …) is eveneens een vaste waarde in het team van Cantrell. Nog twee bekende namen in de credits van ‘I Want Blood’ zijn die van Duff McKagan (Guns ’n Roses) en Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Leuk voor de credits, maar echt onvergetelijke momenten levert al die bekende namen niet meteen op.
Leveren al die mooie namen samen dan wel een goed album op? Tuurlijk wel. ‘I Want Blood’ sluit perfect aan op ‘Degradadtion Trip’ en op ‘Rainier Fog’ of andere albums van Alice in Chains. Het is al geheel minder depri en tegelijk ook harder dan ‘Brighten’, al blijft Cantrell een eeuwige treurwilg in zang en melodie. Zo subliem als op ‘Dirt’ wordt het waarschijnlijk niet meer, alleen al omdat de tijdsgeest al helemaal anders is. Voor wie dat album nog steeds koestert, zit er op ‘I Want Blood’ nog meer dan genoeg vlees aan het been. Het wisselt zoals steeds bij Cantrell en AIC tussen slepend, stuwend en schurend.
De tracks die het best gekruid zijn, zijn voor mij “Vilified”, “Off The Rails” en het bezwerende “Held Your Tongue”, maar de verschillen in kwaliteit en overtuigingskracht zijn miniem. Er staan geen missers op dit album. Fans van Cantrell en Alice en Chains zullen zich aan ‘I Want Blood’ geen buil vangen.
Grunge leeft nog en Jerry Cantrell pookt samen met zijn generatiegenoten Pearl Jam en J Mascis om de zoveel jaren het vuur nog eens op, terwijl de jonge bands die zich aan hen spiegelen als paddenstoelen uit de grond komen.
https://www.youtube.com/watch?v=9tGyIln0-pw
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
De band Midnightmares startte als een lange-afstands-studioproject van de Belg Gio Smet en de Mexicaanse sopraan Mariel Gimeno. Zij zat eerder in de symfonische folkmetalband Exordum, bracht onder haar eigen naam al een album uit en is populair op YouTube met Spaanstalige covers van onder meer Nightwish en Evanescence. Smet ken je misschien van zijn andere studioprojecten Horrorwish en Giotopia en als labelbaas van Gio Smet Records (Fragmentum, High Inquisitor Woe, Flexant, Catharsis, …). Samen brengen ze met Midnightmares donkere, gothic symfonische metal.
Voor Smet was deze vanop afstand werken niet nieuw. Voor zijn trilogie met studioproject Giotopia werkte hij al eerder zo met verschillende internationale gastzangers en –zangeressen. Na een reeks leuke singles van Midnightmares is er nu het album ‘Shadow People’. En omdat Mariel verhuisd is naar Nederland is Midnightmares sinds kort ook een live band. Daarbij wordt het duo aangevuld met drie muzikanten van Deafcon en Fragmentum. De eerste optredens zijn al achter de rug en er komen er nog een hele reeks aan, voorlopig allemaal in ons land.
Midnightmares teert op het contrast tussen de beauty en de beast. Mariel heeft als beauty een groot vocaal bereik en een heel mooi, helder en klassiek geschoold stemgeluid. Denk aan Tarja Turunen, Floor Jansen van Nightwish en After Forever, Helena Michaelsen bij Trail of Tears of aan Lori Lewis van Therion. Geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Mariel schreef alle lyrics, zong de hare in en speelde ook synths op het album. Gio Smet schreef de muziek, biedt als beast vocaal weerwerk en speelde alle andere instrumenten in. Hij was bovendien verantwoordelijk voor mix en productie.
Gio Smet is gegroeid als producer. De koor-intro op “I Love It When You’re Evi”l, de tribal-elementen en de magistrale outro op “Wichasha Wakan”, het refrein in het Latijn op “Leave Me With My Demons”, huiveringwekkende intro’s en pakkende finales, de orkestraties, … dat heeft hij allemaal goed in de vingers. De gitaren en het drummen komen niet altijd goed uit de verf en dezelfde akkoorden en sound lijken in een paar nummers terug te komen. Het helpt dan ook niet dat er liefst twaalf nummers op dit debuutalbum staan (dertien voor wie de CD aanschaft). Meer verschillende ideeën in minder songs had misschien ook gekund. Een tweede gitarist met een ander geluid en een andere manier van spelen had misschien een verschil kunnen maken. Het is vooral dankzij de intro’s, de lyrics en de wel wisselende songstructuren dat je de nummers van elkaar onderscheidt.
Een ander puntje is dat Gio Smet vocaal wel veel tijd en ruimte krijgt. Dat doet hij op zich heel goed, maar er gaapt toch een groot verschil in bereik, emotie en variatie tussen de twee vocalisten. Met zo’n uitmuntende stem als die van Mariel moet je de lyrics misschien niet netjes in de helft willen verdelen.
Midnightmares heeft met ‘Shadow People’ een knap debuutalbum uit. Mariel heeft talent in overvloed als zangeres en tekstschrijfster en Smet laat horen dat een prima producer is. De reeds uitgebrachte singles zijn catchy op een donkere manier, met “Sanctuarium” als echte uitblinker. Midnightmares is een band die met zijn kwaliteit in de rangen en zijn originele aanpak tot buiten België zou moeten opgepikt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=1MlbeNgp_IY
De Vlaamse deathmetalband Catharis heeft een nieuwe EP uit en die klinkt opnieuw prima.
Catharsis werd opgericht in de regio Tongeren in 2020, midden in de coronapandemie, met bandleden die eerder bij Death's Bride, Solipsist, Brutal Exposure, Body of Christ en Signs of Cain speelden. Ze brachten vorig jaar al de EP ‘I’ uit in eigen beheer. De nieuwe EP komt uit bij Gio Smet Records (Flexant, Midnightmares, Fragmentum, …) en omvat vier ‘oude’ tracks en één nieuwe. Catharsis koos ervoor om nummers op te nemen uit hun beginperiode, nog voordat de band zijn naam had gekregen en voordat vocalist Larz erbij was. De EP-titel ‘M-VIII B.C.’ moet je dan in een mix van Engelse afkortingen en Latijnse getallen lezen als ‘made before Catharsis’. Als de band in het promopraatje erbij vertelt dat binnenkort dan het full album ‘Ithnayn’ het licht zal zien, dan zien we pas het grotere plaatje.
Opener “Paradise Lost” is de nieuwe track op ‘M-VIII B.C.’ en moet een voorproefje zijn van het full album. Dit smaakt inderdaad naar meer. Invloeden van de band Paradise Lost hoor ik niet direct, wel veel oldschool death metal, met af en toe wat melodie.
“A Bloodier Shade Of Pale” en “Whirlpool” zijn helemaal oldschool death en passen in het rijtje van recente releases van Solifugia en Klaïton, al zit er bij Catharsis hier en daar wel eens een stukje in dat misschien wat minder oldschool klinkt. Op “Retard” en “Nasu” hoor ik wat thrash-invloeden: in de zang en met die groove denk ik spontaan aan Sepultura ten tijde van hun album ‘Roots’. Alle songs op deze EP hebben een heel degelijke opbouw en alle elementen die je verwacht bij death metal zitten er in.
Over de productie valt iets te zeggen. Op voorganger ‘I’ was de productie heel basic en niet supervet. Deze keer ging er veel aandacht naar de intro’s en klinkt alles al wel wat zwaarder. Met de leuke intro’s krijgt elke track een eigen gezicht en dat is altijd een goede zet in dit genre. In de mix zitten de vocalen voor mij net iets te veel op de voorgrond en krijgen de gitaren wat te weinig tijd en ruimte. En de drums klinken misschien wat dof. Nog steeds, zoals op ‘I’, is het een heel eerlijk geluid en dus niet ‘over-geproduceerd’.
‘M-VIII B.C.’ is het zoveelste teken dat de deathmetal-scene in Vlaanderen nog springlevend is. Het is tegelijk een mooi tijdsdocument van een band die zijn ‘oude’ songs niet zomaar verloren wou laten gaan, en daar zijn we blij om. Maar nu zijn we wel helemaal klaar voor dat full album.
https://www.youtube.com/watch?v=LVNcwbbWoMw
Het album ‘Songs For Halloween’ wordt in de markt gezet als een all star-album met enkele belangrijke epigonen van de Belgische EBM/wave/postpunk-scene. Dat is dit album ook, als je tegelijk onthoudt dat elke song telkens DarkVolt featuring … is.
Er zitten inderdaad nogal wat bekende koppen in de contactlijst op de gsm van DarkVolt. Marieke Lightband van Psy’Aviah, Axel Machens van Placebo Effect, Jan Dewulf van Mildreda, Vain Sacrosanct van CauseNation, Chesko Geert Vandekerkhof van Der Klinke en Peter V. van Pro Patria konden zonder veel problemen overtuigd worden om mee te doen met dit leuke trick or treat-project.
Veel variatie dus in de vocalen op dit thema-album. Muzikaal bouwt dit netjes voort op wat we al eerder hoorden van DarkVolt, zoals op zijn recente album ‘The Time Device’. Het Halloween/horror movie-thema wordt heel raak uitgewerkt, in sfeer en toonzetting en in de lyrics. De dansbaarheid boet er hier wel wat op in, maar dat is eigenlijk geen issue, want dat was waarschijnlijk niet de eerste of belangrijkste doelstelling.
Favorieten dan. “The Curse” met Jan Dewulf en “Candyman” met Vain Sacrosanct zijn beide een schot in de roos. Het huwelijk tussen DarkVolt en Chesko op “Midnight Stalker” lijkt op het eerste gehoor niet over de hele lijn een succes. Iets met teveel lyrics waardoor de twee niet altijd op hetzelfde ritme lijken te zitten. Maar net die kleine aberratie voegt iets onheilspellends toe. Chesko laat zich als midnight stalker niet vangen in de dwangbuis van het opgelegde ritme. “The Mask” met Peter V. is subliem in zijn EBM-glorie, maar misschien net iets te militant om echt Halloween-style dreigend te zijn. “I Once Sold My Soul” van DarkVolt-solo is een knap orgelpunt: dreigend, complex in de structuren, met een sax-achtig geluid erin en vocalen die vervormd zijn zoals in de horrorfilms van de jaren ’80.
‘Songs For Halloween’ is een leuke uit de hand gelopen denkoefening. DarkVolt moet hiermee misschien ook niet elk jaar aan onze deur komen kloppen, maar als hij elk volgend Halloween-album zo goed kan stofferen, zet ik alvast een grote doos met snoep klaar.
‘Songs For Halloween’ van DarkVolt is beschikbaar als CD en op Spotify en andere digitale kanalen.
https://dresscodeblack.bandcamp.com/album/songs-for-halloween
Diane Grace maakte furore in de finale van Humo’s Rock Rally dankzij een liveshow met een dominatrix, een evil dwerg en een alpenhoornspeler. Met al dat spektakel leken ze muzikaal minder indruk te maken met hun gestoorde, schreeuwerige rock waarvan de roots teruggaan tot The Stooges en MC5. Ze geven er wel een moderne twist aan.
De debuut-EP ‘Pan!c’ van het trio, die in 2018 uitgebracht werd, omvatte slechts drie songs. Deze ‘Pan!c’ leerde ons dat de smerige en onversneden stedelijke bluespunk van Diane Grace ook zonder gestoord gespuis op het podium of zonder YouTube-beelden overeind blijft.
Daarna bleef het lang stil, maar deze zomer dook het trio opnieuw op, onder meer met een cover van “Headhunter” van Front 242. Alle elektronica/synths werden daarbij vervangen door bas, gitaar en drums. Over het resultaat waren de meningen verdeeld, maar gedurfd was de aanpak zeker.
Ongeveer dezelfde aanpak heeft het trio gebruikt voor de nieuwe singel “Image Rules”: het lijkt een uitgeklede en van nul heropgebouwde EBM-track. Bewust een beetje slordig uitgevoerd en met hier misschien toch wat synths in het groepsgeluid. De vocalen worden opnieuw vaak hard geschreeuwd.
Interessant en intrigerend, maar we rollen nog niet meteen de rode loper uit.
DIANE Grace - Image Rules (Official Video)
De geschiedenis van Xink zal iedereen wel kennen. We vatten even kort samen. De tienerband met twee keer twee broers startte in 2003 als X!NK, met hun deelname aan Eurosong for Kids, de Belgische voorronde voor het Junior Eurovisiesongfestival. Die voorronde wonnen ze met “De Vriendschapsband” en in Kopenhagen eindigden ze zesde. Daarna volgden nog meer singles en gouden albums en heel wat optredens. Het laatste optreden van de groep was in 2009.
Daarna doken de bandleden op bij onder meer Psycho 44, Warhola, CRACKUPS, School is Cool en Double Veterans en als producer. Na vier uitverkochte concerten shows in de Ancienne Belgique in 2023 kwam Xink (nu zonder uitroepteken) ook officieel terug. Ze stonden bij hun comeback ook al op Rock Werchter en Pukkelpop. Eén van de bandleden, Philip Valkiers, haakte vorig jaar af.
Met hun nieuwe single "Neem Me Mee" zet Xink de toon voor de toekomst. Het is een uptempo, catchy en meezingbare poprocktrack met lyrics over twijfels, hoop en de onverzettelijke wil om steeds te blijven zoeken naar het beste. Met die tekst sluit de band helemaal aan op het verleden en tegelijk is het de perfecte start van het nieuwe hoofdstuk voor deze band. Eerder dit jaar tekende de band een platencontract bij Sony Music.
Bij de eerste beluistering blijf ik met een dubbel gevoel achter. Inhoudelijk en muzikaal sluit dit mooi aan op alles van de begindagen. Maar als je weet wat Niels en Thomas sindsdien gedaan hebben met hun andere bands, dan klinkt dit wel heel braafjes.
We verwachten nu ook wel niet dat deze nieuwe versie van Xink klinkt als CRACKUPS in het Nederlands, maar deze single is wel super smooth en gepolijst.
Het kan zijn dat dit opnieuw aanslaat bij jonge muziekliefhebbers die al Pommelien en Camille omarmen, maar voor de inmiddels 20 jaar oudere X!NK-fans zal dit zelfs als nostalgie-trip vermoedelijk een brug te ver zijn.
XINK - Neem Me Mee (Official Video)
Handkerchief heeft een nieuwe afslag genomen op het meanderende pad dat deze band al gevolgd heeft. Op hun nieuwe album is er geen spoor meer van de zeemansblues en saudade van ‘Ghosts of this Town’ uit 2022 of van de Belgicana, jazzy folkrock, calypso en rumba van ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ uit 2020. Fijne albums, maar de wind nam deze Antwerpse wereldband mee naar andere oorden. Over de oceaan, naar de Verenigde Staten en de elektrische gitaren met de versterker op 9.
Opener en titeltrack “Big City Blues” pompt en raast op een stevig ritme, zoals Tom Petty en Electric Light Orchestra dat in een ver verleden voorgedaan hebben. “Go On” is meer grootstadsfunk, met een hoofdrol voor swingende blazers. Naast de blazers krijgen de gitaren meer vrij spel dan op de vorige albums. Op “What It’s Like” wordt stevige rock neergezet en is het een gevecht van gitaren tegen blazers om de aandacht van de luisteraar. Dat is een heel andere aanpak. Op de eerdere albums was het doorgaans de zang van Christof Annaert die ons het vaakst op sleeptouw nam, terwijl de vocalen op deze ‘Big City Blues’ eerder dienend/ondersteunend zijn.
“Good Enough” heeft net als de titeltrack een vette, pompende rockbeat. Ondanks de afwezigheid van de blazers op deze track doet dit wat denken aan The Sonics, en aan Britse rock van de jaren ’70 (Mud, Slade, Marc Bolan, …). “See You Around” heeft zelfs een postpunk-vibe, met een vette dance-beat waarop vleermuizen al eens dansen. “Alone” sluit dan wel aan op het vorige werk. Op deze ballad krijgt Annaert vrijgeleide voor zijn heerlijke, licht-raspende vocalen te etaleren. We vergeleken zijn timbre al met Helno van Négresses Vertes en met Arno, maar hier haalt hij uit zoals Stef Kamil Carlens. Met “Underground” en “Lucky Day” schuift Handkerchief een paar decennia op in de muziekgeschiedenis en is er opnieuw een SKC-referentie. Was deze Handkerchief dan de begeleidingsband op Carlens’ laatste album? Het had zomaar gekund als je deze ‘Big City Blues’ hoort. Op het afsluitende “Who Threw The First Stone” is het dan opnieuw een heel gevecht tussen gitaren en blazers om de aandacht van de luisteraar.
Bands die zichzelf om de zoveel albums heruitvinden, daar houden wij wel van. Handkerchief slaat een nieuwe weg in op deze ‘Big City Blues’, naar de funky rock met een donker blues-randje. Ze koken nog met dezelfde ingrediënten (instrumenten), maar de smaak is veranderd. Anders, maar ook heel lekker. Van de twee vorige albums kon je makkelijk zittend genieten, terwijl ‘Big City Blues’ een rock-album is waarop gedanst mag/moet worden.
https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs
'Plexi', het nieuwe album van CRACKUPS, is een kopstoot van snelle psychpunk met een scheut garage. Razendsnel en retestrak en bij voorkeur met de versterker op 11, maar altijd met een fijn oor voor melodie en detail.
We hadden al ongeveer in de gaten dat ‘Plexi’ een fijn album zou worden, na singles als “Plane Crash”, “The Phallus”, “Sgt. Haze” en “S.A.T.A.N.”. Het concert van CRACKUPS op Pukkelpop wordt door bijna alle aanwezigen aangeduid als ‘om nooit te vergeten’.
‘Plexi’ komt vier jaar na ‘Greetings From Earth’, is het tweede full album sinds de terugkeer van de band en sluit naadloos aan op debuutplaat ‘Animals on Acid’ uit 2011. Net zo onstuimig en compromisloos.
“The Phallus” is een parodie op het type alfaman dat z’n jongeheer achternaloopt en is muzikaal pompende psychpunk om een puntje aan te zuigen. In “S.A.T.AN.” zit wat van the Sonics en een trage, uitgeklede versie van the Stooges. De andere songs hebben net zo goed iets te lang in de pikante marinade gesudderd. Met Black Flag meets Devo als omschrijving zit je al ongeveer op het juiste spoor. Thomas schreeuwt op bijna elk nummer zijn stembanden naar de Filistijnen en etaleert een vocale waanzin waar geen enkele dwangbuis tegen opgewassen is. Maar leuk is deze compacte, wild rockende razernij wel.
De instrumentale titeltrack “Plexi” zorgt voor iets wat we ruimdenkend zouden omschrijven als een rustpuntje. “Lost In The City” is net zo’n sleper, maar dan langer en gezongen. Hier moeten we denken aan de ruwheid van een Velvet Underground.
“Pisshead” doet in agressie en speelduur wat denken aan de fastcore van Röt Stewart. En “Knockin’ On Heaven’s Gate” is een orgie van nerveuze gitaarakkoorden en pompende drums. Mijn persoonlijke favoriet is “White Ash”, misschien alleen al door het leuke drumritme.
‘Greetings From Earth’ was vier jaar geleden misschien wat kort als terugkeer-album, met slechts zeven songs in nauwelijks 18 minuten. Dan voelt deze ‘Plexi’ met tien nummers in bijna een half uur meer aan als een volwaardig album. Van de drie ‘trage’ nummers krijgt enkel “S.A.T.A.N.” een ruime voldoende. Voor “Plexi” en “Lost In The City” hopen we dat ze het album gehaald hebben om het contrast te benadrukken: je beseft pas hoe hard je gaat op een brommer als je een fietser voorbijsteekt.
https://www.youtube.com/watch?v=_Icg6glWj6E
Fred Angst (Gerry Vergult) was samen met Elvis Peeters de drijvende kracht achter cultband Aroma Di Amore die eind 2022 ophield te bestaan. De inspiratie van de gitarist was evenwel nog lang niet opgedroogd en zijn gedrevenheid is nog onaangetast. Onder eigen naam zet hij nu de eigenzinnige traditie van zijn vroegere postwaveband verder.
Het is niet de eerste solo-worp van Vergult. In de jaren ’80 had hij al een paar eigen releases onder de naam Fred A en daar zong hij zelf op. Dat laatste besteedt hij uit voor de nieuwe release.
In het voorjaar van 2025 verschijnt van Fred Angst het debuutalbum ‘Stockholmsyndroom’ en er werd een eerste single gedropt. “15 Dagen In De Zon” is een bruisbal waarvoor Angst de jonge rockgod Sietse Willems aantrok, die met de onstuimigheid van een ongetemde hond zijn bevreemdende lyrics over een zomervakantietrauma de opnamestudio heeft ingeslingerd. De lyrics passen in een lange Belgisch-surrealistische traditie van Aroma di Amore, De Brassers, Arbeid Adelt! en – recenter – Nel & J.P..
Sietse kennen we vooral van Meltheads. Met die band nam hij al de puike Nederlandstalige newwavesingle ‘Naïef’ op. En die bracht hij ook op het afscheidsconcert van De Brassers in de AB, zodat dat nummer ook op het Brassers-album ‘Tormorrow Never Ends’ staat. Drummer Bootsie Butsenzeller (ZOOL, Ford’s Fuzz Inferno, Scroundels, …) zorgde voor de drumpartijen. Fred Angst speelde zelf alle andere instrumenten in (gitaar, bas, synths).
Als deze single ons iets leert is het in de eerste plaats dat de combinatie van Fred Angst en Sietse Willems voor 200% werkt. Met de passie en de sense of urgency die de jonge rockgod in zijn vocalen legt, is dit een perfecte match. Fred Angst weeft er een pakkend muziektapijt onder: catchy, dansbaar en toch stevig rockend, …
Het volgende nummer van ‘Stockholmsyndroom’ werd ingezongen door Marcel Vantilt van Arbeid Adelt!. Op papier moet die combinatie net zo hard scoren als de eerste single, maar met Marcel blijft het altijd spannend.
FRED ANGST - 15 Dagen In De Zon (Official Video) (youtube.com)
Nederlands 
Français 
